อสูรล้างสวรรค์

        โจวเย่มาถึงที่ประตูหอสมบัติ และทันใดนั้นสาวใช้คนหนึ่งก็เข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้าที่สวยงามพร้อมรอยยิ้ม และพูดด้วยความเคารพว่า คุณชายได้โปรด เชิญ!"

          สาวใช้แสนสวยเดินเข้ามาพร้อมกับโจวเย่ และแนะนำของในหอการค้าสีครามด้วยทัศนคติที่ดีมาก

         สาวใช้นำโจวเย่มาที่ห้องโถงใหญ่ และสาวใช้อีกคนก็เข้ามารินชาร้อนทันที การบริการเอาใจใส่มากทำให้รู้สึกสะดวกและสบายมาก

          สาวใช้มองไปที่โจวเย่แล้วถามด้วยความเคารพ "ข้าไม่รู้ว่าคุณชายต้องการซื้ออะไร"

        ผงวิญญาณสามสี แกนสัตว์อสูร หินดึกดำบรรพ์หนึ่งก้อน โจวเย่พูดช้าๆ ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง

         เมื่อสาวใช้ได้ยินสิ่งนี้ เธอก็ดูตกตะลึง ดวงตาที่สวยงามของเธอมองไปที่โจวเย่แล้วถามว่า คุณชายเย่ เป็นนักปรับแต่งหรือเปล่า ?

         โจวเย่ ยิ้มอย่างไม่แยแสและพูดว่า "ข้ากำลังรีบ ไปเตรียมของมาให้พร้อมสำหรับข้า

            สาวใช้รู้สึกอับอายทันทีและขอโทษ "คุณชายเย่สิ่งของที่ท่านต้องการมีอยู่ในหอการค้าสีครามทั้งหมด แต่หินดึกดำบรรพ์เป็นสมบัติที่หายากมากและมีราคาแพงมาก ข้าต้องรายงานให้ผู้อาวุโสทราบ"

โจวเย่พยักหน้า

        การมีอยู่ของหินดึกดำบรรพ์ ถือเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแท้จริง !

        บทบาทของหินดึกดำบรรพ์ คือใช้สำหรับการปรับแต่งอาวุธดึกดำบรรพ์ ! และมีผู้ปรับแต่งน้อยมาก ดังนั้นราคาของหินดึกดำบรรพ์จึงมีราคาแพงมาก

        หินดึกดำบรรพ์หนึ่งก้อน เจ้ารู้ราคาของมันหรือไม่? ข้าอยู่ที่นี่มาหลายปี ข้าไม่เคยเห็นใครสามารถซื้อหินดึกดำบรรพ์ได้เลย เจ้ายังอยากซื้อหินดึกดำบรรพ์อีกเหรอ ? มันไร้สาระ ! หลังสาวใช้จากไป ได้มีเสียงเยาะเย้ยอย่างรุนแรงเข้ามาในหูของโจวเย่ 

         โจวเย่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองผู้พูดแล้วถามว่า "ถ้าอย่างนั้น เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าหินดึกดำบรรพ์ มีราคากี่เหรียญทอง"

        หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง ไม่มีใครสามารถจ่ายได้ ยกเว้นแต่จะเป็นกองกำลังที่ยิ่งใหญ่” ชายคนนั้นเยาะเย้ย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

         เมื่อมองดูเสื้อผ้าของชายคนนั้น เขาควรจะเป็นนายน้อยของตระกูลในเมืองอัสนี และได้มียามเจ็ดหรือแปดคนติดตามเขามา

          เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่สามารถจ่ายได้ โจวเย่ ถามด้วยท่าที เยาะเย้ย

       ดูจากสภาพของเจ้าแล้ว ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง หนึ่งหมื่นเหรียญทองไม่รู้ว่าเจ้าจะมีหรือเปล่า?

         ข้าขอเดิมพันกับเจ้า ข้าจะซื้อมันโดยไม่ต้องเสียเงินแม้แต่บาทเดียว ถ้าข้าชนะ ข้าจะทำลายฐานการฝึกฝนของเจ้า ถ้าเจ้าชนะ ข้าจะให้เจ้าสังหารข้า ” เป็นยังไง? โจวเย่ถามด้วยท่าทีเยาะเย้ย ดวงตาของเขาฉายแววอำมหิต

ฮ่าๆ! ชายคนนั้นผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา

       คุณชายซุยหลัน วันนี้ลมอะไรหอบท่านมาที่หอการค้าสีคราม ! ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงของโจวเย่  

         ผู้จัดการหยาง ท่านมาได้เวลาพอดี เด็กคนนี้ต้องการซื้อหินดึกดำบรรพ์ และเขาก็เดิมพันกับข้าด้วยว่าเขาจะได้หินดึกดำบรรพ์ โดยที่เขาไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่บาทเดียว ถ้าเขาชนะ เขาจะทำลายฐานการบ่มเพาะของข้า ถ้าข้าชนะข้าสามารถสังหารเขาได้ ! คุณชายซุยหลัน ยิ้มอย่างมีความสุข

       เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ผู้จัดการหยาง ก็เหลือบมองโจวเย่และเยาะเย้ย เจ้าหนู !ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าเดิมพัน เกรงว่าชีวิตเจ้าจะไม่มีอีกต่อไป เจ้าไม่สามารถซื้อหินดึกดำบรรพ์ได้ และเจ้าไม่สามารถทำให้ คุณชายซุยหลันขุ่นเคืองได้ ดังนั้นรีบไปเถอะ !

       เห็นได้ชัดว่าผู้จัดการหยางดูถูกโจวเย่ นับประสาอะไรกับเด็กอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปี แม้แต่ตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองอัสนีก็ไม่สามารถจ่ายได้!

       ถ้าเจ้าคุกเข่าลงและคำนับข้าตอนนี้ ข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้น ข้าจะตัดแขนของเจ้า! โจวเย่มองไปที่ผู้จัดการหยางอย่างเย็นชาและพูดอย่างเย็นชา

      เจ้าเป็นคนอารมณ์ร้ายและหยิ่ง เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังคุยอยู่กับใคร? 

      ไอ้หนู! ถ้าเจ้าคุกเข่าขอโทษข้าตอนนี้ ข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อ หากเจ้าไม่ทำข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้! ผู้จัดการหยางกล่าวอย่างเย็นชา พลังแห่งจิตสังหารอันเยือกเย็นแผ่กระจายออกมา

        ผู้จัดการหยางเป็นผู้ดูแลหอการค้าสีคราม โดยมีพลังยุทธ์ในระดับที่เจ็ดของอาณาจักรนักยุทธ์

        พลังแห่งจิตสังหารของผู้จัดการหยาง แทรกซึมทั่วห้องโถง และห้องโถงที่มีชีวิตชีวาก็ได้ก็เงียบลง พวกเขาต่างตกใจกับจิตสังหารของผู้จัดการหยาง และสายตาของทุกคนก็มองไปที่ผู้จัดการหยาง 

เกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้จัดการหยางถึงโกรธขนาดนี้?”

        เจ้าไม่เห็นหรอว่า เด็กคนนั้น ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขากล้าพนันกับนายน้อยซุยหลันว่า หอการค้าสีครามจะมอบหินดึกดำบรรพ์ให้เขาโดยไม่ต้องจ่ายเงิน ถ้าเขาชนะ เขาจะทำลายฐานการบ่มเพาะของนายน้อยซุยหลัน ถ้าเขาแพ้ เขาจะยอมให้นายน้อยซุยหลันสังหาร 

และ เขาสั่งให้ผู้จัดการหยางคุกเข่า ชายหนุ่มคนนี้เย่อหยิ่งเกินไป”

       นี่เท่ากับการมองหาที่ตายไม่ใช่เหรอ? เด็กคนนี้เป็นใคร เขาบ้าไปแล้ว?”

เขาคนนี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลังน้ำตา”

       หลังจากรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วทุกคนก็ตกใจและพูดเยาะเย้ยโจวเย่ 

       เจ้าหนู ! มีคนมาที่หอการค้าสีครามและมีผู้เอาแต่ใจกันเยอะมาก ข้าเห็นว่าเจ้ายังเด็ก ข้าเลยไม่สนใจเจ้าเพราะเจ้าอายุยังน้อย แต่น่าเสียดายที่เจ้าดื้อเกินไป! ผู้จัดการหยาง พูดอย่างไร้อารมณ์ แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธจริงๆ !

           โจวเย่พูดสิ่งที่หยิ่งยโส กับผู้จัดการหยาง และคุณชายซุยหลันต่อหน้าคนจำนวนมากในห้องโถงหลักของหอการค้าสีคราม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เห็นผู้จัดการหยางอยู่ในสายตา ในฐานะผู้จัดการหอการค้าสีคราม เขาจะให้เด็กที่ไม่รู้หัวหนอนมาดูถูกได้อย่างไร? 

        แต่เดิม ข้าไม่สนใจเจ้าว่าเจ้าจะเป็นไคร แต่เจ้าชอบดูถูกคนอื่น โจวเย่พูดส่วนกลับโดยไม่เกรงกลัว น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา

       เจ้ากำลังมองหาความตาย!” ผู้จัดการหยางโกรธมาก ใบหน้าของเขาเป็นสีเขียวด้วยความโกรธ

         ผู้จัดการหยาง ผู้โกรธแค้นพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ และต้องการตบโจวเย่ด้วยฝ่ามือ

           โจวเย่ เหลือบมองผู้จัดการหยางที่โกรธแค้นอย่างเย็นชา โจวเย่พูดอย่างไม่แยแส อีกสักพักข้าจะทำให้เจ้าตาย!"

       ฮึ่ม! ข้าจะดูว่าเจ้าจะบ้าได้นานแค่ไหน! คุณชายซุยหลัน พูดเยาะเย้ย