นิยายเื่ ครอบครัวมัศจรรย์
ตอนที่ : 1
ผู้เเต่ง : @Drawing sans
สวัสดีจ้า! ฉันชื่ออิ๊ม เเต่คนอื่นมักเรียกฉันว่าท่านผู้สร้างหรือหรือผู้สร้าง เเต่ก็นะจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ฉันไม่สนใจอยู่เเล้วล่ะ! เรียกตามที่สบายใจได้เลยฉันไม่ว่า^^ เป็เเค่คนที่ชอบวาดรูปเเต่งนิยายเเต่งการ์ตูนคนหนึ่ง ฉันเป็คนที่ไม่มีอะไรดีเลยซักอย่าง นิยายพวกนี้ฉันเเต่งขึ้นมาเองไม่มีการลอกของคนอื่นมาเลย ถ้าไปเหมือนใครก็ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ ฉันเป็พวกที่ชอบเื่ราวของเกมส์นี้มากเลยชอบเอามาเเต่งเป็เื่ราวของตัวเอง อาจมีการติด18+เล็กน้อยเเต่ไม่ถึงกับมากไป(หรอ?) ใช่ๆไม่มากมั้ง?นะ ถ้าเเต่ไม่สนุกก็ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ^^ ฉันเเค่หวังเอาไว้ว่านิยายของฉันจะทำให้ทุกคนมีความสุขไปกับตัวละครที่ฉันสร้างเื่ราวขึ้นมา ฉันิยากให้ตัวละครของฉันได้วิ่งเล่นในใจของทุกคน คอยสร้างความสุขความเฮฮา ฉันฝากฝังนิยายเื่นี้เอาไว้ด้วยเเล้วกันนะค่ะ!
ณ ตอนเย็นในสวนสาธราณะเเห่งหนึ่งของประเทศไทยเเละในความมืดนั้นได้มีร่างของใครคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ที่ม้านั่ง เขาเป็โครงกระดูกใส่เสื้อกันหนาวสีนํ้าเงินเข้มเเละมีดวงตาสีเเดงม่วงส่องเเสงส่วงในความมือ โดยที่เขาได้ถือเครื่องช็อตไฟฟ้าในมือของตัวเองเล่นอย่างเบื่อหน่าย ชื่อของเขาคือ เมอเดอะเเซนส์ หรือดัสเเซนนั่นเอง (อ่า....นี่ฉันเขียนชื่อเเฟนตัวเองถูกเปล่าหว่า?)
" ชิ! น่าเบื่อจังว่ะ.....ไม่มีใครให้ฆ่าเลยรึไงกันฟ่ะ?! " ดัสพูดออกมาอย่างเบื่อสุดๆ เพราะเขา่นี้ไม่ค่อยได้ล่ามนุษย์เลยซักครั้ง เลยทำให้เขาหงุดหงิดเป็พิเศษ ตอนนี้เขาอยากออกล่าเต็มทีเเล้วล่ะ เขาเอาเเต่บ่นไปบ่นมาไม่หยุด ตั่งเเต่เขาหนีมาเที่ยวที่นี่เเทบไม่ค่อยได้ฆ่าใครเลย อ่าถ้ากลับหาเข้าพวกนั้นว่าโดนทำโทษหนักเเน่ๆ5555 ตอนนี้เขาอยากรู้จังเ้าพวกนั้นเป็ยังไงบ้างน่ะ อ่า...ว่าเเต่เ้าGalexyคงไม่ฟ้องใครใช่ไหมที่ฉันหายออกมาเที่ยวตั้ง2-3 ปี (เเต่ตรูว่าเขาคงรู้ตัวตั้วเเต่ ปี1หนึ่งเเล้วมั้งที่มึงหายตัวไปเเล้วว่ะไอ้ดัส!)
" อ่าได้กลับบ้านซักที!!! " จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา จนทำให้ดัสที่กำลังนอนเล่นอยู่นั้นต้องรีบลุกขึ้นมามองเ้าของเสียงเมื่อ ดัสมองออกไปก็พบกับมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่ตรงเเถวๆสวนไกล้ๆกับเขา มนุษย์คนนั้นมีผมสีเขียวมิ้นใส่หมวงเเมวเเละมีหาวอีกด้วย!(เดียวนะดัสมันดูยังไงถึงเป็มนุษย์ได้ว่ะ?)เเถมยังใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนที่เขากำลังเรียนอยู่เช่นกันเเต่รู้สึกเ้ามนุษย์ว่านี่จะพึ่งกลับมาจากโรงเรียนเเละมนุษย์ที่กำลังถูกหมายปอง(?)เอาชีวิตผู้นั้นก็คือนั้นก็คือDrawing! ก็ตรูไงล่ะ!!
" หืม~? หึๆๆๆ มีเหยื่อมาถึงที่เเล้วสินะ ใช่ไหมไอ้น้องชาย ถึงเวลาเพิ่มLVกันอีกเเล้วสินะหึๆ " ดัสยกยิ้มออกมาอย่างโรคจิตพรางหันไปคุยกับน้องชายที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงของเขา okน้องชายดัสเป็ผีจบนะ? เเละดัสก็ลุกขึ้นมาจากม้านั่งพรางเดินตามมนุษย์คนนั้นไปนั้นไป
" อึ๊ย! ขนลุกอ่ะ...เหมือนมีใครเเอบตามมาเลยเเฮะ? รีบกลับบ้านไปทำกับข้าวดีกว่า....." จู่ๆDก็หยุดเดินพรางลูบท้ายทอยตัวเองอย่างขนลุก พรางมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระเเวงเพราะตัวเองไม่ค่อยชินทางเเถวนี้มากนักเพราะตัวเองนั้นจำทางกลับบ้านไม่ได้ซักเท่าไร พอหันไปมองดูรอบๆเเล้วก็ว่าไม่มีอะไรก็กำลังเตรียมตัวออกเดินต่อ
" จะรีบไปไหนงั้นหรอ? " ได้มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นมาที่ข้างหูจนDใ เเละกำลังรีบถอยออกมาเเต่ก็ไม่ทันเวลา เพราะดัสได้ใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าจี้ที่เอวโดยที่ไม่ได้ทันตั้งตัว
เเป็ะ!!! เสียงของเครื่องช็อตไฟฟ้าได้ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับใบหน้าที่เเสดงความโรคจิตของดัสมันน่ากลัวมากๆ
" อึก! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก?! " Dส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ป เสียงของคนที่ดังขึ้นมามันทำให้คนที่กำลังมองอยู่นั้นยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้งด้วยความพอใจกับเสียงที่หลุดออกมาจากปาก สุดท้ายก็ทนกับความเ็ปไม่ไหวร่างของDมันทั้งเจ็บเเละชาไปหมดหนังตาก็ค่อยๆหย่อนลงมาอย่างหนักอึ้นจนท้ายสุดก็ล้มลงไปกับพื้น ตุบ?! สลบคาที่กันเลยทีเดียว....
" 5555555555555555+ " ( หัวเรอะได้ใจจังเลยลูกพี่!!! )ดัสได้เเต่หัวเรอะออกมาอย่างบ้าครั่งเเละโรคจิตเป็อย่างมาก ก่อนที่ดัสจะนั่งยองๆ เอาไม้ที่อยู่เเถวๆนั้นจิ้มDเล่นไปมาเเต่มันจิ้งเเรงไปหน่อย ส่งผลให้ร่างที่นอนไร้สติอยู่นั้นครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เสียงของDทำให้ดัสหยุดนิ่งไปซักพักหนึ่งก่อนจะหยุดมือเเละเอามือออกจากไม้ จากนั้นดัสก็ลากร่าอันไร้สติไปไหนซักที่หนึ่งที่เป็โรงงานร้างไม่มีใครอยู่เลยซักคนเดียว ก่อนจะลากไปไว้จ้างในโรงงานนั้นทันที เเต่ก่อนหน้านั้นดัสก็จับDให้นั่งลงเเละจับมัดมือมัดเท้าเอาไว้ หลังจากนั้นดัสก็นั่งจ่องหน้าคนที่กำลังนอนอยู่นานพรางเผลอยิ้มออกมา เเต่ไม่นานนักดัสก็เดินออกไปข้างนอกเพื่อหาเยื่อมาเพิ่ม
1K
