บทที่ 14 ได้มองเรือนร่างเ้าหากตาบอดก็คุ้มยิ่งนัก
เหวินเต๋อที่ตามเ้าสำนักไป๋เฮ่อกลับมาสำนักด้วยรู้ว่าคุณชายรองเหอฟื้นแล้วก็ขอเข้าพบทันทีหนิงเทียนเองก็อยากจะรู้ความเคลื่อนไหวที่ตนไม่รู้ก็ให้เข้าพบได้เพราะถามจากเสวี่ยเฟิงแล้วไม่ยอมบอกเหวินเต๋อคารวะคุณชายรอง
“คารวะคุณชายรองเหอขอรับขออภัยที่ข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนทั้งๆที่ท่านพึ่งฟื้นขึ้นมาขอรับวันที่ท่านให้ข้าไปดูตระกูลกงซุนประตูจวนปิดเรียกผู้ใดก็ไม่มีใครเปิดข้าเห็นว่าผิดปกติจึงได้ให้คนของข้าะโข้ามกำแพงจวนเข้าไปและเปิดประตูจวนจากด้านในภาพที่เห็นตอนคนของข้าเปิดประตูทหารยามบ่าวไพร่ในจวนถูกสังหารอย่างโเี้เดินเข้าไปสำรวจในจวนก็พบศพมากมายทุกคนในจวนตระกูลกงซุนถูกสังหารจนหมดสิ้นในคืนเดียวขอรับไม่มีศพของฉิงเหม่ยข้าคิดว่าเป็นางที่เป็คนร้ายขอรับ”
เหวินเต๋อรายงานน้ำเสียงเคร่งเครียด่ที่คุณชายรองเหอยังไม่ฟื้นเขาให้คนไปที่หอนางโลมซือเซินเพื่อถามว่าใบหน้าของฉิงเหม่ยมีลักษณะเช่นไรเมื่อได้แล้วก็ให้คนไปติดประกาศจับนาง
“อืมนางคงหนีไปหลบซ่อนที่อื่นแล้วแต่ข้ามั่นใจนางต้องกลับมาแน่”เหวิน
เต๋อเอียงคออย่างสงสัยไยคุณชายมั่นใจนักว่านางจะกลับมา
“ทำไมเ้าดูมั่นใจนักอาเทียน”เสวี่ยเฟิง
“หึ...กลับมาฆ่าข้าอย่างไรเล่า”
เหวินเต๋อและเสวี่ยเฟิงขมวดคิ้วทำไมต้องกลับมาฆ่าหนิงเทียนด้วยหรือว่าคุณชายพบนาง...
“คุณชายพบนางหรือขอรับ”หนิงเทียนยิ้มเย็น
“อืมและเร็วๆนี้คงได้พบอีก”เจอเร็วๆก็ดีจะได้จัดการให้จบๆไปเป็ภาร
กิจที่น่ารำคาญสิ้นดี
“ข้าไม่ปล่อยให้นางทำอันใดเ้าได้แน่อาเทียน!”คุณชายรองเหอปรายตามองเสวี่ยเฟิงแล้วหัวเราะในลำคอ
“เอาตนเองให้รอดก่อนดีหรือไม่นักฆ่าอยู่แค่ปรายจมูกยังไม่รู้”
เสวี่ยเฟิงชะงักถอนหายใจแล้วยิ้มอ่อนให้หนิงเทียนเป็เพราะเขาประมาทเกินไปจริงๆไม่คิดว่าพวกนักฆ่าจะให้วิธีนี้เข้าใกล้เขาจนทำให้คุณชายรองเหอได้รับาเ็ไปด้วย
“เอาเถอะเป็ข้าที่เสนอตัวเข้าไปช่วยท่านเอง”หนิงเทียนโคลงศีรษะ
“เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรกันต่อดีขอรับ”เหวินเต๋อ
“รอ...”
เหวินเต๋อเห็นท่าทางเหนื่อยๆของคุณชายรองเหอแล้วก็ไม่อยู่รบกวนอีกรอคุณชายรองเหอหายดีค่อยมาว่ากันอีกทีใจร้อนไปก็ตามหาฉิงเหม่ยไม่พบนางฆ่าคนทั้งจวนเพียงคนเดียวได้ฝีมือดูเบาไม่ได้เลย...
“ข้าไม่รบกวนคุณชายรองเหอแล้วพักผ่อนหายไวๆขอรับ”หนิงเทียนพยักหน้าเคอก็เปิดประตูยกข้าวต้มเข้ามาในห้องพอดี
“ข้าวต้มร้อนๆขอรับคุณชายรองเหอ”เคอยิ้มและวางถาดข้าวต้มและถ้วยยาบนโต๊ะหัวเตียง
“ข้าจัดการเองเคอ”เสวี่ยเฟิง
“ขอรับท่านเ้าสำนัก”หนิงเทียนเลิกคิ้วจัดการเองนี่คงไม่ใช่...
เสวี่ยเฟิงประคองหนิงเทียนให้ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงซึ่งลำบากมากแผลที่หน้าท้องที่โดนแทงทะลุสาหัสจนแทบอยากเลื้อยตัวเองลงไปนอนจากที่หิวๆก็ไม่อยากจะลุกขึ้นมากินเลยจริงๆ
“อดทนหน่อยนะอาเทียนมาข้าป้อน”หนิงเทียนชะงักอะไรนะ?ป้อน?
“ข้ากินเองได้”
“มีแรงจับถ้วยจับช้อนรึ”
คุณชายรองเหอแววตาว่างเปล่าโคตรรู้สึกสมเพชตัวเองเลยสุดท้ายก็ต้องยอมให้เสวี่ยเฟิงป้อนยอมลดทิฐิลงบ้างเพราะไม่อยากหิวตาย...
หนิงเทียนกินข้าวต้มจนหมดถ้วยก็ทำท่าจะเลื้อยตัวลงไปนอนทำเนียนจะไม่กินยาแต่เสวี่ยเฟิงรู้ทันรั้งตัวเขาไม่ให้เลื้อยลงไปนอนมืออีกข้างก็ยกถ้วยยามาจ่อที่ปากเขายกยิ้มอบอุ่นใจดี
“เ้าไม่อยากหายไวๆหรืออาเทียน”อยากแต่ยายุคนี้แม่งโคตรจะขม!!
“....”
คุณชายรองเหอฝืนใจอ้าปากกินยาจนหมดถ้วยเขาแทบจะขย้อนทั้งหมดที่กินเข้าไปออกมาให้หมดทั้งขมทั้งฉุน!!แบบนี้ไม่ให้เกลียดการกินยา
ได้ยังไง!!
“เด็กดี...”หนิงเทียนถลึงตาใส่เสวี่ยเฟิงทันทีใครเด็กกันเขากับเสวี่ยเฟิงก็อายุเท่ากันนั่นแหละ!
“ข้าหายท่านตายแน่!”
เสวี่ยเฟิงยิ้มแล้วประคองให้คุณชายรองเหอนอนลงไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้จนถึงอกถือโอกาสที่หนิงเทียนเผลอก้มลงไปจุมพิตหน้าผากเขาเร็วๆแล้วผละออก
“อาเฟิง!!”
“เ้าไม่คิดจะให้รางวัลที่ข้าดูแลเ้าบางหรืออาเทียนแล้วเมื่อครู่เ้าเรียกข้าว่าอย่างไรนะอาเฟิงรึข้าชอบเรียกข้าบ่อยๆนะ”
น่าตาย!!ลุกได้เมื่อไหร่พ่อเอาตายแน่!!คุณชายรองจ้องเสวี่ยเฟิงเขม็งแต่คนโดนจ้องกลับยิ้มกรุ้มกริ่ม
“อยากได้อีกหรือไม่รางวัลมาใกล้ๆสิพ่อจะจัดให้งามๆเลย!”
“เข้าไปใกล้ตอนนี้ข้าก็ได้ฝ่าเท้าเ้าเป็รางวัลน่ะสิ”
หนิงเทียนกัดฟันกรอดพ่นลมหายใจอย่างข่มอารมณ์ใจเย็นก่อนเว้ยซันหายเมื่อไหร่ค่อยเอาคืน!!
ทุกๆวันเสวี่ยเฟิงจะเป็คนเข้ามาดูแลหนิงเทียนเองด้วยตนเองทั้งเช็ดตัวป้อนข้าวป้อนยาจนหนิงเทียนี้เีจะโวยหรือไล่แล้วอยู่กับเสวี่ยเฟิงยามใดจากที่เขาสงบและเยือกเย็นเป็ต้องหลุดมาดแสดงด้านที่ไม่ค่อยจะเอามาใช้กับใครนอก
จากเวลาอยู่กับตัวเอง หลายวันมานี้เสวี่ยเฟิงดูแลเขาเป็อย่างดีแผลที่หน้าท้องและแขนก็ดีขึ้นเรื่อยๆตามลำดับนับว่ายายุคโบราณแม้จะขมและแสบมากเวลากินและทาแต่แผลก็สมานตัวเข้ากันได้เร็วอย่างไม่น่าเชื่อยาของสำนักไป๋เฮ่อสุดยอดจริงๆ
“ข้าดีขึ้นมากแล้ว”หนิงเทียนบอกคนที่กำลังเช็ดตัวให้เขา
“ข้าจะดูแลจนกว่าเ้าจะหายดี...ยิ่งเ้าป่วยตัวเ้าก็ยิ่งเล็กและบางจริงๆ”
เสวี่ยเฟิงมองหน้าท้องแบนราบของคุณชายรองเหอที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ด้วยแววตาเป็ประกายหนิงเทียนเป็บุรุษที่มีผิวพรรณขาวนวลนุ่มลื่นอย่างไม่น่าเชื่อนี่ผิวกายบุรุษแน่รึ?
“จ้องอะไรอยู่อยากโดนควักลูกตา?”เสวี่ยเฟิงหลุบตาขึ้นมามองสบตากับหนิงเทียนแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ตาบอดเพราะได้มองเรือนร่างเ้าข้าว่าคุ้มนะ”หนิงเทียนกรอกตา
“ข้าพึ่งรู้ว่าเ้าสำนักไป๋เฮ่อมีรสนิยมเช่นนี้”
หนิงเทียนมองเสวี่ยเฟิงแววตาเรียบเฉยเสวี่ยเฟิงยิ้มแล้วกล่าวน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนทำเอาอกข้างซ้ายคุณชายรองเหอเต้นผิดจังหวะเลยทีเดียว
“ข้าไม่ได้เป็กับทุกคนนะอาเทียน...”
“...”
หนิงเทียนหลุบตามองออกไปนอกหน้าต่างทันทีไอ้บ้านี่พูดจาหวานเลี่ยนจนน่าขนลุก!แล้วทำไมใจผมต้องเต้นแรงกับผู้ชาย!!
“เ้าเขินข้าหรือ”หนิงเทียนตวัดตากลับมามองหน้าเสวี่ยเฟิงทันทีแล้วแสยะยิ้มเย็น
“อยากตายมาก?”เสวี่ยเฟิงส่ายหน้า
“ตอนนี้ไม่...ข้าอยากอยู่กับเ้านานๆ”
“ขย้อนข้าวใส่หน้าท่านได้ไหม”เสวี่ยเฟิงหัวเราะในลำคอ
เสวี่ยเฟิงออกไปจากห้องเขาแล้วคุณชายรองเหอลืมตาขึ้นมาแววตามีความสับสนอย่างไม่เคยเป็มาก่อนความจริงเขาก็ไม่ใช่พวกเหยียดเพศกับคนอื่นก็ไม่อะไรแต่กับไอ้คนหน้าหนานามว่าเสวี่ยเฟิงไม่รู้ว่าอยู่ด้วยกันบ่อยเกินไปหรือโดนเข้าหาด้วยวิธีเอาตัวเองเป็ที่รองมือรองเท้าเขาไม่รู้ว่าจงใจใช้วิธีนี้หรือเป็พวกชอบความเ็ปอยู่แล้วกันแน่
อะไรก็ช่างตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่ารู้สึกยังไงกับคนๆนี้ให้มันเป็เื่ต่อจากนี้ไปจะดีกว่าเห็นผมเป็คนแบบนี้แต่จริงๆแล้วเป็คนที่เข้าใจอะไรง่ายๆนะครับไม่เื่มากถ้ารู้สึกอะไรกับใครผมก็จะแสดงออกตรงๆและที่สำคัญผมค่อนข้างหวงของมาก...
เสวี่ยเฟิงเดินกลับมาห้องทำงานตนเองเคอคุนยืนรออยู่ในห้องทำงานอยู่แล้ว เดินไปนั่งแล้วเงยหน้ามองผู้ติดตามคนสนิทแววตาเรียบนิ่งต่างไปจากทุกที
“เื่นักฆ่าสืบได้หรือยังว่าเป็ผู้ใดจ้างวานมา”
“ทราบแล้วแล้วขอรับเป็สำนักซือถูขอรับ”เคอ
เสวี่ยเฟิงเลิกคิ้วมือลูบคางอย่างครุ่นคิดสำนักซือถู...เ้าสำนักคนปัจจุบันเป็อดีตสหายรักร่วมเป็ร่วมตายกันมาและมาแตกหักกันด้วยเื่ชิงความเป็ใหญ่ของสำนักตอนนี้สำนักไป๋เฮ่อเป็สำนักอันดับหนึ่งประชุมสำนักทั่วใต้หล้าเขาก็ได้นั่งโต๊ะประธานก็ไม่แปลกที่จะมีคนอยากจะชิงความเป็ใหญ่นั่งแทนที่เขาแล้วอย่างไรเขาไม่ได้อยากจะนั่งที่ตรงนั้นเสียหน่อย
“อืมข้าลืมถามพวกเ้าเพราะมัวแต่ยุ่งๆกับเื่อาเทียนวันนั้นคนในโรงเตี๊ยมปลอดภัยทุกคนหรือไม่”
“ปลอดภัยดีขอรับ”คุน
“นักฆ่าทั้งสองตายหมดเลยหรือ”
เคอคุนพยักหน้าหัวหน้ามือปราบบอกเพียงว่าคุณชายรองเหอสังหารนักฆ่าเองเขามาถึงก็เห็นนักฆ่าตายหมดแล้วและดูเหมือนหัวหน้ามือปราบเหวินเต๋อไม่อยากจะพูดถึงเื่นี้สักเท่าใดนัก
ส่วนเื่ศพของพวกนักฆ่าก็เป็หัวหน้ามือปราบที่จัดการเก็บกวาดให้และยังกล่าวอีกว่าอย่าถามอันใดเขาเลยเพราะเขามาตอนที่ทุกอย่างจบแล้วและทำหน้าที่เก็บกวาดให้อย่างดีได้โปรดอย่าพูดถึงเื่นี้อีกก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงห้ามถามแต่เห็นสีหน้าซีดขาวของหัวหน้ามือปราบก็เลือกที่จะไม่ถามต่ออย่างที่เขาขอร้องจะดีกว่าสงสัยจริงๆคุณชายรองจัดการนักฆ่าเช่นไรนะ?
“หัวหน้าเหวินเต๋อได้บอกหรือไม่ว่าอาเทียนจัดการพวกนั้นยังไง”
“ไม่ขอรับ”
เคอยิ้มแห้งเสวี่ยเฟิงขมวดคิ้วปกติหัวหน้ามือปราบไม่เคยปิด
บังสิ่งใดไม่ว่าจะเื่เล็กเื่น้อยก็รายงานหมดแปลก ที่เขาเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงเื่นี้แต่ก็ช่างเถิดนักฆ่าก็ตายหมดเื่ที่ต้องแก้ต่อจากนี้คือสำนักซือถูที่ส่งนักฆ่ามาฆ่าเขาเรื่อยๆนี่ต่างหาก...
“จัดเงาคุ้มกันอาเทียนเพิ่มกำลังคุ้มกันสำนักให้แ่ากว่าเดิมด้วย”เสวี่ยเฟิงเอ่ยสั่งน้ำเสียงจริงจัง
“ขอรับ!!”เคอคุนขานรับหนักแน่น
“ไปได้แล้ว”
“คุนเ้าอยู่ก่อน”คุนชะงักหันหลังเดินกลับมา
“มีอันใดหรือขอรับ”
“เย็นนี้ข้าจะพาอาเทียนไปกินข้าวที่สระบัวเตรียมให้ข้าด้วย”
คุนยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะประสานมือแล้วเดินออกไปทำตามคำสั่งเช่นนั้นอาหารมื้อเย็นของท่านเ้าสำนักและคุณชายรองเหอต้องพิเศษกว่าทุกวัน...
คุณชายรองเหอที่นอนหลับอยู่สะดุ้งตื่นเพราะดันฝันว่าตนเองถูกเสวี่ยเฟิงที่หน้ามืดตามัวกดกับเตียงเหงื่อชุ่มกรอบหน้าหายใจหอบใบหน้าแดงก่ำไม่รู้ว่ากำลังอายหรือโกรธที่ฝันแบบนี้กลางวันแสกๆ
“มันก็แค่ฝัน...ลองจับพ่อกดดิแทงไส้ไหลอะ!”
1K
![[惠寧鳳] ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง ครอบครองปรปักษ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620895757_92633252.webp)
