" ฮื้ออ.. โวยวายอะไรแต่เช้า" ซันบ่นขึ้นมา คิ้วขมวดเข้าหากัน แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่อย่างใด
"คุณขึ้นมานอนบนนี้ได้ไง" ยูเขย่าตัวซัน
" วุ่นวาย คนจะนอน" ซันไม่ได้สนใจจะตอบ เค้ารู้สึกหงุดหงิด กับการถูกรบกวนเป็อย่างมาก
" คุณซันนน" ยูเขย่าแขนซันอีกครั้ง
พรึ่บ!
" จะนอน ง่วง" ซันบอกอีกครั้งก่อนจะเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว หันพลิกตัวไปอีกด้าน
"/ แม่ง.. คนอะไรวะ/" ยูบ่นเบ่าๆก่อนจะลุก จากเตียงเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปคลีนิค เลิกสนใจซัน วันนี้เค้าไม่ได้ทำอาหารเช้า เนื่องจากตื่นสายเล็กน้อย ยูอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ยืนมองซันที่นอนหลับไม่มีทีท่าจะตื่น และก็ไม่ได้คำตอบที่ซันขึ้นไปนอนกับเค้าตอนไหน
"คุณซันผมไปทำงานแล้วนะ.. ถ้าตื่นก็ล็อกบ้านให้ด้วย" ยูบอกก่อนจะเดินออกไป และไม่รู้ว่าซันจะได้ยินมั้ย ระหว่างทางเดินยูสั่งข้าวเช้าไปส่งที่คลีนิคด้วย
" หวัดดีครับคุณเวย์.." ยูทักทายเวย์เหมือนเช่นเคย เวย์พยักหน้ารับ ถ้าตามอายุแล้วเวย์แก่กว่าซัน3ปี
" ทานข้าวเช้ายังครับ" ยูถามเมื่อข้าวเช้ามาส่งเค้า
" เรียบร้อยแล้วครับ" เวย์ตอบพร้อมกับหันไปเช็คยาต่อ ยูพยักหน้ารับรู้ แล้วกินข้าวเช้า
ครืน.. ครืน.. เสียงมือถือยูดังขึ้นยูกดรับสายทันที
"คร้าบบบผม"
[ยู.. ไม่คิดจะบอกน้าว่าไปอยู่เกาะนานๆ แถมยังไม่ยอมโทรหาอีก เห็นน้าเป็อะไรห๊ะ] เสียงปลายสายพูดติดงอนๆ ยูอมยิ้มเล็กน้อยและนึกถึงใบหน้า แม่เลี้ยงตนเองว่าจะเป็ยังไงตอนนี้
" ขอโทษคร้าบบ... อย่างอนเลยนะครับน้า ผมยุ่งๆ.. เนี่ยมาอยู่ทีนี่คิดถึงกับข้าวน้าทุกวันเลย" ยูรีบพูดเอาตัวรอด เพราะรู้จักนิสัยของแม่น้องชายดี
[ไม่ต้องมาอ้อน.. ถ้ากลับมานะจะตีให้ตายเลย] ปลายสายพูดอย่างใจอ่อนเมื่อเจอลูกอ้อนไป
" น้าเป็ไงบ้างครับ.. แล้วพ่อหล่ะไปไหน" ยูรีบเปลี่ยนเรื่อคุย เวย์ส่ายหัวไปมากับน้ำเสียงท่าที่ของยู
[น้าสบายดี.. แต่พ่อเรากำลังอบรมน้องชายเราอยู่] ปลายสายตอบ ยูขมวดคิ้ว
"ยิมมันทำอะไรอีกครับ.."
[ก็จะอะไรหล่ะ.. คนมาทะเลาะกันถึงที่ร้านเลย]
" ผู้หญิงตบกันแย่งมันอีกแล้วหรอครับ.. จริงๆเลย" ยูพูดอย่างอ่อนใจ กับความเ้าชู้ของน้องชาย
[ถ้าผู้หญิงกับผู้หญิงไม่เท่าไหร่.. นี่ผู้ชายกับผู้หญิงนะสิจะตีกันตายหน้าร้าน น้าล่ะปวดหัวกับพวกมันจริงๆ] แม่ของน้องชายพูดอย่าเหนื่อยใจ
" น้าอย่าคิดมากสิครับ.. ไว้ผมจะคุยกับน้องให้อีกที.. นะ"
[ ตลอดเลยเราน่ะ.. แล้วนี่อยู่ที่นั่นเป็ยังไงลำบาก รึเปล่า]
"สบายดีครับ.. ไม่ต้องห่วง สบายกว่าอยู่โรงพยาบาลอีกนะ" ยูบอกเพื่อให้น้าสบายใจขึ้น
[จริงๆนะไม่ได้หลอกน้าใช่มั้ย]
"จริงครับ" ยูยิ้มออกมาอีกครั้ง แม่เลี้ยงเค้ามักจะห่วงเค้าโอเวอร์เสมอ เมื่อพูดคุยอีกเล็กน้อยยูก็วางสายจาก น้า แล้วหันไปดูรายงานคนไข้ต่อ ระหว่างวันมีคนป่วยเข้ามาเป็ระยะ มีชาวบ้านบ้าง พนักงานที่ คาสิโนบ้าง แต่ไม่มากบางวันแทบจะไม่มีคนมาใช้บริการเลยก็มี
ก็อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เวลาบ่ายกว่าๆ ก่อนจะเป็ซันเปิดเข้ามา
" เป็อะไรมาครับ" ยูถามขึ้นแต่ยังไม่ได้เงยหน้ามอง
" ทำไมออกมาไม่ปลุก" กึก! เสียงพูดทำให้ยูเงยหน้ามองซัน เวย์ก็มองอย่างแปลกใจ
" ก็ปลุกแล้วคุณก็.. บ่นผม..." ยูบอกด้วยท่าทีปกติ ซันชักสีหน้าเล็กน้อย
" นี่กุญแจบ้าน.. ที่หลังปลุกผมก่อนออกจากบ้านด้วย" ซันวางกุญแจที่โต๊ะทำงานตรงหน้ายู แต่ไม่วายกำชับอีก ยูย่นจมูกเล็กน้อยแต่ซันไม่เห็นเพราะหันหลังเดินออกไปแล้ว
" ยังจะมีคราวหน้าอีก เห็นว่าเป็เ้าของเกาะจะนอนที่ไหนก็ได้รึไง" ยูบ่นตามหลังจนหันเจอสายตาเวย์ เวย์มองนิ่งๆไม่ได้พูดอะไรออกมา
.
.
ซันที่เดินออกมาจากคลีนิค ก่อนจะตรงไปคาสิโน และเดินดูตามส่วนต่างอีกเล็กน้อย เป็ปกติของเค้าอยู่แล้ว ที่มาอยู่ที่นี่ ซันใช้เวลา อยู่ที่นี่และบนฝั่งสลับกันไปมา ส่วนมากที่ขึ้นฝั่งเพราะเื่งานที่ร่วมหุ้นทำพวกโรงแรม คอนโดและหมู่บ้านจัดสรร เป็ธุรกิจที่สร้างขึ้นมาเอง ส่วนคาสิโนเค้ารับมาจากพ่อของเค้าที่เสียไปแล้ว
ก็อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ซันใเล็กน้อย เค้ามานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน และมัวคิดถึงใบหน้าและ กลิ่นตัวหอมๆของใครบางคนที่ซันแอบ ขึ้นไปนอนกอดอย่างห้ามใจไม่อยู่เมื่อคืนนี้
" ผับ ที่บางปูโดนสั่งปิดว่ะ" จุลรายงานเ้านาย
" อืม " ซันไม่ได้ในัก ก่อนจะกดโทรศัพท์หาน้องชายต่างมารดา
[ครับ]ไม่นานปลายสายก็รับ
"เป็ไงเคลียร์เรียบร้อยมั้ย" ซันถามน้องชายตัวเอง
[ครับ.เคลียร์แล้วแต่ก็ต้องปิดสักระยะ เด็กในร้านมันเป็คนปล่อยยาเอง เื่เลยยุ่งนิดหน่อย.. ผมจะระวังให้มากขึ้นครับ]
" เฮียไม่ต้องไปใช่มั้ยไทม์" ซันถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
[ไม่ต้องหรอกเฮีย..ผมจัดการได้...เฮียจะได้เลิกบ่นว่าไม่มีเวลาหาเมียสักที] ไทม์ไม่วายแขวะพี่ชายตัวเอง
"หึ.. เออไว้จะเอาซ้อไปฝาก" ซันพูดพร้อมกับนึกถึงใบหน้าหวานขึ้นมาอีก ไม่รู้ทำไมเค้าถึงหลงใหล ใบหน้าและรอยยิ้มของยูนัก
[ห๊ะ! ผมจะมีซ้อแล้วหรอ.. ] ไทม์หยอกพี่ชายออกมาอีก
" ั้แ่มีนกลับมานี่รู้จักพูดเล่นขึ้นเยอะเลยนะ"
[หึ.. ธรรมดาครับ.. เฮียก็รีบหาคนดูแลได้แล้ว]
" อืม.. แค่นี้นะ..มีไรก็โทรมา" ซันพูดคุยอีกนิด ก่อนจะวางสายกับน้องชาย
" เป็ไงบ้างล่ะเด็กมึง" ซันหันมาถามเพื่อนรักที่หน้าตาบึ้งตึงเข้ามา อย่างผิดวิสัย
"ดื้อฉิบหาย.. ห้ามไม่ให้มาทำงานก็ไม่ฟัง"จุลบ่นถึงเด็กหนุ่มเมื่อวาน
" แล้วมามั้ย" ซันถามแต่ตาดูจอคอมพิวเตอร์
"กูไม่ให้มา.. โดนดุ ร้องไห้นอนอยู่บ้านนู้น" จุลแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา
" หึ.. เป็เอามากนะมึง" ซันพูดไม่จริงจังนัก
"ว่าแต่กู.. มึงไปนอนไหนมาเมื่อคืนอย่าคิดว่ากูไม่รู้.. มึงไม่ได้นอนบ้านมึง" จุลหันมาจับผิดเพื่อนตัวเองบ้าง ซันยักไหล่ไม่ได้ตอบ
" เอ่อ.. กูกำลังดูระบบคาสิโนออนไลน์.. ตามที่ไอ้เรียวแนะนำอยู่ว่ะ.." ซันเปลี่ยนเื่คุยทันที
" หึ.. เปลี่ยนเื่เลยนะมึง.. แล้วเป็ไงพอได้มั้ย" จุลจึงหันไปสนใจเื่งานต่อ และปรึกษาเื่งานกัน จนเย็น ก่อนจะแยกย้ายไปพัก ซันมาถึงบ้านพักก่อน แต่ยังไม่ได้เข้าบ้านเค้าเดินเลยไปยัง บ้านพักหลังเล็ก ที่เค้าหน้าด้านนอนเมื่อคืน แต่บ้านพักยังล็อกอยู่
" ไปไหนนะ.. น่าจะเลิกแล้วไม่ใช่หรอ" ซันบ่นคนเดียว ก่อนจะเห็น คนที่ตนเองตามหานั่งอยู่ที่ชายหาด พร้อมกับกล้องในมือที่ยกขึ้นถ่ายไปยังขอบฟ้าที่มีดวงอาทิตย์ปริ่มอยู่ริมน้ำทะเล
" สวยมากมั้ยหมอ" ซันนั่งลงข้างๆ ยูหันมามองก่อนจะ ชูกล้องส่งไปให้ซันดูภาพถ่ายทั้งๆที่สายยังคล้องคออยู่ ซันเอนหัวมาใกล้แก้มใสจน ได้กลิ่นกายเฉพาะตัวของหมอ
" คุณว่าภาพนี้เป็ยังไง..." ยูถามซัน ซันชะงักรู้สึกตัว รีบหันไปมอง ภาพถ่ายทันที
" สวยดี.. แล้วหมอว่าเป็ยังไง" ซันตอบส่งๆไม่รู้จะพูดอะไร
"ผมมองแล้วรู้สึกว่ามันเหงาๆ เศร้าๆยังไงไม่รู้ รู้สึกโดดเดี่ยว.. เหมือนอยู่ลำพัง" ยูอธิบายกับภาพพระอาทิตย์สีส้มที่ถ่าย ออกจากความรู้สึก
" ผมเชื่อคำพูดที่หมอบอกแล้วว่าภาพบางภาพสามารถแทนคำพูดได้เป็ล้านคำ" ซันพูดแต่สายตา มองออกไปยังท้องทะเลยามเย็นแบบนี้ ยูก็นั่งมองออกไปด้วย ทั้งสองคนนั่งเงียบๆต่างใช้ความคิด
" ไปกินข้าวกันหมอ.. " ซันบอกก่อนจะลุกขึ้น แล้วยื่นมือมาเพื่อดึงมือยูให้ลุก ยูมองด้วยความแปลกใจ แต่ก็จับมือซันแล้วลุกขึ้นก่อนจะปัดก้นที่เปื้อนทราย ซันพายูมาที่บ้านของตัวเอง แล้วสั่งอาหารมากินจนเกลี้ยง ก่อนที่ซันจะเดินไปเปิดตู้เพื่อหยิบไวน์ออกมาหนึ่งขวด
" สักหน่อยมั้ยหมอ" ซันยกขวดไวน์ขึ้น ยูพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามซันออกไปนอกระเบียง ที่ มีเก้าอี้พลาสติกแบบนอนอยู่ ซันนั่งลงและรินไวน์ ลงแก้วสองใบ ยูก็นั่งลงอีกตัว ตอนนี้2ทุ่มกว่าๆฟ้ามืดแล้ว
" เป็ไงบ้างรสชาติดีมั้ย" ซันถามขึ้นเมื่อยูจิบไวน์เล็กน้อย
"หึ..ผมไม่รู้หรอกครับว่าดีรึเปล่า ผมไม่เคยกินของแพงแบบนี้หรอกครับ.. ชีวิตผมก็แค่ลูกคนธรรมดา ไม่ได้เกิดในสังคมสูงๆแบบคุณ" ยูพูดออกมาตามความรู้สึกที่อยู่ในใจตัวเอง
" เห้อ!... ผมไม่รู้ว่าคุณมีอคติอะไรกับคนรวยนะครับ แต่เว้นผมคนนึงได้มั้ย.." ซันพูดขึ้นทำให้ยูชะงัก กับคำพูดตัวเองที่เผลอพูดออกไป
" ขอโทษครับ.. " ยูพูดด้วยความรู้สึกผิด
" เอ่อ..แล้วคุณจุลไปไหนล่ะครับ " ยูพยายามเปลี่ยนเื่คุย
" เฝ้าเด็ก" ซันตอบนิ่งๆ พร้อมกับนอนยาวไปกับเก้าอี้ ยกไวน์ขึ้นจิบ เป็ครั้งคราว ยูจึงนึกถึงปายขึ้นมา
" อย่าบอกว่า เป็ปาย" ยูถามด้วยความสงสัยดวงตาเบิกกว้าง
" ถ้าใช่หล่ะครับ.. หมอรังเกียจกับคนประเภทนี้รึเปล่า" ซันหันมองหน้ายู
" เปล่าหรอกครับ.. ผมไม่ได้รังเกียจเพื่อนผมส่วนมากก็แบบนี้ครับ ผมว่าไม่แปลกนะสำหรับสมัยนี้.. " ยูบอกก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า
" แล้วหมอหล่ะครับ.. หมอชอบผู้ชายหรือผู้หญิง" ยูหันมองหน้าซันอย่างสงสัย และรู้สึก ตะหงิด ๆอะไรบางอย่าง
" ผู้หญิงสิ.. เฮ้อ.. อย่าบอกนะ" ซันยกยิ้ม ก่อนจะจิบไวน์ ขณะที่ยูพูด และจ้องหน้าซัน
" หมอไม่รู้ตัวรึไง ว่าหมอน่ะดึงดูดเพศเดียวกันมากแค่ไหน" ซันมองหน้ายู อย่างสื่อความหมาย
" คุณซัน" ยูเรียกชื่อซันอย่างอึ้งๆ พอจะเข้าใจอะไรมาบ้าง
" เอ่อ!.. หมอผมพาไปดูดาว" ซันรีบเปลี่ยนเื่ ดึงมือยูลุกขึ้น
" ไปไหนคุณ" ยูขืนตัวไว้ แต่ก็สู้แรงซันไม่ได้ ต้องเดินตามซัน ซันพาหมอเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าที่มีบันไดเหล็ก
ครืดดดด... เสียงหลังคาเลือนออกจากกัน ยูมองขึ้นไปก็เห็นดาวเต็มท้องฟ้า ซันปิดสวิตช์ไฟทันทีที่กำแพงริมบันได
" วาววว.. สวยมากอ่ะ.. " ยูแหงนหน้ามองฟ้าที่ดาวนับล้านดวง เค้าคิดเสียดายที่ไม่ได้หยิบกล้องขึ้นมาด้วย ซันมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของยูอย่างหลงใหล
" ผมลงไปเอากล้องก่อนนะ" ยูบอกพร้อมหันหลังจะเดิน ซันรั้งแขนเอาไว้ ยูมองหน้าซันเล็กน้อย
" เอาไว้วันหลังก็ได้.. มานี่สิ.. มาดูตรงนี้" ซันดึงยูไปตรงกล้องดูดาว บนนี้ซันมักจะชอบมานอนดูดาวเป็ประจำ ซันส่องกล้องและปรับอยู่สักพัก ก่อนจะดึงหมอ ให้อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง โดยมีซันยืนซ้อนหลัง
" ลองส่องดูสิหมอ" ซันบอกพร้อมกับ จับกล้องดูดาวให้
" ดาวอะไรอ่ะ ลายๆ" ยูถามด้วยความตื่นตา เค้าจะชอบถ่ายรูป แต่ไม่เคยศึกษาเื่ดาวมาก่อน จะมีถ่ายก็แค่ท้องฟ้ากลางคืนเท่านั้น
"ไหน.." ซันถามแล้วก้มไปส่องบ้าง ทั้งที่วงแขนยังโอบรอบ ตัวของยูอยู่ใบหน้าทั้งสองสีกันเล็กน้อย ยูรีบเบี่ยงหน้าหลบก็ถอยห่างไม่ได้ แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดจังหวะ ซันยกยิ้มเล็กน้อย ขณะส่องกล้อง เค้าจับอาการของยูได้ดี
"อ๋อ.. ดาวพฤหัสน่ะ" ซันบอกก่อนจะถอยออกมา ปล่อยให้ยูเล่นกับ กล้องต่อ ยูส่องกล้องส่ายไปมาเป็ระยะเพลิดเพลินเป็อย่างมาก ก่อนจะหันมาคุยกับซัน ที่เงียบไป
"อ้าว.. หลับหรอ" ยูหันมองมาเห็นซันนอนอยู่ที่ฟูก ที่ปูไว้ที่พื้น มีหมอนผ้าห่มพร้อมเหมือน เป็ที่นอนประจำก็ว่าได้
" ไม่ได้หลับพักสายตา.. มานอนดูตรงนี้สิหมอ" ซันตบที่นอนด้านข้าง บนดาดฟ้าไม่ได้เปิดไฟ แต่ก็สามารถ มองเห็นได้จากแสงของดาว ที่แข่งกัน ทอแสงอยู่บนท้องฟ้า ยูเดินไปล้มตัวนอนตรงที่ว่าง เว้นระยะห่างเล็กน้อย
" สวยเนอะ... อยู่ในเมืองไม่มีทางได้มองเห็นแน่" ยูมองฟ้า ด้วยตาเศร้าๆ
" หมอ" ซันนอนตะแคง เอาศอกยันพื้นและเอามือค้ำหัวตัวเองขึ้น มองหมอด้วย สายตาพราวระยับ ยูหันมองซันด้วยสายตานิ่งๆ
" หมอรู้มั้ยว่าผมคิดอะไรกับหมอ" ซันพูดความรู้สึกออกมา เค้าไม่เคยพูดแบบนี้กับใครมาก่อนตลอดเวลามี คนมากมายเดินเข้าหาเค้าโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรด้วยซ้ำ เสนอทั้งตัวและความรักให้ แต่ซันก็ปฏิเสธมาตลอด
"คุณจะบอกว่าชอบผมอีกงั้นสิ" ยูพูดออกมาตรงๆ ทำไมยูจะดูไม่ออก ไม่ใช่แค่ซันที่เป็ผู้ชายเข้าหาเค้า มีผู้ชายอีกหลายคนที่พยายามเข้ามาจีบเค้าแบบนี้
"ตรงดีหนิ.. เอาจริงๆนะ..ผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใครเลย..." ยูย่นจมูกใส่เล็กน้อย
" ผมควรดีใจมั้ย" ยูตอบกลับด้วยความไม่เชื่อ
" ผมทำงานหนักมาตลอด..ดูแลน้องชายคนเดียว ผมไม่อยากเอาใครมาลำบากด้วย" ซันล้มตัวนอนหงายอีกครั้ง
"แล้วตอนนี้อยากมีใครมาลำบากด้วยแล้วสิ" ยูพูดขึ้น
" หึ หึ.. หมอรู้มั้ยคนที่ต่อปากต่อคำกับผมแบบนี้ส่วนมากจะไม่ค่อยครบ32เท่าไหร่" ซันแกล้งขู่เล็กน้อย
" แล้วพ่อแม่คุณหล่ะ" ยูถามเปลี่ยนเื่ ไม่ใช่กลัวซันแต่อย่างใด
" จริงๆผมไม่ใช่คนไทย ผมไม่เคยเห็นแม่.. พ่อผมเป็คนญี่ปุ่น ส่วนแม่เป็คนอเมริกา" ซันเล่าพื้นหลังครอบครัวให้ยูฟัง ทั้งๆที่ไม่เคยมาเล่าแบบนี้ให้ใครฟังจริงๆ
" อ้าว.. แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ไง" ยูถามด้วยความข้องใจ
" ก็ป๊า... พ่อผมน่ะย้ายมาอยู่ที่นี่ มาสร้างที่นี่ไว้ แล้วก็มาเจอกับแม่น้องชายผม ที่เป็คนไทย เลยย้ายมาอยู่ไทยถาวร" ซันเล่าออกมาอย่างไม่ปิดบัง
"แล้วพวกท่านอยู่ไหน" ยูยังคงถามออกมาเรื่อยๆ
" เสียไปหมดแล้ว.. ตอนนั้นน้องชายผมแค่สิบขวบได้มั้ง" ซันเล่าออกมาอีกตามที่ยูถาม ยูก็คิดตาม
" คุณห่างกับน้องคุณกี่ปี" ยูถามต่อ
" 7..." ซันตอบสั้นๆ
" แสดงว่าคุณก็อยู่ม.ปลายสิ" ยูพูดเสียงเรียบ
" ใช่..พวกท่านเสียพร้อมกันด้วยอุบัติเหตุ"ซันโกหกเื่การตายออกไป จริงๆแล้ว ทั้งคู่เสียด้วยการถูกลอบยิง เนื่องจากการขยายอำอาจมืดของมาเฟียญี่ปุ่น นั้นทำให้ซันไม่พาน้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีก เค้าใช้ชีวิตเงียบๆ แต่ก็สานต่อธุรกิจของพ่อที่ทำไว้ คือคาสิโนแห่งนี้..และทำธุระกิจที่ขาวสะอาด พวกบ้านจัดสรรคอนโด หอพักปล่อยเช่าต่างๆอีกมามาย
" คุณคงรู้สึกแย่สิน่ะ เด็กอายุ17 ต้องมาดูแลทุกอย่างเป็หัวหน้าครอบครัว" ยูพลางนึกตามไปด้วย ซันยกยิ้มกับโชคชะตาตัวเอง นึกย้อนไปเค้าอยู่มาได้ยังไงกัน
" แล้วตอนนี้น้องชายคุณหล่ะ" ยูถามต่อ จนเค้าลืมเวลาไปแล้วว่า นอนคุยกันนานแค่ไหน
" น้องชายผมเรียนใกล้จบแล้ว.. " ซันยังคงเล่าออกมาต่อตามที่ยูถาม อาจเป็เพราะเค้าไม่เคยมีใครมาถามชีวิตเค้าแบบนี้มั้ง เลยไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย
"เพราะแบบนี้คุณเลยไม่มีใครให้ดูแลหรอ.. เพราะน้องชายคุณโตแล้ว" ยูพูดขำๆ
" หมอสนใจมั้ย.. สนใจมาให้ผมดูแลรึเปล่า"
" พูดบ้าๆ.. ผมเป็ผู้ชายนะ.." ยูพูดแล้วหันหน้าขึ้นฟ้าหลบอาการบางอย่างในตัวเอง
" ผมก็ไม่ได้บอกว่าหมอเป็ผู้หญิงนะ.. ความรู้สึกมันห้ามยากนะหมอ.. " ซันบอกอีกครั้ง
" แต่ผมไม่ได้รู้สึก.. กับคุณ" ยูหันนอนตะแคง พูดเน้นกับซัน
พรึ่บ..
" งั้นลองดู" ซันพูดพร้อมพลิกตัวขึ้นคร่อมยู
" ค.. อื้อ" เสียงยูขาดหาย เมื่อซันประกบปากลงมาอย่างเร็ว ลิ้นหนา อาศัยจังหวะอ้าปากเถียงของยู กวาดตอนลิ้นบาง ด้วยความชำนาญ ยูพยายามดันอกแกร่งของซัน แต่ก็ไม่เป็ผล ซันมีร่างกายที่หนาและใหญ่กว่าเค้ามากนัก
ปึก! ปึก! ยูทุบหน้าอกซันระรัว ซันยังคงบดจูบอย่างเร้าร้อน จนยูรู้สึกเคลิ้มไปกับรสจูบนี้ จากที่ทุบอกแกร่ง เปลี่ยนมาเป็กำเสื้อที่หน้าอกของซันแน่น ด้วยความ วาบหวาม ซันจับมือทั้งสองข้างของยูออกจากอก กดลงข้างลำตัว ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างไม่ยอมแพ้
จ๊วบ.. จ๊วบ เสียงจูบทั้งคู่ดังสลับเสียงลมหายใจ ก่อนที่ซันจะผละออก
"ไหนบอกไม่รู้สึก.." ซัน พูดเสียงแหบพร่า มองปากที่แดงเจ่อของยู
" ก.. อื้ออ." ยูไม่สามารถตอบได้ เพราะซันถามไม่เอาคำตอบ แล้วประกบริมฝีปากอีกครั้ง มือของยูกอดรอบคอ ของซันอัตโนมัติ ซันพอใจกับการตอบสนองของยูเป็อย่างมาก อารมณ์ที่พุ่งสูงตอนนี้
พรืดด..
ซันกระชากเสื้อของยูจนกระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดกระเด็น
" อ๊ะ.." ยูรู้สึกเจ็บจี๊ดที่คอเมื่อ ซันซุกไซร้ซอกคอขาว ขบกัด แรงเบาสลับกัน จนยูหลุดจากการเคลิบเคลิ้ม
" ค.. คุณซัน... ย.. หยุดก่อน" ยูร้องห้าม ออกมาเมื่อรู้ถึงการเกินเลยที่เกิดขึ้น
" ไหนหมอบอกไม่รู้สึกกับผมไง.. แล้วนี้อะไร" ซันเงยหน้าถาม พร้อมกับใช้ท่อนขา กดลงตรงกลางกายของยู ที่ตอนนี้ เริ่มขยายตัวขึ้นมา
" อ๊ะ!.." ยูสะดุ้งด้วยความเสียว เค้ายอมรับว่าการเล้าโลมของซัน ทำให้เค้าเกิดอารมณ์ด้วยไม่ยาก ทั้งๆที่เป็ผู้ชายเหมือนกัน
" ก็.." ยูพยายามหาเหตุผลมาหักล้าง แต่ก็นึกไม่ออก
"ก็อะไร.." ซันถามต่อ นิ้วมือก็ลูบปากบางของยูด้วยความหลงใหลไปด้วย
" ผมไม่เคยจูบกับผู้ชาย" ยูพูดเสียงแ่เบา หลบสายตาซัน ซันยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดจูบปากบางอีกครั้ง แล้วผละออก
"คราวนี้รู้แล้วนะ.. ว่ารู้สึกกับผม.. แล้วหมอก็ต้องรู้สึกกับผมแบบนี้แค่คนเดียว" ซันพูดจบก็กดจูบที่ปากยูอีกครั้ง ลิ้นทั้งคู่เกี่ยวพันกัน ไปมา จนหน่ำใจ
"เจ็บ พ. พอเถอะ" ยูร้องห้าม และดิ้นไปมา ถึงจะมีความรู้สึกบางอย่าง แต่ก็ต้องห้ามใจ ซันไม่ได้ฟังคำที่ยูบอก ก้มซุกไซ้ ขบกัดไหล่ลาด และลำคอจนเกิดรอยฟัน
พลั่ก! ยู ตัดสินใจผลักซันสุดแรง ซันไม่ทันได้ตั้งหลักก็ผละหงายท้อง ยูได้จังหวะ รีบพลิกตัวคลานหนี
หมับ! พรืดด ซันคว้าขอเท้ายูลากกลับมา
ตุ๊บๆ
"ปล่อยผมเถอะคุณซัน" ยูร้องออกมา เท้าก็ถีบซันไปด้วย ซันเลยจับข้อเท้าทั้งสองข้างของยูเพื่อไม่ให้หนี และหยุดถีบ แล้วขึ้นคร่อมนั่งทับหน้าขายู จับข้อมือทั้งสองข้างของยูไว้ แล้วกดลง ซันจ้องใบหน้าเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำถึงหู และลำคอ ยูมองสายตาที่รู้สึกผิดของซัน
" ซูว์... หยุดดิ้นหมอ.. ผมขอโทษ" ซันบอกก่อนจะล้มตัวทับร่างบางไว้ ใบหน้าซุกที่ซอกคอ มีเพียงเสียงลมหายใจ ที่หอบเหนื่อยของทั้งคู่เท่านั้น
"ผมหนัก.." เมื่อหายเหนื่อย ยูบอกพร้อมกับดันไหล่ซัน ซันกดจมูกสูดดมความหอมที่ซอกคอยูอีกครั้ง ก่อนพลิกตัวลงนอนด้านข้าง มือยังคงกอดเอวของยูอยู่ ยูกระชับเสื้อปิดแผงอกตัวเองไว้
" หมอ.." ซันพูดทำลายความเงียบ
"อืม.." ยูตอบรับในคอ.. ยูคิดถึงความรู้สึกเมื่อสักครู่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเค้าเอง ทำไมถึงได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับผู้ชายด้วยกัน
"คิดอะไรอยู่" ซันถามเมื่อเห็นยูเงียบ
" เปล่า.. ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่า" ยูลุกขึ้นนั่ง ซันจึงลุกตาม
" หมอไม่โกรธใช่มั้ย" ซันจ้องหน้ายู ยูพยักหน้ารับเค้าไม่ได้โกรธ แต่รู้สึกใและ แปลกใจตัวเองเท่านั้น.. ซันยกมือขึ้นมากุมแก้มใสเอาไว้ ใช้นิ้วหัวแม่มือ ลูบริมฝีปากบางอีกครั้ง ยูมองซันด้วยสายตาสั่นระริก ก่อนซันจะค่อยๆ เลื่อนมือไปรั้งทายทอย เข้ามาประกบจูบอีกครั้ง ยูอยากด่าตัวเองนัก ที่ยอมเคลิ้มไปกับซันอีกรอบ
" อืม.. " เสียงครางในลำคอของซันดังขึ้น ครั้งนี้เป็จูบที่นุ่มนวลกว่าเมื่อสักครู่มาก.. ยูรู้สึกวาบหวามในอก แต่ก็ตอบสนองลิ้นหนาเป็อย่างดี..มือหนาประครองใบหน้าทั้งสองข้างก่อนจะลูบไล้ ปลดเสื้อ ที่ไร้กระดุมของยูออกลูบไล้ผิวกายที่ละเอียดยิ่งกว่าหญิงสาวบางคน ที่ซันััมาด้วยซ้ำ ยูขนลุกซู่เมื่อมือหนาลูบแผ่นหลังเปือยเปล่า ลากยาวตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงต้นคอ มืออีกข้างของซันปลดกระดุมเสื้อตัวเอง ซันดันยูลงอีกครั้ง ก่อนจะถอดเสื้อตัวเองออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำ แม้จะมืดแต่ก็มีแสงจากท้องฟ้ายามค่ำคืนสาดลงมา สามารถมองเห็น แผงอก และ หน้าท้องเป็ลอนสวย ยูกลืนน้ำลายที่แห้งเหือดอย่างยากลำบาก รู้สึกตื่นเต้น สับสนไปหมด ซันก้มลงเลียยอดอกยู หนึ่งครั้ง มองหน้ายูด้วยสายตาฉ่ำปรือ บงบอกถึงความ้าเป็อย่างดี
" อ๊ะ!.. คุณ" ยูสะดุ้งเล็กน้อยกับลิ้นร้อนที่แตะยอดอกเมื่อสักครู่ ยูร้อนวูบวาบไปทั้งตัว มือทั้งสองข้างจับแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ยูรู้ว่าซันตัวใหญ่และแข็งแรงกว่าเค้ามากจริงๆ
548
