ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        “แม้เจ้าจะแต่งงานไม่ออก ข้าก็ไม่รับช่วงต่อหรอกนะ ฮึ!” บุตรสาวผู้ดีเช่นนี้ไฉนจึงได้สอบถามเรื่องการแต่งงานของตนเองอย่างเปิดเผยถึงเพียงนี้ช่างไม่มียางอายเอาเสียเลย!

        เย่ชิงชิงหมดคำจะพูดกับเขาแล้ว“ผู้ใดอยากให้เจ้ามารับช่วงต่อกันเล่า?”

        “รับช่วงต่อเรื่องอะไร?”

        ทันใดนั้นเสียงใสกระจ่างก็สอดแทรกขึ้นมา ทั้งสองหันไปมอง พบว่าเป็นสองพี่น้องเผยรุ่นจือที่ไม่รู้ว่าพวกเขามาตั้งแต่เมื่อใด

        “ไม่มีอะไรหรอก” เย่ชิงชิงและเกาเฟิงพูดพร้อมกัน

        เผยรุ่นจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเขายิ้มและกล่าวว่า “คาดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะเข้าขาได้ดีถึงเพียงนี้~”

        “ใครจะไปเข้ากับนางได้กันเล่า!” เกาเฟิงผงกหัวให้พวกเขาแล้วสะบัดแขนเสื้อเดินเข้าไปก่อน

        ช่างเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเสียจริง...

        “เรียนแขกผู้มีเกียรติ ขออภัยที่ข้าน้อยมิได้ออกไปต้อนรับ” เย่ชิงชิงยิ้มให้สองพี่น้อง ก่อนจะดึงเผยฉางสี่เข้ามา “มาได้จังหวะพอดี น้ำกุหลาบที่ข้าปรุงไว้สำเร็จแล้วนะวันนี้ข้าจะให้เจ้าลองเอาไปใช้ดู”

        เด็กสาวที่รักสวยรักงามไม่มีใครไม่ชอบใบหน้าของนางที่เคยหยาบกร้านกลับกลายเป็นเรียบเนียนขาวนวลอย่างเห็นได้ชัดก่อนหน้านี้เผยฉางสี่เคยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ด้วยใจริษยา

        เย่ชิงชิงคิดว่าฉางสี่ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเถียนซินไม่รู้พื้นเพของนาง การให้ฉางสี่เพียงคนเดียวคงไม่เป็นไรนางจึงเจือจางน้ำกุหลาบหนึ่งขวดให้ ซึ่งขวดนี้เจือจางกว่าของนางซูผลลัพธ์ย่อมมีให้เห็น เพียงแต่จะช้ากว่า และไม่ทำให้ผู้ใดสงสัย

        เผยฉางสี่ดีใจเป็นอย่างยิ่งพลางยิ้มกล่าวว่า “ดีจริงๆ เลยหากข้าใช้ทุกวัน ข้าจะกลายเป็นคนงามหรือไม่?”

        หา?

        “มันไม่ใช่ยาวิเศษอะไรเสียหน่อยมันแค่จะช่วยให้สีหน้าของเจ้าดูดีขึ้นเท่านั้นเอง” เย่ชิงชิงเหงื่อตก

        “อา...ข้านึกว่าจะสวยขึ้นมากเสียอีก” เผยฉางสี่ผิดหวังเล็กน้อยนางสังเกตว่าเย่ชิงชิงเปลี่ยนไปมาก ทั้งยังดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกด้วย

        “หน้าตาสวยงามก็เหมือนกระดูกที่เหี่ยวแห้ง ใจคนไม่เคยรู้จักพอ” เผยรุ่นจือโบกพัดเคาะศีรษะนาง

        เย่ชิงชิงถามด้วยความสงสัย“สิ่งที่ฉางสี่ต้องการ ไม่ใช่ความงามที่ล่มบ้านล่มเมืองหรือ?”

        เมื่อพิจารณาจากคำพูดและการกระทำของนางในวันธรรมดาแล้วนางไม่ได้สนใจรูปร่างหน้าตาของตนเองเป็นพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น นางมีใบหน้าที่งดงามผิวขาวอมชมพู เดิมทีก็เป็นสาวน้อยน่ารักอยู่แล้ว เหตุใดจู่ๆจึงไม่มั่นใจขึ้นมาเล่า?

        “ก็เพราะเจ้าอี้เหวินฉวินนั่นแหละ วันๆ เอาแต่พูดว่าข้าไม่สวยเท่าคนอื่น!”เผยฉางสี่เบะปากด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะย่นจมูกใส่เผยรุ่นจือ“ตอนนี้อิ๋งอิ๋งก็หมั้นกับบ้านเราแล้ว นางคงจะเสียใจไปจนตายแน่ๆ!”

        เย่ชิงชิงตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้นเคออิ๋งอิ๋งหรือ? ในที่สุดนางก็ได้สิ่งที่ปรารถนาแล้วหรือ?นางเงยหน้ามองเผยรุ่นจือ ชายหนุ่มรูปงามเช่นนี้ย่อมคู่ควรกับหญิงงามอย่างแท้จริง สมกับเป็นบุรุษผู้มีความสามารถกับสตรีที่งดงาม

        เย่ชิงชิงยิ้มแล้วกล่าวว่า“ขอแสดงความยินดีกับทั้งสองตระกูลด้วยเจ้าค่ะ”

        เผยรุ่นจือยิ้มเล็กน้อยและตอบกลับ“ขอบคุณ”

        “เรื่องน่ายินดีนี้ยังอีกนานนักเรื่องน่ายินดีของเจ้าต่างหากที่ใกล้จะมาถึงแล้ว”

        เผยฉางสี่หันไปหยิบกล่องของขวัญเล็กๆจากมือเว่ยชิ่ง โบกไปมาพลางยิ้มกล่าวว่า “เจ้าลองทายดูสิว่าข้าให้อะไรเจ้ารับรองว่าเจ้าจะต้องชอบแน่ๆ~”

        นางจะชอบอะไรกัน?เย่ชิงชิงส่ายหน้า นางเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ชอบอะไร

        “กระดิ่งลมแหละ!” เผยฉางสี่เบะปาก “นางคงไม่ได้ชอบกระดิ่งลมจริงๆ ใช่ไหม? พี่รองโกหกหรือ...”

        กลายเป็นว่าของขวัญวันเกิดชิ้นนี้เป็นความคิดของเผยรุ่นจือหรือนี่?เย่ชิงชิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

        “เอ่อ...ก็แค่เห็นเจ้าเล่นกระดิ่งลมที่ร้านสองครั้งเท่านั้นเอง” เผยรุ่นจืออธิบาย

        ทั้งสามคนยืนคุยกันอยู่หน้าประตูครู่หนึ่งจนกระทั่งเย่จื้อเฟิงก็เดินออกมา เขาเชื้อเชิญทั้งสองคนเข้ามาในเรือน

        “จะปล่อยให้พูดคุยกันหน้าประตูได้เช่นไร...” เย่จื้อเฟิงส่ายหน้าให้ชิงชิงพลางยิ้มกล่าวกับพวกเขาว่า “วันนี้พวกท่านจะได้ลิ้มลองอาหารจัดเลี้ยงของหมู่บ้านเราดูว่าลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”

        “เป็นเกียรติอย่างยิ่ง” เผยรุ่นจือโค้งมุมปากลงเล็กน้อย

        ในชนบทย่อมมีบางคนที่เชี่ยวชาญการทำอาหาร หากมีงานมงคลหรืออวมงคลในหมู่บ้านที่ต้องเลี้ยงอาหารหม้อใหญ่ และเชิญแขกเช่นพวกเขามาช่วยทำ

        อย่าได้ดูถูกอาหารหม้อใหญ่เหล่านี้เลยหากทำ รสชาติก็ไม่แพ้อาหารในร้านอาหารเลยทีเดียวในจำนวนนี้มีหวงขาเป๋และป้าหวังที่เชี่ยวชาญการทำอาหารอยู่ด้วยลุงหวงมีความรู้เรื่องสมุนไพรเล็กน้อยและมักจะทำยาจีนบำรุงสุขภาพกินเองในวันธรรมดา

        ตอนนี้เขาได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ก่อนอื่นก็เตรียมข้าวต้มปูแปะก๊วยชามเล็กๆ ให้ทุกคน ปูตัวเล็กๆเหล่านี้จับมาจากบ่อปลา เนื้อไม่ค่อยมี แต่ก็พอใช้ต้มข้าวต้มให้ได้กลิ่น

        จากนั้นก็มีเป็ดตุ๋นโกฐหัวบัวและแกงเนื้อแกะตุ๋นตังกุยสมุนไพรอีกสองรายการพร้อมด้วยซุปกระเพาะหมูตุ๋นลูกเดือยและมันเทศจีนอีกหนึ่งถ้วยทั้งหมดล้วนเป็นอาหารบำรุงสุขภาพเลิศรส!

        ส่วนป้าหวังนั้นเชี่ยวชาญการทำอาหารพื้นบ้าน เช่น ปลานึ่งเป็ดตุ๋นเห็ด และซี่โครงหมูรสเผ็ดทุกจานล้วนได้รับคำชมเป็นอย่างมาก

        “หนสุดท้ายที่ข้าได้ลิ้มรสฝีมือของป้าหวังก็ตอนบ้านต้าเกินสร้างบ้านนั่นแหละ ทำอาหารเก่งจริงๆ!” จินหลันถึงกับชูนิ้วโป้งให้

        ป้าเจียงพยักหน้าเห็นด้วยพลางกล่าวเสริมว่า “อาหารยาของหวงขาเป๋ก็ดีมากไม่มีกลิ่นยาที่ไม่พึงประสงค์เลย แม้แต่เด็กๆ ก็คงกินได้อร่อย”

        วันนี้บรรดาผู้ใหญ่ต่างพาลูกหลานมาร่วมสนุกด้วยกันจึงมีการจัดโต๊ะถึงหกโต๊ะ เด็กๆหลายครอบครัวได้มานั่งกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข!

        นางหลี่และอวี๋ต้ากุ้ยนั่งอยู่ด้วยกันนางกำชับเขาเบาๆ ว่าอย่าดื่มมากเกินไป และกล่าวว่า “โชคดีที่มีคนมีฝีมืออย่างพวกเขางานในหมู่บ้านหลายอย่างจึงต้องรบกวนพวกเขาแล้ว”

        “ใช่แล้ว พ่อครัวเก่งๆ หายากนัก หวงขาเป๋เป็นหนึ่งในยอดฝีมือสมควรได้รับคำชมเชยอย่างยิ่ง” ป้าเจียงที่ไม่ค่อยถนัดเรื่องทำอาหารนักจึงชื่นชมเขาเป็นพิเศษ