บทที่ 27 อัปเกรดสำเร็จ
จิ่งเหมียนถอนหายใจ ถ้าไม่พูดถึงก็ดีอยู่แล้ว เธอไม่อยากจะนึกถึงความทุกข์และความเ็ปในอดีตเ่าั้เลย
เหตุการณ์ในลิฟต์ที่เธอถูกแทงในชาติก่อน และการที่เธอถูกแม่ทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย...
สุดท้ายเธอก็สงบอารมณ์ ไม่อยากแสดงด้านที่อ่อนแอให้คนอื่นเห็น
เธอยิ้มแย้มสดใสแล้วพูดว่า "ทำให้พวกคุณขบขันแล้ว ไม่มีเ้านายคนไหนกลั่นแกล้งฉันหรอกค่ะ ฉันเป็เ้าของที่นี่เอง ฉันแค่นึกถึงเื่เศร้าในครอบครัวเมื่อก่อนน่ะ ดีนะคะที่ฉันตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเขาไปแล้ว"
คุณตาไป๋ยิ้มมองเธอพลางพูดปลอบใจว่า "การตัดขาดจากอดีตเป็เื่ดี ชีวิตใหม่จึงจะเริ่มขึ้นได้อย่างแท้จริง"
จิ่งเหมียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "พวกคุณไม่ตำหนิที่ฉันตัดขาดจากครอบครัวเหรอคะ?"
เธอคิดว่าคู่สามีภรรยาสูงอายุคู่นี้คงจะเทศนาเธอสักสองสามประโยค
แต่ไม่คาดคิดว่าคุณยายไป๋จะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก "ยายมีชีวิตอยู่มาหลายสิบปี เคยเห็นทั้งยุคสมัยที่สงบสุขและผ่าน่เวลาแห่งความวุ่นวายไร้ระเบียบมาไม่น้อย เคยเห็นทั้งคนกินคน และถึงกับกินลูกของตัวเองด้วย" เธอหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ "เมื่อเห็นเื่เลวร้ายมามาก ก็ไม่มีทางมองอะไรแค่ด้านเดียวอีก"
จิ่งเหมียนไม่คิดว่าคู่สามีภรรยาไป๋จะผ่านประสบการณ์มามากมายขนาดนี้
ั้แ่เธอเกิดมา โลกใบนี้ก็ถูกเรียกว่ายุคสิ้นโลกแล้ว
เธอถามด้วยความอยากรู้ "คุณยาย ยุคสมัยที่สงบสุขเป็โลกที่สวยงามมากใช่ไหมคะ?"
คุณยายไป๋มองด้วยสายตาเหม่อลอย หวนคิดถึงความทรงจำอันแสนไกล "ก็ไม่ทั้งหมดหรอก... มีคนมากมายที่ใช้ชีวิตอยู่ในนรก" เธอมองคู่ชีวิตของตน "แต่โชคดีที่วัยเด็กของยายยังมีความสุขอยู่ ก๋วยเตี๋ยวชามนี้ทำให้ยายนึกถึงรสชาติในวัยเด็กเลย"
คุณตาไป๋พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว หลังจากอายุสิบห้าปี ฉันก็ไม่เคยได้กินก๋วยเตี๋ยวแบบนี้อีกเลย แค่ 15 แต้มเอง คุ้มค่ามาก พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อหรอก"
คนชราทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้ม
จิ่งเหมียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นด้วย อาหารรสชาติแบบนี้แม้แต่ที่บ้านตระกูลอันเธอยังหากินได้ยาก คนธรรมดายิ่งไม่ต้องพูดถึง อาหารส่วนใหญ่ของทุกคนล้วนเป็แป้งหนอนกับธัญพืชหยาบ ๆ ทว่าเมื่อไรที่ลวี่อินมีกำแพงล้อมแล้ว เธอคิดว่าจะสร้างสวนปลูกผักและฟาร์มเลี้ยงสัตว์เช่นกัน เธอจะพยายามทำให้คนอื่น ๆ ได้ลิ้มรสชาติผักสด ๆ มากขึ้น
“แม่หนู ถ้าไม่รังเกียจ เรียกพวกเราว่าคุณปู่คุณย่าเถอะ” คุณตาไป๋ยิ้มอย่างใจดี
“ได้เหรอคะ?” จิ่งเหมียนกล่าวอย่างดีใจ
“เด็กโง่นี่ พูดอะไรอย่างนั้น!” สายตาที่ทั้งสองมองจิ่งเหมียนล้วนเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“ขอบคุณค่ะ คุณปู่คุณย่า” จิ่งเหมียนรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
ชาติที่แล้วเธอเป็ถึงภรรยาคนที่ห้า ตระกูลเจียงของแม่กับจางเพ่ยหรงต่างก็คอยดูดเืเธอ แม้จะมีคนมากมายประจบประแจง แต่ก็ไม่มีใครจริงใจกับเธอเลยสักคน
ชาตินี้เธอคิดว่าตัวเองคงไม่มีวาสนาได้ััความรักจากครอบครัวอีกแล้ว เธอไม่คิดเลยว่าจะได้รับจากคนนอก
“หนูมีชื่อเล่นไหม?”
“ฉันชื่อจิ่งเหมียน ชื่อเล่น…เหมียนเหมียนค่ะ”
จิ่งเหมียนเอ่ยชื่อที่อยู่ในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว ั้แ่พ่อจากไปตอนเธออายุห้าขวบ ก็ไม่มีใครเรียกชื่อเล่นของเธออีกเลย
"เหมียนเหมียน! ชื่อนี้ไพเราะจัง! ฟังดูนุ่มนวลมาก!" คุณยายไป๋พึมพำซ้ำไปซ้ำมา
จิ่งเหมียนเผยรอยยิ้มแห่งความสุขที่ไม่ได้เห็นมานาน
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ จิ่งเหมียนก็ไปเยี่ยมเฉียวไห่ก่อน แม้ว่าเขาจะยังไม่ตื่น แต่สีหน้าก็ดูสดใสขึ้นมาก
สมกับเป็คนที่สามารถเป็หัวหน้าทีมสำรวจได้ แม้จะไม่ได้รับการรักษา แต่ก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเฉียวไห่กลายเป็เทพแห่งา ตระกูลอันจะต้องเสียใจกับการกระทำในวันนี้อย่างแน่นอน
หลังออกจากห้องเดี่ยวหมายเลข 3 เธอก็เริ่มต้อนรับลูกค้าที่มาดูห้องในวันนี้
คู่แรกที่มาเป็คู่รัก ฝ่ายหญิงตัวเล็กน่ารักเหมือนนกน้อย ส่วนฝ่ายชายดูร่าเริงสดใส
"สวัสดีครับคุณจิ่ง พวกเราอยากดูห้องเดี่ยวสามดาวครับ"
"ได้เลยค่ะ ตามฉันมาเลยนะคะ"
จิ่งเหมียนพาพวกเขาไปที่ห้องหมายเลข 4
"อีกไม่นานฉันจะติดตั้งเครื่องใช้ไฟฟ้าในทุกห้อง รวมถึงเครื่องปรับอากาศ ตู้เย็น โทรทัศน์ เครื่องซักผ้า และอื่น ๆ แน่นอนว่าราคาห้องก็จะสูงขึ้นด้วย แต่ไม่ต้องกังวลนะคะ ราคาจะไม่สูงเกินไป ทุกคนจะสามารถจ่ายได้แน่นอนค่ะ"
"โอ้โห! แอร์เหรอ!" ฟู่เจียวเจียวร้องขึ้นอย่างดีใจ
ดูเหมือนว่าความ้าของทุกคนในฤดูร้อนจะเหมือนกันหมด
"นอกจากนี้เรายังมีโรงอาหารด้วย อาหารอร่อยราคาถูก ฉันจะพาพวกคุณไปดูค่ะ"
โรงอาหารคือไพ่ตายของจิ่งเหมียน ถ้าบอกว่าทุกคนเห็นห้องสวย ๆ แล้วใจสั่นไหว พอมาถึงโรงอาหารก็คือไม่ต้องลังเลอีกต่อไป
"เราตกลงจะอยู่ที่ลวี่อินค่ะ!"
"คืนนี้ย้ายเข้ามาเลย!"
เยว่อวิ๋นเซิงกับฟู่เจียวเจียวกินบะหมี่ไปคนละสองชามใหญ่ ในเวลาไม่นานก็จ่ายคะแนนสะสมให้จิ่งเหมียนไปแล้ว 360,000 แต้ม
"คุณจิ่ง เราขอจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสองปี ถ้ามีแอร์เมื่อไหร่ช่วยติดตั้งให้เราเป็คิวแรกด้วยนะคะ ราคาเท่าไหร่ค่อยมาบอกทีหลัง"
"ได้ค่ะ! ฉันคิดว่าวันนี้น่าจะติดตั้งให้พวกคุณได้! ราคาน่ะเดี๋ยวคำนวณแล้วจะแจ้งให้ทราบนะคะ"
ฟู่เจียวเจียวยินดีเป็อย่างยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น!
ก่อนหน้านี้ พวกเขารู้สึกว่าการเดินทางไปมาระหว่างฐานอู่อันกับที่พักลวี่อินทุกวันนั้นค่อนข้างเสียเวลา เพราะงานของพวกเขาอยู่ที่ฐานอู่อัน แต่เมื่อมาถึง พวกเขากลับได้พบกับราคาที่ถูกแสนถูก! และบ้านที่สวยงามมีคุณภาพ! มันเพียงพอที่จะชดเชยข้อเสียเื่ระยะทางได้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอาหารอร่อย ๆ และเครื่องปรับอากาศอีกด้วย ช่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ!
เขาพึงพอใจจนไม่รู้จะพึงพอใจอย่างไรแล้ว!
คู่รักออกจากลวี่อินไปด้วยความยินดี พวกเขาลางานเพียงครึ่งวันและจะต้องกลับไปทำงาน ตอนเย็นถึงจะย้ายเข้ามา
ณ บัดนี้ ระบบได้จุดพลุเฉลิมฉลอง!
[ยินดีด้วย ภารกิจสำเร็จแล้ว ฐานลวี่อินพร้อมอัปเกรดเป็เลเวล 2!]
[พื้นที่ขยายเป็ 3,000 ตารางเมตร เพิ่มห้องชุดแบบสามห้องนอน สองห้องนั่งเล่น]
[เครื่องจำหน่ายอาหาร +2 (สามารถเลือกได้เอง)]
[ประเภทสินค้าในโกดังสินค้าแบบไม่จำกัด +5]
[คุณ้าใช้เงิน 3 ล้าน เพื่ออัปเกรดหรือไม่]
อัปเกรด!
เสียงคำสั่งดังขึ้น ระบบหักเงินเธอไป 3 ล้าน ฐานลวี่อินเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้าเหมือนตอนปรากฏครั้งแรก หลังจากเสียงหึ่ง ๆ ดังขึ้น พื้นดินสั่นะเืเล็กน้อย ไม่นานการอัปเกรดฐานก็เสร็จสิ้น
คุณยายไป๋วิ่งออกมาจากห้อง "เหมียนเหมียน เกิดแผ่นดินไหวหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่ค่ะคุณย่า เป็เสียงจากการก่อสร้างฐานเมื่อกี้นี้ค่ะ"
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง" คุณยายไป๋เห็นว่าไม่มีเสียงอะไรอีกแล้วก็วางใจ เธอเลยกลับเข้าไปนอนพักต่อในห้อง
จิ่งเหมียนอดใจไม่ไหว รีบเดินสำรวจดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง
ส่วนที่เป็พื้นที่สีเขียวเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่มีการเพิ่มเติมด้านหลัง จนมีรูปร่างเหมือนตัวอักษรจีน ‘品’
ห้องชุดใหม่ที่เพิ่มขึ้นมาแต่ละห้องมีพื้นที่ 100 ตารางเมตร รวมทั้งหมดสิบห้อง
ห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอนเพิ่มขึ้นสี่ห้อง ห้องชุดแบบสองห้องนอนเพิ่มขึ้นหกห้อง
ห้องทั้งสามแบบนี้มีทั้งหมดสิบห้อง
ห้องทั้งหมดจะกระจายอยู่รอบ ๆ ฐาน ทำให้ทุกห้องมีหน้าต่าง และมีแสงแดดส่องทั่วถึง
ส่วนตรงกลางที่แสงส่องไม่ถึงจะเป็ทางเดินและพื้นที่ส่วนกลาง
ทั้งโรงอาหารและโกดังต่างก็มีขนาดใหญ่ขึ้น
13K
