กลุ่มทางด้านฮูหยินทั้งหลายพากันมองหนุ่มใหญ่ทั้งสามคน ที่รีบเดินหนีพวกท่านไปทางด้านหลังบ้านตระกูลซุนกันแล้วอย่างรวดเร็วทันทีเลย..!!!
“นี่ถ้าข้าไม่รีบดักพูดไว้นะ ก็พากันเปิดประตูเดินเข้าไปในบ้านเป็รอบที่สิบแล้วล่ะมั้งท่า…?????”ท่านย่าซุน
“ใช่เ้าค่ะ…”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ขืนเ้าไม่พูดดักคอเอาไว้นะ ข้าว่าเกินสิบรอบนั่นแหละจนกว่าลูกๆหลานๆจะตื่นนอนน่ะ”ท่านยายหม่า
“จะพากันตื่นเต้นไปทำไม อย่างไรเสียเด็กๆพอได้เวลาก็ตื่นนอนกันเป็ปรกติที่เคยตื่นนอนกันนั่นแหละนะ”ท่านย่าไป่
“ก็คราวนี้ไม่เหมือนกันน่ะสิ เ้าพวกนี้น่ะอยากจะพายวี่ยวี่น้อยเข้าป่าเร็วๆน่ะสิ จะเื่ใดกัน”ท่านยายหม่า
“แหมมันน่าจะห้ามไม่ให้ไปไหนเลยจริงๆนะวันนี้น่ะ”ท่านย่าซุน
“จริงเ้าค่ะท่านแม่ ใช่ว่าพวกข้าจะไม่ตื่นเต้นกันั้แ่รับรู้เื่ราวเมื่อคืนนี้จากยวี่ยวี่น้อย แต่ก็ต้องรอเวลาก่อนไม่ใช่พากันวุ่นวายแบบนี้”ท่านแม่
“เ้าพวกนี้มันอดทนรออะไรนานๆได้ที่ไหนกันเล่า!! เืร้อนกันเหลือเกินจริงๆ”ท่านย่าซุน
“ไม่รู้นิสัยแบบนี้ไปเอาจากผู้ใดมากันนะ ที่แน่ๆไม่ใช่ข้าอย่างแน่นอนเลยเหอะ….”ท่านยายหม่า
“ไม่เหมือนข้าเช่นกัน…”ท่านย่าไป่ ท่านย่าซุน
“เดี๋ยวถ้าเตือนแล้วยังจะมาอีกรอบนะ ข้าจะขว้างด้วยไม้นี่ล่ะเหอะ….”ท่านย่าซุน
“เอาเลย…!!!”ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ต่างพากันสนับสนุนใช้ความรุนแรงกับกลุ่มพวกลูกชายของพวกท่านกันอย่างเต็มที่เลยทีเดียว ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้เองพวกท่านก็ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใดอีกด้วย…!!!
เรียกได้ว่ากลุ่มพวกบรรดาฮูหยินพากันสนับสนุนกันอย่างเต็มที่เลย ช่างจิตใจเดียวกันเสียจริงๆ !!!!!
ส่วนกลุ่มที่เดินถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบที่สุด ก็คือท่านตาหม่า ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่นั่นเอง ที่พวกท่านเดินมาถึงในจังหวะที่บรรดากลุ่มฮูหยินทั้งหลายกำลังอารมณ์ไม่ดีเพราะเ้าลูกชายตัวดีของพวกท่านนั่นเอง…!!!
และแน่นอนว่าพวกท่านตา ท่านปู่เองก็ขอหลีกหนีไปก่อนเพื่อความปลอดภัยจะดีที่สุดเลย!!!! เพราะพวกท่านเองก็ไม่อยากโดนลูกหลงเข้าไปด้วยน่ะสิ..!!
“ฟู่…ฟู่…ฟู่….”
“ค่อยยังชั่วหน่อยหลบออกมากันทัน และพวกฮูหยินไม่เห็นข้ากับพวกเ้านะเนี่ยนะ!!”ท่านตาหม่า
“ก็ใช่น่ะสิ….!!”ท่านปู่ทั้งสอง
“ไอ้เ้าพวกนั่นช่างหาเื่เดือดร้อนเสียจริงๆ พวกมันจะโดนกันไม่ว่าหรอก แต่จะซวยมาถึงข้ากับพวกเ้าแบบเหมารวมกันนี่น่ะสิ…!!!”ท่านปู่ซุน
“ใช่…!!”ท่านตาหม่า ท่านปู่ไป่
พ่อหนุ่มใหญ่ และพ่อหนุ่มสูงอายุ ต่างพากันหลบหลีกไปคนละทิศละทางกันเสียแล้ว ปล่อยพื้นที่เป็ของเหล่าบรรดาฮูหยินไป
“โอ้..จริงด้วยสิพวกเ้าเก็บขอนไม้ที่ยวี่ยวี่น้อยนางอยากได้แล้วใช่ไหม..????”ท่านย่าซุน
“เก็บแล้วเ้าค่ะท่านแม่”ท่านแม่
“อือ…..”ท่านย่าซุน
“เชื่อได้เลยว่าพอนางตื่นขึ้นมานะจะต้องถามหาเ้าขอนไม้อันนี้อย่างแน่นอนเลยล่ะ”ท่านยายหม่า
“นี่ถ้าเป็อย่างที่ยวี่ยวี่น้อยพูด แสดงว่าขอนไม้อันนี้จะยังออกดอกเห็ดหลินจือได้ต่ออีกน่ะสิเ้าคะ….!!!”ท่านแม่
“นั่นน่ะสินะ…!!!”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ถ้าเป็เมื่อก่อนนี้อาจจะไม่ได้เก็บมาคิดอะไรนะเ้าคะก็แค่เด็กๆอาจจะเก็บไว้ที่มันมีเห็ดหลินจือขึ้นเหมือนได้ของนำโชคมาอะไรแบบนี้ แต่พอเมื่อคืนรับรู้ว่ายวี่ยวี่น้อยสามารถ………เฮ้อ….”แม่
“พวกเราเลยต้องเปลี่ยนความคิดกันใหม่ทั้งหมดเลยเ้าค่ะ…!!!”ท่านป้าสะใภ้ซุน
“ใช่ๆ…..” “หงึก….หงึก….”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ไม่รู้ว่าขอนไม้ท่อนนี้ ยวี่ยวี่น้อยเห็นอะไรบ้างนะเ้าคะ…???? หรือว่าจะได้กลิ่นของอะไรบางอย่าง????”ท่านแม่
“ก็คงจะเป็อย่างนั่นแหละแม่ว่า”ท่านยายหม่า
“อือ……….”
“ตอนที่เห็นเห็ดหลินจือทั้ง 6 ดอกครั้งแรกต้องบอกเลยว่าข้าเองก็ใมากๆเ้าค่ะ..!!!”ท่านแม่
“ข้าเองก็เช่นกันน้องสะใภ้/โส่วจั๋ว..!!”ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ดูเหมือนว่าเห็ดหลินจือทั้ง 6 ดอกนั้นจะมีอายุมากด้วยทีเดียวนะ แต่ยังไม่มีใครกล้าบอกได้เต็มปากว่ามากกว่าร้อยปีขึ้นไปหรือไม่กัน…!!! เพราะจากเท่าที่ดูสภาพของเห็ดหลินจือ 6 ดอกนี้มันน่าจะได้ล่ะ แต่ให้ทางร้านยาสมุนไพรดูอีกทีหนึ่งจะดีกว่า”ท่านยายหม่า
“ไม่อยากนึกถึงเื่ราคาที่จะขายได้เลยนะเ้าคะคงจะได้เป็ตำลึงทองแน่นอนเลยเ้าค่ะ ข้าเคยไปในเมืองกับท่านพ่อรอบหนึ่งไปเจอคนในเมืองหลวงใหญ่มารับสมุนไพรตัวหนึ่งที่ร้านขายยาสมุนไพรพอดีเลย นั่นเพียงแค่อายุ 90 ปีเท่านั้นแต่ก็ยังขายได้หลายตำลึงทองเลยเ้าค่ะ ข้าจำได้แม่นยำนักกับเหตุการณ์คราวนั้น…!!!!”ท่านแม่
“ตำลึงทอง….!!!!”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“แต่ว่าขอนไม้ที่ยวี่ยวี่น้อยอยากได้นักหนาเนี่ย ถ้ามันมีเห็ดหลินจือขึ้นมาอีกจริงๆ ก็คงจะอายุน้อยขายได้อีกราคาหนึ่งเ้าค่ะ แต่ก็ราคาสูงใช้ได้เลยทีเดียว”ท่านแม่
“โส่วจั๋วนี่ยังเก่งกาจเื่การค้าเหมือนเดิมเลยนะ”ท่านย่าซุน
“มันแน่นอนอยู่แล้ว มันอยู่ในสายเืของคนตระกูลหม่าของพวกข้าล่ะนะ”ท่านยายหม่า
“คิดถึงเื่ซากหมี และเห็ดหลินจืดที่นำไปขายรอบนี้ทีไรก็อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้ทุกทีสิน่า เพราะได้มาแบบไม่ธรรมดาจริงๆ!!”ท่านย่าไป่
“นั่นน่ะสินะ..!!!”ท่านย่าซุน ท่านยายหม่า
“จากนี้ต่อไปไม่รู้ว่ายวี่ยวี่น้อยจะพาพวกเราไปเจออันใดกันอีกนะเ้าคะท่านแม่”ท่านแม่
“ก็คงจะมีเื่ให้แปลกใจอีกเรื่อยๆอย่างแน่นอนนั่นล่ะ ข้ากับพวกเ้าทุกๆคน คงจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับรับเื่เ่าั้ให้ได้ เพียงเท่านั้นเองล่ะนะ…!!!!”ท่านย่าซุน
“จริงเ้าค่ะ…”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“มันหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก ในเมื่อจู่ข้ากับพวกเ้าดันมีลูกหลานท่านเทพ หรือศิษย์รักพวกท่านเทพมาอยู่ด้วยแบบนี้น่ะนะ…!!!”ท่านยายหม่า
“เฮ้อ………”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
พวกท่านอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเื่ที่เหนือธรรมชาติแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยิน หรือเคยเห็นมาก่อน แต่ว่ามันใช่ว่าจะได้เจอเื่แบบนี้บ่อยๆกันเสียที่ไหนกันเล่า…!! แต่ตอนนี้น่ะเหรอพวกท่านคงจะได้พบเจอเื่แบบนี้กันบ่อยๆแล้วล่ะ
พอได้่เวลาสายๆหน่อย พวกเด็กๆก็เริ่มพากันทยอยตื่นนอนกันแล้ว ไม่ต้องห่วงพวกกลุ่มท่านพี่ชายเลย พอตื่นนอนกินข้าวเช้าเรียบร้อย ก็หายทั้งตัวไปกันอย่างรวดเร็วทันทีเลย จะพากันมาอีกทีก็มาหาพวกน้องสาวนั่นแหละ มาแวะเวียนดูเพื่อให้แน่ใจว่าพวกนางนั้นอยู่ที่ใด ทำอะไรกัน เพื่อความสบายใจของพวกเขา
แต่ว่าวันนี้แปลกไปจากวันอื่นๆ เพราะว่าเหล่าบรรดาท่านพี่ชาย พากันรออยู่ที่บ้านครบทุกๆคนเลย เพียงแค่ออกไปช่วยงานบ้าน งานไร่งานสวนเล็กๆน้อยๆที่เคยทำกันในตอนเช้าเพียงเท่านั้นเอง และก็พากันกลับมาอย่างรวดเร็ว เพื่อสอบถามว่ากลุ่มน้องสาวยังคงอยู่ที่บ้านกันอยู่หรือไม่กัน…!!!
“ดูเข้า ขนาดพวกพี่ชายยังทำตัวผิดแปลกไปไม่แพ้กันเลยทีเดียวนะ”ท่านย่าซุน
“พากันเฝ้ายวี่ยวี่น้อยกันหมด กลัวว่านางจะบินหนีไปหรืออย่างไรกันนะ”ท่านยายหม่า
“เหล่าบุรุษพวกนี้เป็เหมือนกันหมด นิสัยนี่ถอดกันมาจริงๆเลยนะ ข้านี่….เฮ้อ……”ท่านย่าซุน
“จริงเ้าค่ะท่านแม่/ท่านป้า”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
กลุ่มแรกก็คือพวกเด็กผู้ชาย กลุ่มที่สองคือพวกท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา กลุ่มสุดท้ายก็กลุ่มท่านปู่ ท่านตา แต่ละกลุ่มนั้นทำท่ารอแตกต่างกันไป เพราะกลัวจะโดนท่านย่า ท่านยายบ่นใส่ให้น่ะสิ…!!!
1.พวกพี่ชาย/หลานชาย
พวกเขากำลังช่วยกันกวาดลานบ้าน กันอย่างขยันขันแข็งเลยทีเดียวก็ว่าได้ วันนี้แทบจะไม่ต้องเอ่ยขอให้ช่วยแต่อย่างใด ดูเหมือนบุรุษตัวน้อย บุรุษหนุ่มใหญ่ บุรุษรุ่นสุงอายุ ต่างพร้อมเพรียงช่วยกันคนละไม้คนละมือ หรือเรียกได้ว่ายุ่งวุ่นวายจนเกินไปนี่แหละ…!!!!
2.กลุ่มพวกท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา
พวกท่านพากันผ่าฟืน รดน้ำต้นไม้ ทำตัวให้อยู่บริเวณแถวๆตัวบ้านให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยเช่นกัน
3.กลุ่มพวกท่านตา ท่านปู่
พวกท่านนั่งสานตะกร้า กระด้ง หลากหลายขนาด ได้หลายใบกันแล้วด้วย อยู่ที่เก้าอี้ยาวอีกด้านหนึ่งที่เป็ที่นั่งสานกันเป็ประจำใต้ต้นไม้ใหญ่
แต่ที่แน่ๆคนทั้งสามกลุ่มนี้ สายตาเหลือบไปมองที่ประตูหน้าบ้านอยู่ตลอดเวลาเลยด้วย เดี๋ยวพากันมองแล้วมองอีกอยู่นั่นแหละ…!!!!
“แอ๊ดดดดดดด…………”เสียงเปิดประตูช้าๆ แต่ว่าเสียงคนที่เปิดประตูนั้นดังออกมาก่อนที่จะเห็นตัวเสียอีก
“ขอนไม้ของข้าเล่าเ้าค่าาาาาาาาา…….”ยวี่ยวี่น้อย
“นั่นอย่างไรล่ะเ้าค่ะ ข้ากับพวกท่านเดาไม่ผิดเลยเ้าค่ะว่าจะต้องเป็แบบนี้…..”ท่านแม่
“จริง…!!!”
“ฮ่า…..ฮ่า….ฮ่า…..”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
เ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ วิ่งถลาออกมาก่อนคนแรกเลยเปิดประตูบ้านเปิดออกโดยพี่สาวลู่ซือ
“ไม่ต้องวิ่งเ้าตัวเล็ก…!!!”ท่านแม่
“หวือ…….”
“ว๊าย ตายแล้ว..............!!!!!”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“..........!!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา พวกท่านพี่ชาย
แต่ว่าพี่สาวลู่ซือ พี่สาวลู่เสียน คนหนึ่งคว้าคอเสื้อนางได้ทัน อีกคนหนึ่งคว้าสายรัดเอวได้
“ฟู่…….ฟู่……ฟู่……..”ทุกๆคน พากันเป่าปากโล่งอกโล่งใจกันทันทีเลย เมื่อยวี่ยวี่น้อยปลอดภัยหน้าไม่ทิ่มลงพื้นแล้ว..!!!
“เ้าตัวแสบเอ๊ย….ทำให้ใกันไปหมด”ท่านแม่
“เอาล่ะเอาล่ะ ตอนนี้นางก็ปลอดภัยแล้วล่ะ”ท่านยายหม่า
พอมาถึงก็ถามหาขอนไม้ของนาง พวกท่านแม่เลยบอกว่านำขอนไม้ขอนนั้นไปเก็บไว้ที่สวนหลังบ้านให้แล้ว ยวี่ยวี่น้อยเลยโล่งใจ
“มากินข้าวเช้ากันก่อนนะแม่นางน้อยทั้งสี่”ท่านแม่
“เ้าค่ะ…”แม่นางน้อยทั้งสี่
จากที่รอให้ยวี่ยวี่น้อยตื่นนอนกัน ตอนนี้นางก็ตื่นแล้วและสมหวังกันแล้ว เพียงแต่รอให้ยวี่ยวี่น้อยกินข้าวเช้าเสร็จก่อน ทุกๆคนก็จะเข้าสู่แผนการของตัวเองกันเลย…!!! ที่จะหลอกล่อยวี่ยวี่น้อยออกมากัน!!!!
แต่ไม่รู้ว่าผู้ใดจะโดนหลอก หรือจะเป็ฝ่ายหลอกกันแน่นะ เพราะยวี่ยวี่น้อยเองก็มีการวางแผนไว้ั้แ่เมื่อวานแล้วเช่นกันว่าจะออกไปนำตนพริก และต้นมะนาวกลับมาปลูกที่หมู่บ้านเลี่ยงทั้งสามแห่งด้วย
*****************
การรอคอยมักจะทำให้ผู้คนกระวนกระวายใจเสมอๆ แล้วแต่ว่าผู้ใดจะมีวิธีการทำ หาเื่ใดๆทำเพื่อเป็การฆ่าเวลาให้เวลาผ่านไปโดยเร็วที่สุด
114
