ตอนที่สามสิบเอ็ด ข้าไม่เคยลืมคำสาบานที่สวนท้อ
ยี่สิบปีที่ผันผ่านข้าไม่เคยลืมคำสาบานที่สวนท้อ
สำหรับคนแคระหรือคนที่ทำสัญญากับเทพเ้าแล้วคำสาบานเป็ยิ่งกว่าชีวิต เพรามันจะส่งผลต่อเราหลังความตายด้วยนั่นเอง
“เ้านี่ช่างเย่อหยิ่งเสียจริงนะสิ่งที่บรรพบุรุษของข้าพยายามมาตลอดหลายร้อยปียังทำไม่ได้เ้าคิดหรือว่าเ้าจะทำได้?”
ธอรินดื่มเหล้าที่ซ่อนสำรองไว้ใต้โต๊ะอีกหนึ่งอึกเพื่อเก็บความรู้สึกในใจ
“ท่านาาคนแคระเป็คนมีความสามารถมากแต่เขาขาดสิ่งที่สำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง”
เคนชี้ที่หน้าอกของตนเอง
“ท่านาาขาดตัวผมไป”
ไม่ใช่ความเย่อหยิ่งหรือหลงตนเอง
ผมพูดจาอย่างข้อเท็จจริง
เคนตามเนื้อเื่ต้นฉบับคือคนที่พยายามเจรจากับคนอื่นตลอดเวลาและพยายามองเห็นในสิ่งที่ดีที่สุดในตัวคนอื่นเสมอ
แม้แต่กับปีศาจเขาก็ยังพร้อมจะเจรจาด้วยผมไม่ใช่คนอย่างนั้น
ผมมีวิธีของผมในการแก้ไขปัญหา
คนเราอาจจะคิดว่าเราควรจะซ่อนพลังของเราไว้ไม่ให้คนรู้ความแข็งแกร่งของเราจะปลอดภัยกว่า
ผิดถนัด
คนเราควรซ่อนความแข็งแกร่งของเราไว้ภายใต้กองทัพของเราที่พร้อมยอมฟังคำสั่งเราต่างหาก
ให้าาของประเทศต่างๆมาคุกเข่าสวามิภักดิ์ว่าจะจงรักภักดีต่อเราแบบยูจิโร่
ถึงจะเป็การซ่อนความแข็งแกร่งของเราได้ดีที่สุด
เพราะพวกคนทั่วไปจะเห็นแค่กองทัพและธงของเรา
จะลืมความแข็งแกร่งส่วนบุคคลของเราไปได้พอสมควร
หากเราสามารถสร้างองค์กรที่เข้มแข็งขึ้นมาได้เป็สัญลักษณ์อำนาจของตัวเรา
ไม่ใช่ตัวผมเองที่มีพลังชกป้อมกำแพงต่างๆพังได้ด้วยมือเปล่า
อย่างที่บอก ด้วยเหตุผลบางประการ
คนชอบหักหลังทรยศผู้กล้าแต่พ่อค้าที่โฉดชั่วสารเลว จับเด็กสาวมาเป็ทาสกาม
กลับมีลูกน้องยอมตายถวายชีวิตให้ผมล่ะงงกับมันจริงๆ
ผมคงต้องซ่อนพลังของผมไว้ภายใต้ธงกองทหารรับจ้างที่ไม่ต่างกับโจรของผมล่ะนะ
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมสาบานต่อหน้าหนังสือคำสาบานของคนแคระเลยก็ได้ว่าผมจะช่วยพวกคุณยึดถ้ำกลับคืนมาให้ได้”
ผมพูดความจริง
หากผมยังไม่สามารถจัดการพวกออร์ค โนมโจร ัต่างๆที่ยึดถ้ำคนแคระอยู่นะ
ผมคงไม่ต้องหวังไปปราบจอมมารแล้ว
บัญญัติไตรยางศ์บอกผมว่าหากผมตายเพราะภารกิจช่วยคนแคระ ผมคงไม่ต้องรอดไปเจอกับจอมมารในปราสาทลอยฟ้าหรอกคงถูกขุนพลมารสักคนฆ่าไปก่อนนั่นล่ะ
“เ้ารู้หรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมาคำสาบานไม่ใช่เื่ล้อเล่นนะ”
ผมผงกศีรษะ
“ไม่ใช่เื่ล้อเล่นเพราะผม้าทำอย่างนั้นจริงๆและ้าการสนับสนุนจากคนแคระ”
อาวุธเสื้อเกราะ ครูฝึกกองทัพเท่าไรก็มีไม่พอ
คนเราต้องมีทุนก่อนถึงจะััของพวกนี้ได้
ผมอิจฉาคนที่เกิดมาเป็ขุนนางตัวร้ายมากที่มีลูกน้องครบถ้วนแล้วและแค่ทำตัวตามปรกติที่มนุษย์ควรจะทำกันพวกเขาก็มีชีวิตที่ดีได้แล้ว
แต่ผมต้องมาเจรจากับเ้าชายคนแคระที่โดนเนรเทศมาอย่างนี้เพราะผมขาดแคลนทรัพยากร
“ให้เงินผมกู้ในการสร้างกองทัพขึ้นมาผมพร้อมที่จะตายเพื่อกู้ถ้ำของคนแคระมาเอาไว้ให้ได้”
ผมกล่าวอย่างสงบ
อย่างปลงว่าหากเราไม่สามารถกู้ถ้ำคนแคระมาได้คงไม่ต้องหวังไปปราบจอมมารหรอก ตายกันตรงนี้เลยเถอะ
60
