มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม

        “สะใภ้บ้านจ้าวดูเหมือนว่าช่วงนี้เจ้าจะงดงามขึ้นมากเลยนะผิวกายก็ดูเหมือนว่าจะขาวผ่องมากยิ่งขึ้น พอเข้าใกล้ก็หอมกรุ่นดุจดอกไม้”เสียงเอ่ยถามของป้าเฉินทำให้บรรดาเพื่อนบ้านที่นั่งซักผ้าในลำธารด้วยกันหันมามองด้วยความสนอกสนใจในทันที

        “ช่วงนี้ข้าทำสบู่หอมมาใช้ร่างกายก็เลยขาวผ่องขึ้นยังมีน้ำหอมที่ช่วยให้ร่างกายมีกลิ่นหอม วันหน้าข้าคิดว่าจะลองทำน้ำมันบำรุงผิวผิวกายของข้าก็คงจะนุ่มนวลและหอมกรุ่นมากยิ่งขึ้น” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้ก็มีเสียงเย้ยหยันจากคนของบ้านเจียงขึ้นมาในทันที

        “เจียงฉิงฟาง!เจ้านี่ช่างดีเสียจริง ไม่ต้องทำงานหนักในไร่นาวันทั้งวันสนใจแต่เรื่องความงามและการประทินผิวนี่เจ้ากำลังคิดจะไปยั่วยวนบุรุษที่ไหนอีก”คำพูดของเจียงฉิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางที่ซักผ้าเสร็จแล้วขยับกายลุกขึ้นพลางยกตะกร้าใส่ผ้าที่ซักเสร็จแล้วขึ้นมา

        “ข้าจะยั่วยวนบุรุษอื่นไปทำไมในเมื่อสามีของข้าก็ยังอยู่แม้ว่ายามนี้เขาจะไม่อยู่ที่นี่แต่ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาแน่คนที่ควรจะคิดถึงเรื่องความงามและการประทินผิวควรจะเป็นเจ้านะเฉินอี้ร่ำร้องจะหย่าขาดกับเจ้าทุกวันจนเจ้าต้องหนีมาหลบอยู่ที่บ้านเดิมเช่นนี้เจียงฉิงเหยาในฐานะที่พวกเราเคยเติบโตมาในบ้านเดียวกันข้าจะขอแนะนำเจ้าสักอย่างว่าหากข้าเป็นเจ้า ข้าจะไม่ยื้อเขาเอาไว้รีบหย่าขาดไปเสียแล้วหาสามีใหม่ที่มีใจให้น่าจะเป็นการดีกว่า”เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงเหยาก็เหวี่ยงไม้ตีผ้าทิ้งในทันที

        “เจ้าจะได้ลงเอยกับสามีของข้าใช่ไหมเล่า”คำพูดและท่าทีของเจียงฉิงเหยาทำให้ทุกคนที่อยู่ในลำธารจ้องมองพวกนางด้วยความสนอกสนใจในทันที

        “ข้าเคยบอกกับเจ้าแล้วว่าข้าไม่เคยคิดจะสนใจสามีของเจ้าเลยสักนิดคนอย่างข้าสิ่งหนึ่งที่ยึดถือมาโดยตลอดก็คือจะไม่มีทางแย่งชิงบุรุษของผู้อื่นมาเป็นของตนอย่างเด็ดขาด”เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทั้งตัวของนางและเจ้าของร่างนี้สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือจะไม่ยอมแย่งชิงบุรุษของผู้อื่นมาเป็นของตนเองสาเหตุที่เจ้าของร่างนี้ตกลงไปในน้ำก็เพราะความยึดมั่นในข้อนี้ส่วนบุรุษที่ทำให้นางตกน้ำผู้นั้นยามนี้เขาคงจะคิดว่านางตายไปแล้ว

        “บุรุษที่มีใจโลเลข้าจะไม่เอาตัวไปข้องเกี่ยวให้เสียเวลาส่วนสาเหตุที่ข้าชอบแต่งกายงดงาม สนใจรูปโฉมและพิถีพิถันในการประทินผิวจัดแต่งทรงผมและใส่ใจการเลือกเครื่องแต่งกายล้วนทำเพื่อตนเองทั้งนั้นหาได้ทำเพื่อบุรุษอย่างที่ผู้อื่นเข้าใจ”คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้เจียงฉิงเหยาแค่นเสียงในลำคอแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงถากถางในทันที

        “เพื่อตนเองหรือข้ามองไม่เห็นว่านอกจากจะแต่งตัวเพื่อยั่วยวนบุรุษแล้วข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะทำเพื่อตนเองตรงไหน”คำพูดของเจียงฉิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางแค่นหัวเราะแล้วเอ่ยออกมาในทันที

        “ผู้หญิงเราทั้งงานในบ้านและงานในสวนในไร่ล้วนต้องทำความเหน็ดเหนื่อยที่ได้รับมีมากมายกว่าที่ผู้อื่นจะเข้าใจผู้ชายทำงานนอกบ้านต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมากกว่าก็จริงแต่เมื่อกลับถึงบ้านพวกเขาก็ได้พักผ่อนแล้วแต่ผู้หญิงอย่างพวกเรากว่าจะได้พักก็แค่เพียงเวลานอนเท่านั้นดังนั้นเราก็ควรจะหาวิธีผ่อนคลายให้ตนเองบ้างกลิ่นหอมเหล่านี้หาได้ใช้ยั่วยวนผู้ใดแต่เอาไว้เพื่อผ่อนคลายจิตใจของตนเองต่างหาก”คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้หญิงสาวชาวบ้านบริเวณนั้นต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

        เมื่อเจียงฉิงฟางเห็นว่ามีคนคล้อยตามคำพูดของนางหลายคนแล้วนางจึงดึงห่อผ้าเล็กๆ ออกมา ในห่อผ้ามีสบู่หอมก้อนเล็กๆที่นางทำออกมาสำหรับใช้แจกจ่ายเพื่อเป็นสบู่สำหรับทดลองใช้อยู่หลายก้อนช่วงนี้การที่นางหอบผ้ามาซักที่ลำธารทุกวันทั้งๆ ที่จะซักล้างในลานบ้านก็ได้เป็นเพราะนางมีเป้าหมายนอกจากจะไม่ต้องเปลืองกำลังตักน้ำในลำธารเข้าบ้านให้เปลืองแรงนางยังต้องการที่จะทำความสนิทสนมคุ้นเคยกับหญิงชาวบ้านในหมู่บ้านให้มากขึ้นด้วยยามนี้นางคิดว่าจังหวะเหมาะที่จะซื้อใจจึงได้นำสบู่ก้อนขนาดเล็กออกมาแจกจ่ายให้บรรดาสตรีที่นั่งซักผ้าอยู่ด้านข้าง

        “นี่คือสบู่หอมที่ข้าทำเองนอกจากจะใช้ชำระล้างร่างกายแล้วข้ายังนำมาใช้ซักผ้าอีกด้วย” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางมอบสบู่หอมให้กับคนที่นั่งซักผ้าอยู่ใกล้เคียงคนละก้อนจนครบทุกคนแน่นอนว่านางไม่ได้มอบสบู่ในมือให้กับกลุ่มของเจียงฉิงเหยาที่อยู่ห่างออกไป

        “หอมจริงๆข้าก็กำลังจะสอบถามเจ้าอยู่พอดีว่าเจ้าใช้อะไรซักผ้าผ้าของเจ้าจึงทั้งมีฟองเยอะและหอมกรุ่น” คำพูดของป้าเฉินทำให้บรรดาสตรีคนอื่นๆต่างส่งเสียงถามออกมาเช่นเดียวกัน

        “นี่คือสบู่หอมข้าทำเลียนแบบถั่วถูขี้ไคลที่ผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงและคนในวังหลวงใช้ชำระร่างกายแต่ข้าใช้วิธีการพิเศษทำให้มันมีฟองและมีกลิ่นหอมมากยิ่งขึ้นพวกเจ้าลองนำไปล้างมือดูสินอกจากจะมีกลิ่นหอมแล้วยังชำระล้างคราบสกปรกได้ดีอีกด้วย”คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้เจียงฉิงเหยาร้องเฮอะ! ออกมา

        “เจ้าเคยเข้าเมืองหลวงด้วยหรือจึงได้รู้ว่าชนชั้นสูงและคนในวังเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร”

        “แม้ว่าจะไม่เคยไปแต่ก็เคยได้ยินคนเขาเอ่ยถึงข้าก็เลยลองทำบ้างอาจจะไม่เหมือนถั่วถูขี้ไคลที่ผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงใช้แต่ข้าก็คิดว่าคงจะไม่ต่างกันมากนักขอแค่ช่วยขจัดคราบบนร่างกายและขจัดคราบบนเสื้อผ้าได้ก็เป็นอันใช้ได้แล้วมิใช่หรือ”เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้บรรดาหญิงชาวบ้านก็พยักหน้าและลองใช้ดูแล้วก็เอ่ยออกมาว่า

        “ขจัดคราบสกปรกได้ดีจริงๆด้วย”

        “เจ้าสิ่งนี้ทำอย่างไรเจ้าบอกป้าได้ไหม”ป้าเฉินเอ่ยถามออกมาด้วยสายตาแวววาว เจียงฉิงฟางจึงได้ส่ายหน้า

        “ข้าไม่สามารถบอกวิธีทำให้คนอื่นรู้ได้เพราะข้าตั้งใจจะทำขายหาเงินเล็กๆ น้อยมาเลี้ยงดูลูกและตนเองหากท่านป้าเฉินชอบก็แค่มาซื้อสบู่หอมของข้าก็พอรับรองว่าข้าจะลดราคาให้พวกท่านเป็นกรณีพิเศษ”เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้ท่านป้าเฉินก็พยักหน้าในทันที

        “ย่อมได้เจ้าคงจะไม่รู้ว่าช่วงนี้ท่านลุงเฉินของเจ้าสามารถหารายได้เข้าบ้านได้เป็นกอบเป็นกำ”ป้าเฉินเอ่ยพลางยิ้มออกมา หลังจากรู้เรื่องการขุดค้นพบทองในเมืองเทียนเฟิงลุงเฉินก็ตัดสินใจไปที่เมืองเทียนเฟิงเพื่อหาลู่ทางทำกินยามนี้เขาเข้าไปเป็นลูกหาบให้แก่คณะขุนนางที่นั่นสามารถหาเงินเข้ากระเป๋าแล้วส่งกลับบ้านได้เป็นจำนวนมากทำให้ป้าเฉินมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเป็นอย่างมากและนางก็ไม่ลืมว่าคนที่บอกช่องทางทำกินนี้ให้แก่นางก็คือเจียงฉิงฟาง

        “ข้าจะเริ่มนำไปขายที่ตลาดในวันพรุ่งนี้หากพวกท่านชอบก็อย่าลืมไปช่วยซื้อสบู่หอมของข้ากันด้วยเล่า”เมื่อเอ่ยจบเจียงฉิงฟางก็เดินจากไปทิ้งให้หญิงชาวบ้านพูดคุยเรื่องสบู่หอมที่นางแจกจ่ายให้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        “ทำขายหรือ ชิ!ใครจะยอมใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบากซื้อของที่ไม่ได้ทำให้อิ่มท้องได้กันเล่า”เจียงฉิงเหยาเอ่ยออกมาโดยไม่สังเกตสีหน้าของบรรดาสหายที่อยู่ข้างกายที่ในยามนี้กำลังให้ความสนใจสบู่หอมในมือของบรรดาสตรีที่เจียงฉิงฟางพึ่งจะแจกจ่ายไปให้