สดับเพียรหมื่นภพชาติ

        “มีอะไรน่าขำขันอย่างนั้นหรือเยว่ชิง”

        “ไม่มี” 

        จื่อหลิงแอบสะกดอารมณ์ตนเอง เมื่อเห็นสายตาของเยว่ชิงที่ส่งมามีเพียงความสมเพช ในขณะที่เสวี่ยฉินนั้นดูเสียหลักกับเรื่องที่ได้ฟัง 

        “ข้าจะไปส่งเสวี่ยฉินกลับ ส่วนเจ้านั้นรีบไปพักผ่อนเสีย” 

        “อืม” 

        เมื่อเห็นท่าทางปกติของเยว่ชิง จื่อหลิงก็คลายความขุ่นข้องเมื่อครู่ กลายเป็นความสบายใจแทนเมื่อเห็นว่าเยว่ชิงนั้นยังคงเป็นคนโง่งมดังเดิม 

        ทั้งสองเดินเคียงกันไปเรื่อย เสวี่ยฉินแม้เป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า แต่เขาก็ยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอยู่ดี ไม่แปลกที่ตอนนี้เขาจะรู้สึกว่าตนเองกำลังเอนเอียง 

        เมื่อห่างจากวิหารระฟ้าพอสมควร เยว่ชิงก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะเดินไปต่อ เสวี่ยฉินหันกลับมาพลางขมวดคิ้วเป็นเชิงสงสัย 

        “นั่นไม่ใช่จื่อหลิง”

        “หะ?”

        “เรื่องมันยาวน่ะเสวี่ยฉิน แต่เอาเป็นว่าเจ้าไม่ต้องเชื่อ และคล้อยตามไปก่อนเข้าใจหรือไม่?” 

        “...”

        “จำไว้ว่าเรื่องที่เราคุยกันวันนี้จะไม่แพร่งพราย แม้แต่กับหลงเย่าก็ตาม รับปากข้าสิ!” 

        “อืม” 

        เจ้าสำนักเทียนฉีรับคำพลางถอนหายใจ ความลับของวิหารระฟ้าช่างมากมายเสียเหลือเกิน หรือแม้แต่ตัวเขาเองที่เป็นหนึ่งในใต้หล้าก็ยังไม่รู้อะไร เสวี่ยฉินไม่เคยรู้ความจริงของเรื่องที่ตนกำลังทำ เขาทำไปก็เพียงเพราะหน้าที่บีบให้ต้องทำ

        หลังกลับจากวิหารระฟ้า เสวี่ยฉินก็พบว่าหลงเย่ายืนรออยู่ตีนเขา ท่าทางนั้นลุกลี้ลุกลนชะเง้อคอยมองอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่ก่อนเขามาหลงเย่ายังนอนหลับอยู่ 

        “หลงเย่า!”

        “โอ๊ะ!! เสวี่ยฉิน เจ้ามาที่นี่ทำไมไม่บอกข้า เจ้าก็รู้ว่ามันอันตรายต้องระวังตัว” 

        “เจ้าตามมาทำไมกัน อาการของเจ้าควรนอนพักมิใช่รึ?”

        “เป็นห่วงเจ้าอย่างไร”

        เสวี่ยฉินระบายรอยยิ้มออกมา “ข้าเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งในยุทธภพ เจ้าห่วงตนเองก่อนดีกว่าไหม?”

        “ถึงเจ้าจะเป็นอันดับหนึ่งก็เถอะ ตอนนี้เราวางใจผู้ใดได้ที่ไหนกัน อีกอย่างมีจดหมายจากท่านลุงส่งมาถึงเจ้าด้วย เดาว่าคงอยากให้เจ้ากลับสำนักเทียนฉีในเร็ววัน” 

        “หืม?”

        นับเป็นเรื่องที่บังเอิญไปเสียหมดทุกอย่าง หลังจากเขาปักหลักอยู่ใกล้กับวิหารระฟ้า ไม่สิ! ต้องนับตั้งแต่ที่เขาได้เข้ามาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้ เสวี่ยฉินก็ค้นพบบางสิ่งบางอย่างมากมาย ความลับที่พุทธองค์หลี่จิ้งหยางเก็บซ่อนมันไว้ในวิหารระฟ้า ปกปิดเบื้องหลังของเรื่องราวด้วยการบวช 

        “ท่านพ่อต้องการให้ข้ากลับอย่างนั้นหรือ? ทำไมล่ะ!”

        หลงเย่าส่ายหน้าไปมา ตัวเขาเองหลังจากลืมตาตื่นก็พบจดหมายวางอยู่ในห้อง และทราบว่าเสวี่ยฉินไปที่วิหารระฟ้าเพียงผู้เดียว นั่นก็ทำให้หลงเย่าตกใจจนต้องลุกจากเตียงตามมา

        เจ้าสำนักเทียนฉีรีบตรงดิ่งกลับไปที่โรงเตี๊ยม เขาเองก็อยากรู้ความจริงของเรื่องทั้งหมด ที่เสวี่ยฉินต้องยอมทำทุกอย่างก็เพื่อให้สำนักเติบโต ตัวเขาเองนั้นไม่ยอมให้ผู้ใดมาข่มเหนือเขาแน่

        มาถึงเขาก็รีบเข้าห้องและหยิบซองจดหมายบนโต๊ะขึ้นมาดู เนื้อหาก็เป็นไปตามที่หลงเย่าคิด ท่านพ่อหวั่นเกรงถึงภัยอันตราย เลยอยากให้เสวี่ยฉินกลับมาปักหลักที่สำนักทียนฉี

        “ส่งจดหมายบอกท่านพ่อว่าข้ายังกลับตอนนี้ไม่ได้”

        “ทำไม!”

       หลงเย่าเอ่ยถามเสียงแข็ง แววตาก็ดูไม่พอใจในคำพูดของเสวี่ยฉิน ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่เจ้าสำนักเก็บมาใส่ใจ อย่างไรเขาก็ต้องหาความจริงให้พบ และต้องปกป้องยุทธภพนี้ด้วย 

        “มีบางอย่างที่ข้าต้องหาคำตอบ” 

        “อะไร?”

        “เอาเถอะน่า! บอกท่านพ่อไปว่าข้าติดธุระ” เสวี่ยฉินเลี่ยงการตอบคำถาม เขายังไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้ในสิ่งที่กำลังทำ อย่างที่เยว่ชิงบอกเอาไว้ว่ามันควรเป็นความลับ 

        “เดี๋ยวนี้เจ้าเชื่อคนอื่นมากกว่าข้าอีกหรือ?”

        “...”

        “วันนี้เจ้าคงไม่ได้ไปคุยกับพุทธองค์หลี่จิ้งหยาง เจ้าไปสืบความอันใดกันที่วิหารระฟ้า” 

        “สืบ? สืบอะไรกัน ข้าแค่อยากเห็นหน้าคนหนึ่ง คนที่เจ้าบอกว่าเป็นน้องชายของเว่ยหนาน” เสวี่ยฉินตอบกลับพร้อมกับยกถ้วยชาขึ้นจิบ 

        “...”

        “ความจริงข้าเองก็แปลกใจอยู่หลายอย่าง ไฉนสหายของข้าจึงได้ทำตนเช่นนี้ ข้าอยากคุยกับน้องชายของเว่ยหนาน” 

        “เจ้าไม่เชื่อใจข้า”

        หลงเย่าเอ่ยเสียงเรียบ แววตาจดจ้องมองสหายที่เป็นถึงเจ้าสำนักเทียนฉี เขาอยู่ข้างกายเสวี่ยฉินมาโดยตลอด เป็นเขาเพียงผู้เดียวที่รับใช้เสวี่ยฉินด้วยใจจริง 

        “คำว่าสหายสำหรับข้า ไม่ใช่แค่ฟังเจ้าแล้วจะไม่มองหาสิ่งอื่นใด ข้าแค่อยากรู้ในสิ่งที่เว่ยหนานกระทำ ข้าเองก็อยากฟังความจากปากเขาเช่นกัน” 

        “แต่ –”

        “หากเว่ยหนานบอกข้าว่าเจ้าทรยศ เจ้ากระทำเรื่องต่ำทราม ข้าเองก็คงจะไม่ตัดสินเจ้าจากคำพูดของเขา แต่ข้าจะต้องมาฟังความจริงจากปากของเจ้า เฉกเช่นเดียวกันหลงเย่า” 

        “แล้วถ้าข้าเลวทรามจริง” 

        เป็นคำถามที่คนฟังยังคงมองไม่ออก ว่าจะต้องตอบเช่นไร ทว่าเสวี่ยฉินกลับยกยิ้มเล็กน้อย แววตาของเขาจ้องถ้วยชาที่มีควันลอยขึ้นมา

        “ข้าคงพาเจ้าไปเลือกสุสานก่อน หลังจากนั้นก็ส่งเจ้าไปนอนหลุมกระมัง” 

        “...”

        “สิ่งที่ข้าตอบเจ้าวันนี้ มันแสดงให้เห็นว่าข้าไว้ใจเจ้ามากหลงเย่า” รอยยิ้มของเสวี่ยฉินนั้นงดงาม หลงเย่าหลบสายตามองไปทางอื่น เวลานี้เสวี่ยฉินมีความคิดเป็นของตนเอง ไม่ใช่คนที่คอยเอาแต่ถามเขาดังเช่นแต่ก่อน 

        “มันก็จริงอย่างที่เจ้าว่า คนเลวก็สมควรตาย เจ้ารักยุทธภพมากกว่าชีวิตของตนเอง” 

        “แปลว่าข้านั้นมีคุณธรรมอย่างไรเล่า”

        เสวี่ยฉินจิบชาที่หอมหวานนั้นให้ไหลลงคอไป สัมผัสได้ถึงความอุ่นวาบในช่องท้อง ช่างเป็นชารสเลิศที่ทำให้ใจสับสนของเสวี่ยฉินนั้นสงบจนมองเห็นบางอย่าง เขามองเห็นความเปลี่ยนไปของชีวิต

        แสงเทียนเบื้องหน้าพระพักตร์ขององค์ยูไล การสงบจิตเข้าสู่สภาวะที่ล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง หลี่จิ้งหยางนั้นค้นพบเพียงแสงสว่างที่อยู่ตรงเบื้องหน้า นั่นคงเป็นนิพพานที่ไร้ซึ่งกิเลสทั้งปวง 

        “ที่ท่านกำลังเห็นนั้นคือหนทางแห่งการหลุดพ้น”

        “...”

        พุทธองค์หลี่จิ้งหยางรับฟังด้วยอาการสงบ เสียงแห่งธรรมแว่วมาจากแสงสว่างนั้น นัยน์ตาสีอำพันจดจ้องหนทางที่ตนปรารถนามาโดยตลอด ทว่าเวลานี้กลับต่างออกไป เขาเลือกที่จะเมินเฉยต่อทางที่เคยมุ่งมั่นและเพียรพยายามมาทั้งชีวิต

        “นี่มิใช่สิ่งที่พุทธองค์ต้องการเช่นนั้นหรือ”

        “อาตมายังไม่คู่ควรที่จะเดินเข้าสู่หนทางเบื้องหน้า”

        “สมณะสูงส่งเช่นท่านเป็นถึงศิษย์องค์ยูไล เป็นอัครสาวกผู้มีศีลาจารวัตรงดงาม ไฉนจึงบอกว่าตนนั้นมิเหมาะสมกับหนทางแห่งการหลุดพ้น” 

        “เพราะอาตมายังละวางไม่ได้” 

        คำตอบของพุทธองค์หลี่จิ้งหยางนั้นทำให้แสงสว่างดับลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ปรากฏขึ้นมาแทน ห้วงจิตมืดที่แลกมาจากกายวิญญาณของเยว่ชิง 

        ทุกการกระทำนั้นละเมิดการเป็นนักบวชผู้ทรงศีล ทว่าหลี่จิ้งหยางนั้นยินดีเป็นอย่างมากที่จะรับโทษทัณฑ์ในสิ่งที่กระทำลงไป ความดำมืดเข้าคืบคลานไปตามร่างกายของพุทธองค์ แสงทองศักดิ์สิทธิ์จากกายวัชระนั้นถูกยกให้เยว่ชิงไปจนหมด

        กระทำเรื่องที่เหมาะสมคู่ควรเพื่อช่วยผู้อื่น ถือเป็นกุศลอันยิ่งใหญ่ 

        นับแต่นี้ไปจงเป็นพุทธองค์ที่มีแต่จิตเมตตา คอยชี้ทางสว่างให้กับสรรพชีวิตที่ลุ่มหลงอยู่ในวังวนผิดบาป สองมือของหลี่จิ้งหยางนี้จงโอบอุ้ม รับความเจ็บปวดจากผู้คนที่อ่อนแอไร้หนทาง 

        ถ้อยคำที่สัตย์สาบานถือมั่นในเพศสมณะของตนดังก้องอยู่ในหู เขาไม่เคยลืมเลยว่าตนเองนั้นควรทำอย่างไร หลี่จิ้งหยางผู้ไม่เคยลังเลกับความคิดของตน 

        สมณะสูงส่งแห่งวิหารระฟ้ายอมรับห้วงจิตมืด ถือเป็นการกระทำอันสมควรแล้วทุกประการ 

สดับเพียรหมื่นภพชาติ