ตอนที่ 71 อาจารย์ของผมชื่อว่า Rayzen
สตีเฟ่น จ๊อบส์อยากจะรู้ว่าพนักงานจากบริษัท Pineapple ที่ในโลกก่อน บริษัทดังกล่าวเคยเป็นตนเองที่เป็นผู้ก่อตั้ง แม้ในโลกนี้จะเป็นคนอื่นๆ แต่หลักการทำงานหลายๆ อย่างในโลกบลูสตาร์ก็คล้ายกับโลกก่อนของสตีเฟ่น จ๊อบส์ไม่มีผิดเพี้ยน
ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยี IOS ที่เป็นระบบปฏิบัติการอันเป็นเอกลักษณ์ หรือ Uphone4s ทั้งหมดก็แทบจะเหมือนกันเลย
หากแต่ว่าสตีเฟ่น จ๊อบส์ได้เคยใช้เวลาทั้งวันในระบบ ในการแกะและชำแหละโทรศัพท์ Uphone ของบริษัท Pineapple มาจนละเอียดแล้ว แม้ทุกอย่างข้างในจะคล้ายกันเกือบทั้งหมด แต่ก็มีอีกหลายจุดที่ยังไม่เหมือนกับ Uphone ที่สตีเฟ่น จ๊อบส์เป็นคนออกแบบ
ดังนั้นสตีเฟ่น จ๊อบส์จึงคิดอยากที่จะให้พีท ก่อตั้งบริษัทมือถือตามอุดมคติให้กับตนเอง แม้จะรู้ว่าในตอนนี้พีทอาจจะยังทำตามความฝันของเขาไม่ได้ แต่กระนั้นสตีเฟ่น จ๊อบส์ก็มุ่งหวังและได้พูดให้พีท ได้พิจารณากับเรื่องนี้แล้ว
ที่เหลือก็แค่รอให้พีทมีทุนมากกว่านี้ แล้วเมื่อถึงวันนั้นประเทศไทยจะไม่ต้องใช้มือถือจากต่างประเทศอีก และที่สำคัญบริษัท Pineapple ที่คิดว่าตนเองคือเจ้าแห่งเทคโนโลยี ก็จะถูกโค่นบัลลังก์โดยน้ำมือของคนที่สร้างมันคือมาอย่างสตีเฟ่น จ๊อบส์อีกด้วย
“คุณวิเวียร์ต้องการไปทำอะไรที่จังหวัดธาราบุรีเหรอครับ?” พีทถามในขณะขับรถ ราวกับเขาเป็นสารถีให้กับพี่สาวและนักท่องเที่ยวคนนี้นั่งก็ว่าได้ “ฉันอยากเห็นบ้านเกิดของแพรและอยากที่จะรู้จักประเทศไทยให้มากกว่านี้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับการมาเปิดหน้าร้านที่บริษัทของฉันนั่นเอง” วิเวียร์ไม่ได้ตอบละเอียด เธอแค่บอกว่าเธอสนใจในประเทศไทยและอยากที่จะรู้จักประเทศนี้ก็เท่านั้น
พีทเองก็ไม่ได้สนใจที่จะถามต่อเพราะตัวเขาได้ให้ AI.อัลฟ่าของเขาได้ตามสืบประวัติของวิเวียร์ให้กับเขาแล้ว โดยวิเวียร์คือพนักงานชั้นยอดของบริษัท Pineapple หน้าที่ของคงจะถูกส่งมาตั้งหน้าร้านและค้นหานักพัฒนาที่ชื่อว่า Rayzen หรือก็คือพีทนั่นเอง
พีทชำเลืองมองไปทางวิเวียร์เล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่าเธอกำลังอ่านข้อความจากบริษัทที่ส่งเข้ามาผ่านมือถือ ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องที่เกมของพีทอย่างเกม Farm Day ได้เริ่มเปิดตัวในวันนี้เป็นวันแรกนั่นเอง
วิเวียร์น่าเคร่งเครียดมาก เพราะเธอพยายามตามข่าวในประเทศไทยมาตั้งแต่ที่เธอมาถึงที่นี่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นสื่อโซเชียล ข่าวสารต่างๆ ในโทรทัศน์ หรือแม้แต่ในโลกอินเทอร์เน็ต ที่ยังคงมีเว็บบอร์ดสำหรับนักพัฒนาแอปให้ศึกษาหาความรู้
แต่ทว่ามันกลับไม่ปรากฏชื่อของ นักพัฒนาที่ชื่อ Rayzen เลยสักนิด…ราวกับว่านักพัฒนาคนนี้ไม่เคยสุงสิงกับใคร ไม่เคยมาแลกเปลี่ยนความรู้กับนักพัฒนาคนไหนเลย
ในความคิดของวิเวียร์แม้เธอจะผิดหวัง แต่เธอก็เริ่มมองนักพัฒนาคนนี้ที่เธอตามหา สูงล้ำไปกว่าเดิม…เธอชื่นชมในตัวของนักพัฒนา Rayzen มากและมองว่าเขาเป็นเหมือน เทพก็มิปาน
นักพัฒนา Rayzen ไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยนความรู้กับเด็กน้อยเหล่านี้ตามเว็บบอร์ด นักพัฒนา Rayzen คือนักพัฒนาที่อัจฉริยะที่เธอจะต้องค้นหาตัวให้เจอให้ได้และเธอจะขอกราบกรานเป็นลูกศิษย์
โดยที่วิเวียร์นั้นไม่รู้เลยว่า นักพัฒนา Rayzen ที่เธอเทิดทูนสุดหัวใจ ตอนนี้กำลังเป็นคนขับรถให้กับเธออยู่เสียอย่างนั้น
อันที่จริงแล้ว พีทก็เคยเข้าไปสอบถามตามกลุ่มเว็บบอร์ด เพื่อถามเหล่านักพัฒนาถึงการยื่นแอปพลิเคชันให้กับ App Store และ Play Store มาแล้ว
แต่ตอนนั้นพีทดันใช้ชื่อของตัวเอง ดั่งเช่น lnwza007 ที่เป็นชื่อที่โคตรจะเกรียนสำหรับคนไทย ส่วนในมุมมองคนต่างประเทศ มันคือชื่อที่ไร้ความหมายและออกจะเบียว เจมส์ บอนด์ มากเกินไปหน่อย
ดังนั้นคำถามของพีท ส่วนใหญ่จึงถูกมองข้ามไปโดยนักพัฒนาของบริษัททั้งสองแห่งนั่นเอง
พีทได้ขับรถมาจนถึงจังหวัดธาราบุรีเป็นที่เรียบร้อย หากแต่ตัวของพี่แพรก็ยังไม่รู้จะพาวิเวียร์ไปเที่ยวที่ไหนดี เนื่องด้วยจังหวัดธาราบุรี มันเป็นจังหวัดที่ไม่โดดเด่นสักทาง มันไม่ใช่เมืองท่องเที่ยว ไม่ใช่เมืองเศรษฐกิจ ไม่ใช่เมืองที่มีทัศนีย์ภาพให้ท่องเที่ยวมากเท่าไรนัก
จะให้ไปดูทะเลเหรอ? ตัวจังหวัดเป็นเกาะก็จริง มีทะเลอยู่ทางด้านใต้ของจังหวัด แต่นั่นเป็นน้ำทะเลที่ปะปนไปกับแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลผ่าน ทำให้น้ำทะเลดูสกปรก ไม่น่าท่องเที่ยวอะไร ดังนั้นพี่แพรจึงลังเลที่จะพาวิเวียร์เที่ยวชมเมืองนั่นเอง
“พีทขอตามพีทไปด้วยก็แล้วกัน” พี่แพรจนหนทาง ไม่รู้จะพาไปเที่ยวที่ไหนดี เลยตัดสินใจ เดินทางไปกับพีทด้วยเลย “แล้วแต่พี่แพรเลยครับ แต่ธุระของผมวันนี้ค่อนข้างเยอะหน่อยนะครับ”
พีทได้ขับรถมาจอดที่ฝั่งตรงข้ามตลาด โดยมีรถของคุณรดามาจอดเทียบด้วย อันที่จริงพีทเองก็ไม่รู้ว่าจะเลือกพื้นที่ไหนในการจัดตั้งเป็นสำนักงาน ที่ๆ เขาพอจะนึกออกก็มีพื้นที่ฝั่งตลาด ตึกแถวเดียวกับเฮียอมรที่ตอนนี้รับผลิตกล่องให้กับร้านไก่ทอดของพีทจนกิจการร้านเริ่มดีขึ้นในทุกๆ วัน
“พี่พีทสวัสดีครับ” พนักงานร้านเฮียอมร ที่ชื่อว่า ‘วัน’ หรือก็คือคนเดียวกับที่เคยทำงานอยู่ที่ร้านขายกระดาษในตลาดและแนะนำให้พีทมาลองว่าจ้างร้านเฮียอมรนั่นเอง
วัน ได้ลาออกจากที่เก่าและมาทำงานให้กับเฮียอมรแล้ว หลังจากที่เฮียอมรพอที่จะมีทุนมากพอที่จะจ้างพนักงานได้
“เฮีย พี่พีทมาหาครับ!” เด็กหนุ่มตะโกน โดยมีพีทยื่นตกไหล่ทักทาย
“อ่า พีทมาแล้วเหรอ? นี้ยังไม่ถึงกำหนดส่งกล่องเลยไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะว่าหมดแล้ว? เฮียจะผลิตไม่ทันแล้วนะ ฮ่าฮ่า” เฮียอมรยิ้มร่าด้วยความร่าเริง ร่างกายดูอวบอิ่มขึ้นประมาณหนึ่ง หลังจากที่ตอนนี้ร้านของเขา ไม่ต้องกังวลว่าจะปิดตัวลงแล้ว
“ยังไม่หมดครับ เพียงแต่ที่เข้ามาวันนี้ ก็เพื่อที่จะถามเฮียอมร เกี่ยวกับตึกแถว แถวนี้หน่อยว่ามีใครสนใจขายไหม?” พีทนำรดา เข้ามาพูดคุยด้วย พลางแนะนำเธอว่าเป็นหุ้นส่วนที่จะขอซื้อตึกแถว
เฮียอมรและภรรยา ทั้งสองนั้นเคยเห็นพีทกับฝ้ายมาแล้วหลายครั้ง พอพบว่าวันนี้พีทนั้นมากับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ทั้งสองก็แอบทำเป็นมองไม่เห็น
“มีเยอะเลยล่ะ ว่าแต่พีทจะเช่าหรือซื้อสักกี่ตึกล่ะ? เฮียจะได้ให้เบอร์ติดต่อเจ้าของตึกนั้นๆ” เฮียอมรเดินนำพีทออกมาดูตึกแถวที่ประกาศขายและเช่า
ซึ่งพีทและคุณรดาต่างก็มองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมาพร้อมกันว่า “ซื้อหมดทั้งแถวนี้เลยครับ” ตึกแถวที่อยู่แถวถัดไปจากร้านเฮียอมร ราวๆ 8 ตึก ได้ถูกพีทและรดาหมายปอง เฮียอมรได้ยินเช่นนั้น ก็ถลึงตามองด้วยความตกใจ “8 ตึก! อั๊วฟังไม่ผิดใช่ไหม พวกรื้อจะซื้อจริงๆ เหรอ” เฮียอมรช็อกไปแล้ว จนเผลอพูดคำเรียกภาษาจีนแต้จิ๋ว ของตัวเองออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ครับ ผมจะซื้อไว้เพื่อเปิดเป็นตึกสำนักงาน แอปพลิเคชัน Easy Food” พีทพูด ก่อนที่คำพูดของเขามันจะลอยไปถึงหูของวิเวียร์ที่ได้ยินคำว่า แอปพลิเคชัน Easy Food ในทันที
แน่นอนเฮียอมรรู้เรื่องเกี่ยวกับแอปส่งอาหารของพีทมาบ้างแล้ว เพราะพีทได้เคยเข้ามาพูดคุยกับเฮียอมร ถึงกล่องสำหรับใส่อาหารให้กับไรเดอร์ ที่สามารถควบคุมอุณหภูมิความร้อนและเย็นได้นั่นเอง
เพื่อที่จะได้ให้อาหารไปถึงมือของลูกค้า สดใหม่และพร้อมรับประทาน โดยขั้นตอนนี้พีทได้เป็นคนช่วยออกแบบกล่องไว้หมดแล้ว อีกทั้งยังเลือกใช้วัสดุเกรดดีที่สุดอีกด้วย โดยรวมๆ แล้ว มียอดกล่องสำหรับใส่อาหารราว 1,000 ใบ ที่เฮียอมรต้องจัดทำให้กับพีท รวมไปถึงกล่องใส่ไก่ทอดรูปแบบใหม่อีกหลายแสนใบ
ทั้งหมดนี้ ด้วยยอดสั่งซื้อของพีทคนเดียว มันก็ทำให้ร้านของเฮียอมร อยู่ดีกินดีแล้ว…เฮียอมรนั้นดีใจมาก ที่พีทเข้ามาช่วยเหลือร้านของตัวเองเอาไว้
ดังนั้นพอรู้ว่าพีทสนใจที่จะซื้อตึกทั้ง 8 หลังติดกันแบบนี้ ในฐานะที่ตัวเองเป็นเหมือนนายหน้า ที่เจ้าของตึกต่างฝากให้ช่วยขายตึกให้กับตัวเอง
เฮียอมรจึงช่วยพูดจาหว่านล้อมกับเจ้าของตึกเหล่านั้น เพื่อที่จะได้รับราคาที่ดีที่สุด ส่วนค่านายหน้าอะไรนั้น เฮียอมรนั้นไม่ขอรับเอาไว้เลย ทั้งหมดก็เพื่อพีทโดยเฉพาะ
หลังจากนัดแนะคุยกับเจ้าของเสร็จทั้ง 8 ตึก มันก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงพอดี อันที่จริง พวกเขาจะข้ามฝั่งไปอีกฟากหนึ่ง เพื่อไปกินอาหารที่ฝั่งตลาดก็ได้
แต่ด้วยความที่คุณรดานั้นอยากที่จะกินไก่ทอดของพีทอีก รวมถึงพี่แพรก็อยากให้วิเวียร์ได้ลองชิมไก่ทอดของพีท
ฉะนั้นพีทเลยหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเพื่อทำการสั่งอาหารจากแอปพลิเคชันของเขา “มีใครอยากกินอะไรเพิ่มเติมไหมครับ” พีทได้สั่งไก่ทอดไปมาหลายชุด เพื่อที่จะเผื่อคนในร้านของเฮียอมรด้วย ก่อนที่จะหันมาถามคุณรดา พี่แพรและวิเวียร์ ว่าอยากจะกินอะไรเพิ่มเติมหรือไม่
“ในแอปของพีทมีร้านขายน้ำไหม วิเวียร์เขาอยากที่จะลองชาไทย ส่วนพี่เองก็อยากกินชานมไข่มุกเหมือนกัน” พี่แพรถาม “มีครับงั้นสั่งเอาเป็นหวานน้อยนะครับ” พีทกดแอปพลิเคชันอย่างช่ำชอง โดยมีวิเวียร์มองตาค้าง
แน่นอนอันที่จริงวิเวียร์ไม่ได้เรื่องมากอยากจะกินนู้นกินนี้สักเท่าไร แม้เธอจะอยากกินชาไทยอยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ไม่อยากรบกวนพีทเพราะอนึ่งเธอไม่ค่อยถูกชะตากับพีทเท่าไร ที่พีทเกือบจะมาสายในตอนเช้า
แต่ทว่าหลังจากได้ดูแอปพลิเคชันสั่งอาหารที่พีทกำลังใช้งานอยู่ เธอก็พบว่าแอปพลิเคชันตัวนี้มันใช้งานได้สะดวกและไหลลื่น เสียยิ่งกว่าแอปพลิเคชันสั่งอาหารในประเทศอเมริกาของเธอซะอีก
มิหนำซ้ำ ตัวเลือกในแอปพลิเคชันก็สามารถที่จะกำหนดความต้องการได้ ดั่งเช่นมีตัวเลือก หวานน้อย หวานปกติ หวานมาก หรือแม้แต่การเพิ่มส่วนผสมอย่างไข่มุก หรือ เยลลี ก็สามารถเลือกได้ โดยการเพิ่มราคาบวกลงไปในราคาน้ำปกติ
พีทจัดการสั่งทุกอย่างเสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะหันกลับมาเผชิญสายตากับวิเวียร์ “แอปพลิเคชันนี้เป็นของบริษัทเธอเหรอ? ฉันขอทดลองใช้มันหน่อยได้ไหม ฉันแค่อยากดู” วิเวียร์ได้เข้ามาขอร้องพีท เหมือนกับเธอเป็นเด็กที่อยากจะได้ของเล่น
พีทไม่ได้สนใจอะไร เพราะข้อมูลสำคัญล้วนมีการตั้งค่าล็อกไว้หมดแล้วผ่านทาง Ai.อัลฟ่า ดังนั้นวิเวียร์จึงทำได้แค่ทดลองใช้งานแอปพลิเคชันส่งอาหารของเขาเท่านั้น
วิเวียร์ได้ทดลองใช้มันอยู่หลายนายที ปัดซ้าย ปัดขวา ทดลองกดตัวเลือกที่ซ้ำซ้อนอย่างต่อเนื่องและที่ทำให้เธอรู้สึกดีกับแอปพลิเคชันนี้ ก็ตรงที่มันมีให้เลือกใช้งานหลากหลายภาษา ไม่ได้มีแค่ภาษาไทยภาษาเดียวอีกด้วย
ดังนั้นหลังจากได้ลองเล่นอยู่หลายนายที วิเวียร์ก็ต้องพยักหน้ายอมรับให้กับแอปพลิเคชันนี้ว่ามันใช้งานได้ดีกว่าแอปพลิเคชันส่งอาหารของประเทศเธอเองเสียอีก เธอรู้สึกเสียหน้ามากเพราะเธอมักจะพยายามอวดสิ่งเหล่านี้กับแพรอยู่เสมอ ว่าถึงประเทศไทยจะเป็นประเทศที่สวยงามและมีอริยธรรม แต่มันก็ธรรมดามากในสายตาของเธอ ถ้าเทียบกับสหรัฐอเมริกา ดังนั้นเธอจึงอยากที่หว่านล้อมที่จะให้แพรไปเที่ยวกับเธอสักครั้งหนึ่งเป็นต้น
อย่างไรก็ตาม ที่ทำให้วิเวียร์สนใจมากกว่านั้น แอปพลิเคชันนี้ใครเป็นคนเขียน…จากการเขียนแอปที่เสถียรและใช้งานได้คล่องตัวขนาดนี้ ต้องไม่ใช่นักพัฒนาทั่วไปแน่ๆ ประเทศไทยมีนักพัฒนาที่เก่งขนาดนี้กี่คนกันแน่
“พีท ฉันขอถามได้หรือไม่…แอปพลิเคชันนี้ใครเป็นคนเขียนและพัฒนามันขึ้นมา?” วิเวียร์เอ่ยถาม ด้วยความอยากรู้อยากเห็น…เธออาจจะค้นหาตัวของนักพัฒนา Rayzen ให้กับบริษัทของเธอไม่ได้ แต่อย่างน้อยๆ เธอก็จะหาตัวแทนที่มีศักยภาพพอๆ กัน ไปให้กับบริษัทของเธอเพื่อลดความกดดันลงไปได้บ้าง
“ผมเขียนเองครับ” พีทตอบหน้าซื่อๆ หากแต่วิเวียร์กลับหัวเราะ “เธอนะเหรอจะเขียนแอปพลิเคชันนี้ได้ พระเจ้าไม่น่าเชื่อจริงๆ ฮ่าฮ่า?” วิเวียร์หัวเราะและอุทานออกมา อย่างไรก็ตามพี่แพรและคุณรดา กลับพยักหน้าและแสดงออกอย่างชัดเจนว่าสิ่งที่พีทพูดคือความจริง
ด้วยเหตุนี้ วิเวียร์จึงต้องมองพีทใหม่อีกครั้ง “จริงเหรอ เธอเขียนเองจริงๆ เหรอ?” คราวนี้วิเวียร์ไม่กล้าทำท่าทาง ไม่สุภาพอีกแล้ว
เธอดูแอปพลิเคชันของพีทและตรวจสอบผ่าน App Store ของเธอ โดยแอปนี้ถูกจดทะเบียนด้วยชื่อบริษัท Easy Techฯ
วิเวียร์รีบสืบหาทันทีก่อนจะพบชื่อของพีท ปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้พัฒนาที่มีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
“เธอมีความสามารถมาก เธอสนใจไปทำงานให้กับบริษัท Pineapple ไหม?” วิเวียร์ไม่รอช้า รีบยื่นข้อเสนอให้กับพีทในทันที ซึ่งพีทก็ตอบเธอกลับไปในทันทีเช่นกัน “ไม่ครับ…ทำไมผมถึงต้องไปทำงานที่นั่น? คุณไม่เห็นเหรอว่า ผมพึ่งจะซื้อตึก 8 หลังนี้ไปเอง” พีทไม่ได้ดูถูกบริษัท Pineapple แต่เขาแค่พูดไปตามความจริง
เขามีเงินซื้อตึก 8 หลังภายในไม่กี่นาที แถมก่อนหน้านี้เมื่อตอนเช้า หากเขาไม่ถูกวิเวียร์แย่งตึกสำนักงานไป เขาก็พร้อมที่จะจ่ายเงินหลักหลายสิบล้านได้อย่างสบายๆ
ฉะนั้นแล้วบริษัท Pineapple ที่คิดจะจ้างงานกับเขา ต้องจ่ายเงินเดือนให้กับเขาเท่าไรถึงจะดึงดูดพีทให้ไปทำงานได้? แน่นอนว่ามันเรทเงินเดือนต้องไม่ใช่ระดับพนักงานทั่วไปอยู่แล้ว
มันต้องเรทระดับผู้บริหารเท่านั้นที่พอจะสมน้ำสมเนื้อ…แต่ไฉนเลยที่บริษัท Pineapple จะยอมจ่ายเรทเงินเดือนระดับผู้บริหารให้กับ เด็กอายุ 21-22 ปีแบบพีท!
วิเวียร์เองก็ลืมคิดถึงข้อนี้ไป แต่ด้วยความที่เป็นคนหัวไว เธอเลยล้มเลิกที่จะเชิญพีทมาทำงานให้กับเธออีก “เธอมีอาจารย์ที่สอนเธอเขียนแอปพลิเคชันนี้ไหม ฉันอยากพบกับเขา เพื่อที่จะส่งนักพัฒนามาเรียนกับอาจารย์ของเธอ?” วิเวียร์ยอมทำทุกทาง ในเมื่อไม่สามารถชวนพีทมาทำงานได้ เช่นนั้นเธอก็จะส่งนักพัฒนามาเรียนกับอาจารย์ของพีทถึงประเทศไทยเอง
“มีสิครับ อาจารย์ของผมชื่อว่า Rayzen!!”
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy
3.26M
