พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หกสิบแปด ถอดบทเรียนจากอดีต

หากคำนวณอย่างคร่าวๆตั๋งโต๊ะเข้าเมืองหลวงมีทหารราวสามพันกว่าหรือไม่เกินหมื่น

แต่พอตอนที่สิบแปดหัวเมืองมาโจมตีนั้นมีกำลังพลราวๆยี่สิบหมื่น

ภายในเวลาไม่ถึงสามปีเรียกได้ว่ามีกำลังพลเพิ่มมากขึ้นหลายเท่า

เท่านั้นยังไม่พอกำลังที่หลงเหลือหากไม่แตกแยกกันระหว่างลิฉุยกุยกีก็คงสามารถสร้างความปั่นป่วนหรือยังครองอำนาจราชวงศ์ฮั่นได้อยู่

หมายความว่าหากมองในแง่ยุทธศาสตร์การเอาตัวรอดของผมแล้ว

ปัจจัยไม่น่าจะเกี่ยวกับความสามารถในการรบของตั๋งโต๊ะและพวกพ้องแต่เป็นเรื่องราวทางการเมืองมากกว่าทั้งภายนอกและภายในที่ทำให้พวกเขาแตกพ่ายไป

หากถามตั๋งฮวง

เรื่องตลกที่สุดของตั๋งโต๊ะคือใจดีต่อคนที่พยายามฆ่าตนเองในภายหลัง

แม้จะฆ่าคนไปมากมายแต่กลับคนที่มีความสามารถในการฆ่าตนเองจริงๆกลับปล่อยไป

ที่เรารู้จักกันดีก็คือโจโฉอ้องอุ้นแต่ที่รู้จักน้อยลงมาหน่อยคือบุตรของฮองฮูสง

ที่เรียกว่ามีวาทศิลป์ที่ดีเสียจนตั๋งโต๊ะประทับใจจนกุมมือเอาไว้และปล่อยตัวไป

แต่ภายหลังทหารของกลุ่มฮองฮูสงเองนั่นล่ะที่เข้ามาสังหารตั๋งโต๊ะทั้งครอบครัว

หากโลกนี้คือนิทานอีสปบทเรียนที่ถอดได้ของตั๋งโต๊ะในยามที่ตายไปแล้วอาจจะเป็นว่า

ข้าไม่ควรใจอ่อนเกินไป

แทนที่จะเป็น

ไม่ควรจะกระทำบาปหยาบช้า

นั่นคือคนเราถอดบทเรียนออกมาไม่เหมือนกันแม้จะพบเจอเรื่องราวแบบเดียวกันก็ตาม

นั่นคือสาเหตุที่เขาเริ่มต้นจากการ

 “ทะลายคุก”

“ผู้ได้รับโทษเกินกึ่งหนึ่งแล้วทำงานภายนอกหนึ่งชั่วยามลดโทษหนึ่งวันผู้ที่ทำผิดโดยมิรู้หนังสือหากทำคุณไถ่โทษแล้วไม่ถือว่าเป็นอาชญากรที่มีประวัติเสียหายอีกต่อไปผู้ที่ยังรับผิดไม่ครบกึ่งหนึ่งสามารถลงชื่อไว้ก่อนได้หากต้องการที่จะออกจากคุกเร็วกว่ากำหนด”

เสียงของทหารเสเหลียงมือถือดาบประกาศกร้าวต่อหน้าผู้คุมคุกที่ตัวสั่นงันงกคุกเข่าอยู่ต่อหน้าคำสั่งของผม

โจวป๋อหนึ่งในขุนพลร่วมตั้งราชวงศ์ฮั่นเคยกล่าวไว้ทำนองว่า

ข้าเคยคุมทัพร้อยหมื่นไม่เคยคิดเลยว่าผู้คุมคุกจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

ว่าในคุกทั้งในอดีตและปัจจุบันมีคนที่มีอำนาจวาสนามากมายไปอยู่ในนั้น

พวกเขาต้องทนทุกข์กับสภาพในคุกที่เอนจอนาถ

พอเราได้สัมภาษณ์พวกเขาตอนอยู่ในคุกพวกเขาจะตอบว่า

ตอนมีอำนาจไม่คิดจะแก้ไขตอนมาอยู่ในคุกก็แก้ไขอะไรไม่ได้เสียแล้ว

ตั๋งฮวงไม่คิดว่าตนเองจะเก่งกาจกว่ายอดคนในประวัติศาสตร์แต่คิดว่าอย่างน้อยตนเองไม่โง่เขลากว่าพวกอธิบดีและข้าราชการผู้ใหญ่ที่อยู่ในคุกอย่างแน่นอน

ผู้คุมเมื่ออยู่กับคนในคุกนั้นไม่ต่างกับเทพยดาที่กำหนดเป็นตายได้

แต่หากออกมาข้างนอกพวกเขาก็เป็นแค่เจ้าหน้าที่ของรัฐขุนนางแก่ๆคนหนึ่งธรรมดาเท่านั้น

แต่ขุนนางแก่ๆธรรมดาเหล่านี้คือคนที่สามารถกำหนดความเป็นความตายของคนระดับโจวป๋อขุนพลร่วมตั้งราชวงศ์หรือเซียวเหออัครเสนาบดีของช่วงก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นได้

ตั๋งฮวงนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ในขณะที่กาเซี่ยงตรวจสอบรายชื่อขงอผ็คนที่อยู่ในคุก

นี่คือแผนการของผม

เดินหมากในตาที่คนทั่วไปไม่เดิน

เดินหมากในส่วนที่ไม่มีใครเล่นด้วยเราก็จะไม่เจอคู่แข่ง

ราวกับเป็นเรื่องต้องห้ามทางจิตใจ

คนมีอำนาจไม่มีใครคิดจะปรับปรุงคุกเลยมองราวกับว่าสิ่งของพวกนี้เป็นเครื่องประดับ

ทั้งที่มันมีอำนาจมหาศาลที่ทรมานจนกระทั่งอัครเสนาบดีอย่างหลี่ซื่อนั้นฉลาดแค่ไหนทรงปัญยาแค่ไหนก็ต้องยอมสารภาพความผิดของตนเอง

ท่ามกลางความเงียบต่อหน้าผู้คุมคุกที่คุกเข่าอยู่

“ท่านไชหยงและบรรดาขุนนางบัณฑิตต่างๆได้กล่าวว่าได้รับการดูแลจากพวกท่านมิน้อย”

ขณะที่ผมกล่าวเช่นนั้น

มีผู้คุมคุกเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์หลายคนถึงกับปัสสาวะอุจจาระราดหมดสติลงไป

เอาเข้าไปยังไม่ทันได้คิดจะทำอะไรเลย

แต่อย่างที่ตัวอย่างในประวัติศาสตร์ได้บันทึกเอาไว้

คนที่ชอบทรมานคนอื่นนั้นคือคนที่เกรงกลัวการถูกทรมานมากที่สุด