Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่ห้าสิบเก้า You have one Job !!!

“เจ้ามีหน้าที่อย่างเดียวเท่านั้นในการป้องกันไม่ให้พวกสาวๆชนชั้นสูงมาติดพันกับข้า แล้วนี่คืออะไร”

คัลกล่าวอย่างโมโหต่อคลอฟอร์ดที่นอนกุมท้องกับพื้นด้วยความเจ็บปวดแม้พยายามจะกัดฟันไม่ส่งเสียงร้องออกมา

หลายๆคนตกใจกับเรื่องที่ผ่านมาโดยไม่ทันนึกฝันติดต่อกัน

แต่ทุกคนเริ่มคิดเล็กน้อยว่า

เอ่อนั่นมันเจ้าชายของอาณาจักรเรานะ

โดนทำอย่างนั้นจะดีหรือ?

คัลก็ส่ายศีรษะที่มีผมสลวยสวยเก๋ดุจโฆษณาแชมพู

ถอนหายใจที่เพียงแค่ชกเบาเบาคลอฟอร์ดก็ลงไปนอนเล่นกับพื้นแล้ว

ร่างกายของคัลเปล่งแสงสีแดงส่งแสงออกมาและกล่าวว่า

“หาย”

พลังความโกรธของคัลนั้นไหลไปที่ตัวของคลอฟอร์ดและดึงกระดูกที่หักให้กลับเข้าที่อย่างไม่อ่อนโยน

แกร๊บ

เสียงกระดูกต่อกันดังขึ้นอย่างชัดแจ้ง

เพราะนี่คือการรักษาแบบบาบาเรี่ยน

ที่แค่การถ่มน้ำลายทีเดียวใส่แผลแผลก็จะสมานกันนั่นเอง

ไม่ใช่การรักษาอย่างอ่อนโยนจากเทพแห่งแสงสว่างผู้เมตตา

แต่คือการใช้พลังความโกรธทำให้บาดแผลที่แม้แต่การที่ถูกแทงจนท้องเป็นรูแผลก็สมานกันได้ในระหว่างการต่อสู้ราวกับพระเอกโชวเน็น

บาบาเรี่ยนคืออาชีพที่ใกล้เคียงกับพระเอกโชวเน็นมากที่สุดนั่นเอง

แต่แม้แผลจะหายก็ทำให้คลอฟอร์ดหายใจไม่ออกและเจ็บจนหน้าเขียวอีกครั้ง

คัลยกคอเสื้อคลอฟอร์ดขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

“เจ้าอาจจะเห็นว่าหน้าที่นี้ไม่สำคัญแต่ข้าไม่อยากจะกดดันเจ้า แต่หน้าที่ของเจ้าอาจจะเรียกว่าสำคัญที่สุดเลยก็ได้ ชะตากรรมของคนในอาณาจักรหรือชีวิตคนที่เจ้ารู้จักทุกคนอาจจะขึ้นอยู่กับเรื่องนี้เห็นความสำคัญของหน้าที่ให้ไม่ต่างกับหน้าที่อัศวินของเจ้า”

คัลยกคอของคลอฟอร์ดที่เทียบกับคนอื่นก็สูงใหญ่กว่าคนทั่วไป

แต่ราวกับเด็กเมื่อเทียบกับร่างกายที่ใหญ่ราวกับหมีของคัล

คลอฟอร์ดที่หน้าเขียวเพราะการบาดเจ็บซ้ำซ้อน

ได้แต่ก้มศีรษะกล่าวว่า

“เข้าใจแล้วท่านคะ-ผู้บัญชาการสูงสุดคัล”

โอ้

ท่ามกลางความตื่นตะลึงของคนทั้งท้องพระโรง

ว่านั่นมันคือเจ้าชายคลอฟอร์ดที่เย่อหยิ่งของราชสำนักจริงๆหรือนี่?

ช่างเป็นเรื่องปาฏิหาริย์ของราชสำนักได้เลยทีเดียวกับเจ้าชายคลอฟอร์ดที่ไม่เคยเกรงใจใครแม้แต่ครูฝึกดาบของราชวงศ์ก็ตาม

แต่กลับยอมให้เจ้าคนเถื่อนร่างเท่าหมีคนนี้

นี่คือเรื่องที่สายขุนนางไม่ค่อยเข้าใจ

บาบาเรี่ยนไม่ใช่คนที่เก่งในดานการวางแผนยึดอำนาจ