ตอนที่ยี่สิบสี่ เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล8
“หาก์อยากฟังคำแนะนำของข้าข้าแนะนำให้ลองทำฟ้าผ่าในตอนที่วันฝนตกที่วังหลวงพื้นนั้นท่วมไปด้วยน้ำรับรองผ่ามาสักสองสามทีแบบที่ข้าโดนเมื่อวานรับรองตายทั้งพระราชวัง”
เย่ชิวกล่าวอย่างหวังดีกล่าววาจาแนะนำ์
ท่าทางคำพูดของเขาจะจี้เส้นผู้เฒ่าก้อนหินมากทำให้ผู้เฒ่าก้อนหินนั้นหัวเราะ
หึหึหึ
ในลำคอออกมาอย่างขำเล็กน้อย
“ฮ่า เ้าหนูนี่ตลกดี เ้าก็น่าจะรู้ว่า์ไม่ได้ทำงานเช่นนั้นฮ่องเต้ผู้ปกครองแผ่นดินมีดวงของบ้านเมืองคอยคุ้มครองอยู่ทัณฑ์์ไม่อาจจะกล้ำกรายได้”
อ้อที่แท้เป็มุก
ดวงชะตาบ้านเมือง
Nation’s luck
ว่าฮ่องเต้นั้นมีดวงของบ้านเมืองที่กล้าแข็งคอยคุ้มกันอยู่ภูตผีมิกล้ำกรายผู้ที่ดวงชะตาที่กล้าแข็งน้อยกว่ามิอาจจะทำอะไรได้จักแพ้ภัยตนเองไป
เย่ชิวผงกศีรษะ
“ก็ถึงว่า มีระบบที่ไม่รัดกุมและไร้ประสิทธิภาพอย่างนี้คนถึงไม่ค่อยจะเชื่อถือ์สักเท่าไรนัก”
เย่ชิวกล่าวอย่างเห็นด้วย
ท่านผู้เฒ่าก้อนหินชะงักกลับกลายเป็มองเย่ชิวด้วยสายตากราดเกรี้ยว
“เ้าคิดว่า์ติดค้างเ้างั้นหรือเ้าหนุ่มเ้าถึงได้ว่ากล่าวเช่นนี้?”
เย่ชิวยังคงทำท่าคารวะอย่างนอบน้อม
“ท่านผู้เฒ่าก้อนหินอย่าได้กริ้วโกรธ์ไม่ติดค้างข้า ข้าไม่ติดค้าง์ ต่างฝ่ายต่างเดินกันคนละทางไยไม่ดีพร้อมทั้งสองฝ่าย?”
เย่ชิวสวมิญญาชาวหุยหมวกน้ำเงินที่เจรจาต่อรองได้แม้แต่กับพระเ้าที่มีพลังมากที่สุดในจักรวาลและควบคุมกฎของจักรวาลได้
เห็นผู้เฒ่าก้อนหินหน้าเปลี่ยนสีเป็แดงจากเหลืองเหมือนดินในตอนแรก
เย่ชิวรีบกล่าวเพื่อรักษาชีวิตของตนเอง
“การที่คำทำนายของท่านผู้เฒ่าไม่เป็ความจริงมิใช่ความผิดของท่านผู้เฒ่าและไม่ใช่ความผิดของข้า ไยเราคนกันเองต้องมาทะเลาะกันทำให้คนที่ฝ่าฝืนมติ์ดีใจด้วยเล่าข้าไม่กล้าคิดถือโกรธว่าท่านผู้เฒ่าทำนายผิดพลาดแม้แต่น้อยและสำนึกขอบคุณอย่างยิ่งที่ท่านยื่นมือช่วยเหลือคนไร้ความสามารถเช่นข้าด้วยคำทำนายั้แ่หลายปีก่อนนั้นในใจข้า ท่านผู้เฒ่าคือคนที่มีบุญคุณต่อข้าและสกุลเย่ตลอดไป”
เย่ชิวกราบคารวะจนแทบจะติดพื้นดิน
ผู้เฒ่าดินเหลืองหน้าเปลี่ยนสีจากแดงเป็ม่วงและกลับมาเหลืองในที่สุด
พร้อมกับถอนหายใจ
“แล้วไปเถอะ อย่างที่เ้าว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเ้า”
เย่ชิวรีบกล่าวประจบเสริม
“ถูกแล้วท่านผู้เฒ่า ข้าและท่านผู้เฒ่าทำเต็มที่แล้วเมื่อไม่สำเร็จก็นับว่าเป็ชะตาฟ้าแล้ว”
คำกล่าวที่รีบประจบกลับกลายเป็เหมือนเหยียบกับะเิ
ทำให้ผู้เฒ่าดินเหลืองหน้าเปลี่ยนสีอีกครั้งและถึงกับโกรธจนหัวเราะขึ้นมา
“เหอะ เหอะ เหอะ ชะตาฟ้า ชะตาฟ้า เ้าพูดได้วิเศษนักเ้าไม่ติดค้าง์แต่์ติดค้างเ้าใช่หรือไม่?”
เย่ชิวรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา
“ไม่ ไม่ใช่เลยท่านผู้เฒ่า์ไม่ได้ติดค้างข้าแต่อย่างใด ต่อไปนี้ต่างฝ่ายต่างเดินทางของตนเอง-”
เย่ชิวรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว
แต่สายไปแล้ว
สายฟ้าสีม่วงจากสรวง์ฟาดลงมาที่เย่ชิวอีกครั้งแม้ในเวลาเช้าที่ฟ้าปลอดโปร่ง
174
![[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775308427_81813753.webp)
