เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

“ กล้ามากเกินไปแล้ว ข้าจะให้เจ้าดูพลังที่แท้จริงของข้า” องค์ชายใหญ่ระเบิดพลังเซียนของตัวเองออกมา กลับกลายเป็นขั้นเซียนสวรรค์ระดับต้นแล้ว 

แต่ว่าเมิ่งจิ่ว หาได้กลัวไม่ เพราะว่าหัวใจมังกรกำลังออกฤทธิ์ จึงใช้ปืนกลยิงเข้าใส่ ก่อนเลย เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  !!!!! แต่ว่าองค์ชายใหญ่หายวับตัวไปแล้ว ปรากฏร่างอีกทีก็ใช้เท้าหวด    เปรี้ยง  !  เข้ากลางลำตัวที่อวบอ้วน  อาหารในกระเพาะ ย้อน  ออกมาทันที ร่างปลิวไปชนต้นไม้หักไปหลายต้น องค์ชายใหญ่ไม่จบ หยิบธนูฟ้าสังหารออกมา แล้วยิงใส่เมิ่งจิ่ว ฟิ๊ว ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ยิงไปสามดอก แต่มันกระจายออกไป ออกอีกเป็น เก้าดอก และ 18 แปดดอก 

เมิ่งจิ่วเห็นแล้ว ระเบิดพลังกราะเทพเซียนออกมาปะทะ ด้วย ตูม !! ร่างกายที่ขั้นพลังน้อยกว่า ถึงแม้จะได้เกราะเทพเซียน แต่แรงอัดเข้ามา ช่างรุนแรงนัก เมิ่งจิ่วกระเด็นหงายหลังไปอีกรอบ องค์ชายใหญ่ เข้าไปกระทืบร่างของ เมิ่งจิ่ว ตูม !

ร่างเมิ่งจิ่ว จมดินไปในทันที เลือดไหลออกมาจากปากและจมูกดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก 

“ หมดฤทธิ์ล่ะซิ  ฝีมือกระจอกแค่นี้ ยังกล้าท้าสู้ข้าอีกเร๊อะ !” องค์ชายใหญ่กระทืบเท้าเข้าอีกสามที ร่างของเมิ่งจิ่วจมดินไปมิด  แต่สุดท้ายเมิ่งจิ่วมีแรงฮึด ลืมตาขึ้นมาได้ก็กัดรองเท้าขององค์ชายใหญ่ จนรองเท้าขาด เข้าไปลึก กัดไปถึงนิ้วเท้าขาดไปสองนิ้ว องค์ชายใหญ่ร้องลั่น ใช้เท้าดีดเมิ่งจิ่ว ออกไปไกล เปรี้ยง !!

เมิ่งจิ่วล้มคว่าหน้าไปกับพื้นดิน

“ ไอ้บ้า ข้าจะฆ่าแก”  องค์ชายใหญ่เดินเข้ามาใกล้ เมิ่งจิ่วค่อยๆ ลุกขึ้นมาใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ปากมันกำลังเคี้ยวนิ้วเท้าขององค์ชายใหญ่แล้วกลืนลงคอไปต่อหน้า

“ มาเลย ข้าจะกินแกให้หมดตัวเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เมิ่งจิ่วบ้าไปแล้ว เดินเข้าใส่องค์ชายใหญ่ ซึ่งเห็นหน้า เมิ่งจิ่ว ก็หยุดกึก ด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึ่ง บอกไม่ถูก

“ แกมันบ้าไปแล้ว” องค์ชายใหญ่ปล่อยพลังขั้นเซียนสวรรค์ระดับต้นไป เมิ่งจิ่ว ถึงกับทรุดคุกเข่าไปกับพื้น ขยับตัวไม่ได้ 

องค์ชายใหญ่เห็นเช่นนั้น ก็ดึงดาบเหมันต์ แล้วปล่อยพลังออกมา ดาบเหมันต์ขยายใหญ่ขึ้น มีพายุหิมะพ่นออกมาจากฟากฟ้า เป็นสายประกายดาบพุ่งเข้าใส่เมิ่งจิ่ว หากโดนดาบนี้ไป ร่างของเมิ่งจิ่วได้ขาดครึ่งอย่างแน่นอน

แต่ทันใดนั้นเอง ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น มีประกายวิชชุ แลบออกมาแปร๊บ ๆ

แล้วหัวขององค์ชายใหญ่ก็ขาดลงไปในทันที  ปรากฏร่างของเสี่ยวเทียนถือกระบี่อัสนีสายฟ้ายืนอยู่ด้านข้างของ เมิ่งจิ่วเลือดหัวขององค์ชายใหญ่ไหลรินที่ตัวกระบี่    เสี่ยวเทียนเทน้ำทิพย์สวรรค์เข้าปากเมิ่งจิ่ว ร่างกายที่หมดสภาพก็ค่อยกลับมาหายเป็นปกติ

“ เจ้า … เจ้า บังอาจลอบทำร้ายลูกของข้า พวกมันกำลังประลองอย่างยุติธรรม เจ้าทำเช่นนี้ ทำไม?”

ฮ่องเต้ เมิ่งไห่ซันร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น

“ ยุติธรรมบ้าอะไร ฝีมือคนละขั้นพลังเลย เจ้าเป็นถึงฮ่องเต้ ลำเอียงไปแล้ว”

เสี่ยวเทียนกลัวที่ไหน

“ แก ! แกได้ตายแน่” เมิ่งไหซันโกรธมาก แล้วปล่อยฝ่ามือออกไปหาเสี่ยวเทียนทันที

“ฝ่ามือภูตเหมันต์” 

เงาฝ่ามือสีขาว พุ่งใส่เสี่ยวเทียนอย่างรวดเร็ว

แต่เสี่ยวเทียนสะบัดมือโต้กลับไป

“ฝ่ามือภูเตศวรพิษภูตทมิฬ”

มีฝ่ามือสีดำสนิท พุ่งเข้ามาปะทะกับ ฝ่ามือสีขาวหิมะ  ตูม !!!

เงาฝ่ามือสีดำกระแทกจนฝ่ามือสีขาวหายไป แต่ฝ่ามือสีดำยังคงลอยไปกระแทกใส่ ฮ่องเต้เมิ่งไห่ซัน ตูม !  เมิ่งไหซันหายวับหลบไปอย่างหวุดหวิด แล้วทันในนั้นเอง ก็มีแท่นหินแท่นใหญ่ออกมา จากบนฟ้า เข้ากระแทกร่างเสี่ยวเทียน ตูม !!

แท่นหินระเบิดออกเป็นผิวผง แต่ไม่สามารถทำอะไร เสี่ยวเทียนได้

แต่การโจมตีไม่จบแค่นี้มีเสียงเมิ่งไห่ซันตะโกนออกมาอีกว่า

“ พลังหมัดมังกรเหมันต์เหิน สะท้านภพจบแดน”

มีเงามังกรทอดออกมาจากหมัด พุ่งใส่เสี่ยวเทียนในระยะเผาขน

เสี่ยวเทียนก้ายถอยหลังไปก้าวเดียวแล้วต่อยกลับออกไป 1 หมัดแล้วตะโกนว่า

“ พลังหมัดสยบฟ้า พิชิตจักรวาล”

เปรี้ยง !!!!    พลังหมัดทั้งสองปะทะกัน ร่างของฮ่องเต้กระเด็นถอยหลังไปจมกองหิมะ ร่างกระอักเลือดออกมา บาดเจ็บสาหัสทันที ดวงตาทอแววสงสัยยิ่งนัก

“ เจ้าเป็นใคร ทำไมรู้จัก วิชาหมัดสยบฟ้า นี่เป็นหมัดของปรมจารย์ของบรรพบุรุษของข้ามีท่านคนเดียวเท่านั้นที่ ฝึกสำเร็จ” สีหน้าและคำพูดของเมิ่งไห่ซันอ่อนแรงยิ่งนัก

“ ข้าชื่อ เฉินเสี่ยวเทียน เพลงหมัดนี้ อาจารย์ข้าเป็นคนสอน”

“ อาจารย์เจ้ามีนามว่าอะไร”

“ อาจารย์ลู่เอิน”

เมิ่งไห่ซันกระอักเลือดออกมาอย่างหนักคล้ายบาดเจ็บสาหัสนัก เมิ่งจิ่วเห็นเช่นนั้นรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ  แล้วหันมาคุกเข่าต่อหน้า เสี่ยวเทียน

“ ได้โปรดละเว้นท่านพ่อข้าด้วย” เมิ่งจิ่วรีบร้องบอกกับเสี่ยวเทียน

เสี่ยวเทียนเห็นเช่นนี้ก็ถอนใจ

“ ข้าไม่รู้จักอาจารย์ลู่เอิน คงเป็นทายาทของท่านปรมาจารย์ เจ้าฝึกได้ระดับนี้ ข้าก็ไม่อาจสู้เจ้าได้ จะทำอะไรก็ทำเถิด”

“ คุณชายเฉิน ได้โปรดอย่าทำร้าย เสด็จพ่อเลยนะ” เมิ่งจิ่วคุกเข่าขอร้องอีกครั้ง

“ ข้าไม่ได้อยากฆ่าใคร แค่อยากปกป้องเจ้า แล้วอยากได้เงินของข้าคืนเท่านั้น”

“ ท่านพ่อ เงินในท้องพระคลัง มีเท่าไร คืนให้คุณชายเฉินไปเลย แค่สามพัน หกร้อยล้านบาทเอง”

“ ท้องพระคลัง ถูกอาของเจ้าขโมยไปหมดแล้ว ข้าจะเอาที่ไหนมาให้เขาล่ะ”

“ เสด็จอาเมิ่งอ้าวนะรึ?”  ฮ่องเต้ พยักหน้า

“ ข้าส่งคนไปตามล่ามันแล้ว แต่เวลานี้มันหนีไปในดินแดนพระเจ้า เป็นการยากที่จะจับตัวมันกลับมา” ฮ่องเต้เมิ่งไห่ซัน บอกไปตามตรง

“ เขาพูดความจริง กลิ่นไอของหยกมังกรฟ้าไม่อยู่ในตัวเขา” อาจารย์ลู่เอินกล่าว

“ เอาล่ะ เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ข้าเองต้องไปเสียที เจ้าเหลือกันแค่สองคนแล้ว ดูแลกันให้ดีล่ะ” เสี่ยวเทียนเอ่ยจบ กำลังจะออกเดินทางไป ดินแดนพระเจ้า แต่อาจารย์ลู่เอินบอกให้เอา จ้าวอัศวินดำไปด้วย เสี่ยวเทียนจึงหิ้วร่างจ้าวอัศวินดำขึ้นเรือเหาะ แล้วลอยหายไปในทันที

เมิ่งจิ่ว คุกเข่าคำนับเสี่ยวเทียนขอบคุณทุกเรื่องที่เสี่ยวเทียน ช่วยเขา

“ ลูกเก้า ต่อไป เจ้าคือรัชทายาทของอาณาจักพิภพชั้นทีห้า ต่อไปต้องดูแลดินแดน นี้แทนพ่อได้แล้ว พ่อจะกักตนฝึกตัวมุ่งสู่เทียนจุน ไม่ยุ่งการบริหารอีกต่อไป” 

“ ขอบพระทัยเสด็จพ่อ”   เมิ่งจิ่วรีบถวายการเคารพทันที

บนเรือเหาะ เสี่ยวเทียน ถามอาจารย์ลู่เอินว่าจะให้พาจ้าวอัศวินดำมาทำไม

“ เจ้าไม่อยากรู้หรือว่า มันเป็นใคร แล้วทำไมมันถึงได้เป็นอมตะ”

เสี่ยวเทียนเลยถ่ายทอดพลังให้จ้าวอัศวินดำ พอจ้าวอัศวินดำฟื้นขึ้นมาก็ถอดหมวกเกราะออกมา พบว่า หน้าตาของเขาหล่อเหลา อายุไม่น่าเกินสามสิบปี

“ ท่านเป็นใคร”

“ ข้าชื่อ แลนสล็อต”

“ เซอร์แลนสล็อต?”

“ ข้าไม่สมควรได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรติแบบนั้น เจ้าช่วยคลายคำสาปให้ข้ารึ?”

“ ถูกต้อง ท่านทำไม ถึงได้โดนคำสาปอมตะนี้ได?”

เซอร์แลนสล็อต ถอนหายใจยาวๆ 

“เมื่อปีนั้น ข้าได้พาราชินีกวีนิเวียร์ หนีออกจากพระราชวังคาเมล็อต ไปอยู่ด้วยกัน

แต่ว่าพอเดินทางไปได้ไม่นาน ก็พบว่า พ่อมดเมอร์ลินได้มีจดหมายมาบอกให้ข้าไปช่วย กษัตริย์อาเธอร์ ต่อต้านทัพของ เซอร์มอร์เดร็ด ที่อีก 7 วันจะเข้าโจมตีปราสาทคาเมล็อต แต่ว่าข้าไม่ยอมไปในทันที จนในที่สุด ราชินีกวีนีเวียร์ทนรับสภาพนี้ไม่ได้ นางต้องรีบกลับไปช่วย กษัตริย์อาเธอร์ ข้าจึงตามไป แต่ว่า กษัตริย์อาเธอร์ได้ สิ้นพระชนม์แล้ว ราชินีกวีนีเวียร์ก็เสียใจอย่างมาก และรู้สึกผิดเลยไปบวชชีที่โบสถ์แห่งหนึ่งไม่ยอมพบหน้าข้าอีกเลย  ข้าเลยเศร้าใจเป็นอย่างยิ่ง จึงไปหา พ่อมดเมอร์ลิน ขอร้องให้เขาช่วยทำให้ข้าลืมเรื่องราวทุกสิ่ง ทุกอย่างให้หมด ข้าไม่อยากจำเรื่องราวในอดีตได้อีกต่อไป ในที่สุดเขาก็ใช้ศาสตร์มืด ทำให้ข้าลบเลือนความจำทั้งหมด ทำให้ข้ากลายเป็นอัศวินดำมาจนถึงวันนี้”

“แล้วที่ท่านมีอายุยืนยาวเป็นอมตะนี่เพราะท่านกินน้ำอำมฤตในจอกศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่?”

“ จอกศักดิ์สิทธิ์ นั่นหรือ? ข้ากับเหล่าเพื่อนอัศวินไปรบในสงครามครูเสด แล้วข้ากับเพื่อนได้จอกศักดิ์สิทธิ์กลับมา จากนั้นก็นำมามอบให้ กษัตริย์อาเธอร์ ทุกคนกลัวว่า น้ำในจอกศักดิ์จะมีพิษ ข้าเลยเป็นคนทดสอบว่าน้ำนี้มีพิษหรือไม่ ข้าเป็นคนเดียวที่ดื่ม น้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์นั้น แต่ข้าว่าสาเหตุที่ข้า เป็นอมตะเพราะพ่อมดเมอร์ลินเป็นคนสาปข้ามากกว่า ไม่ใช่ จอกศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่นหรอก ขอบใจนะเจ้าหนุ่ม  ข้าเห็นเพื่อนๆ อัศวินของข้าแล้ว  ข้าเองต้องไปซะที ลาก่อน”

เซอร์แลนสล็อตลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วก็ค่อยๆ เดินไปที่หัวเรือเหาะ แล้วร่างของเขาก็ค่อยๆ กลายเป็นสะเก็ดดาว ลอยขึ้นไปบนฟ้า หายไป

“ อาจารย์ แล้วสรุปว่า น้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์นี่ เป็นอมตะจริงหรือเปล่าเนี่ย”

“ ไม่แน่ใจเท่าไร  แต่ที่แน่ๆ มันถอนคำสาปได้อย่างแน่นอน”  อาจารย์ลู่เอินตอบอย่างมั่นใจ

ทันใดนั้นเอง เสี่ยวเทียนก็ได้ยินเสียงร้องของ วาวา บอกว่า ทนไม่ไหวแล้ว

“ อาจารย์ เร็วเถอะ”

ในมิติฟ้าคราม พ่อ แม่ น้าจื่อเอียน แล้ว หลิงน้อย และ อิ๋งอิ๋ง มาอยู่ในห้องนอนของ วาวากันหมด  เจินเจินจับมือวาวา ให้กำลังใจอยู่ 

พอเสี่ยวเทียนมา วาวาก็รีบบอกทันที

“สามี เร็วๆหน่อย ข้าไม่ไหวแล้ว”

อาจารย์ลู่เอินปรากฏตัวขึ้นมาทันที แล้วถ่ายทอดพลังเทพบริสุทธิ์เข้าไปในร่างของวาวา ทำให้วาวาหายปวดทันที

แม่ของเสี่ยวเทียน ตะโกนบอกให้ทุกคนออกไป

“ ไม่ต้องหรอก  การคลอดลูกไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น”   อาจารย์ลู่เอินพูดจบ ก็ฉีกมิติเข้าไปในท้องของวาวา แล้ว ก็ใช้มือค่อยๆ ยกร่างของหนูน้อย ที่กำลังหลับสบายออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วก็ตัดสายรกออก  ฉับ ! แล้วร่างตัวแดงๆ ของเด็กน้อยก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น  โดยที่ท้องของวาวา ไม่มีบาดแผลใดใดเลย 

จากนั้นอาจารย์ลู่เอินใช้มือ ปล่อยพลังเทพบริสุทธิ์ไปทำความสะอาดทั่วร่างทารกน้อย ร่างของทารกน้อยตัวแดงๆ ก็เริ่มมีผิวพรรณที่เนียนนุ่ม สดใส ลืมตาที่กลมโต เห็นหน้า อาจารย์ลู่เอิน แล้วก็หัวเราะ เอิ๊ก อ๊าก อาจารย์ลู่เอิน นำน้ำทิพย์สวรรค์เตะที่ปากทารกน้อย ทำให้ทารกน้อยหัวเราะร่า แล้วดิ้นไปมาอย่างมีความสุข 

ทุกคนเห็นฉากคลอดลูกแบบนี้ก็ตกใจยิ่งนัก  !  แม่ กับ น้าจื่อเอียนถึงกับมองตากันด้วยความอิจฉา ตอนที่พวกนางทั้งสองคนคลอดลูกช่างเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส เหลือเกินแต่นี่ ทำไม ช่างคลอดออกมาได้ อย่างน่ามหัศจรรย์เช่นนี้    เสี่ยวเทียนเห็นลูกสาวตัวน้อยแล้ว ก็น้ำตาไหลพราก เข้ามาขออุ้มบ้าง 

ทารกน้อยมีสายใยผูกพันกับเสี่ยวเทียน มากเห็นเสี่ยวเทียนร้องไห้ เธอจึงเอามือน้อยๆ มาปาดน้ำตาให้เสี่ยวเทียน แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก มากขึ้น วาวาลุกขึ้นนั่งได้เหมือนคนปกติ แล้วก็เข้ามาอุ้มลูกน้อยแนบอก ทุกๆ คนต่างมารุมดูเด็กน้อยด้วยความรัก ความเอ็นดู

อิ๋งอิ๋ง มองไม่เห็นต้องให้แม่จื่อเอียนอุ้มขึ้นมาดู หลิงน้อยก็เข้ามาเขี่ยเท้าเล็ก ๆ ของทารกน้อย

“ เสี่ยวเทียน เจ้าตั้งชื่อลูกคนนี้แล้วหรือยัง” แม่รีบเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

“ เฉินเซียงขอรับ  ว่าไงเซียงเอ๋อลูกพ่อ”

“ เอาล่ะ ทุกคนออกไปก่อน ให้เซียงเอ๋อ ได้กินนมแม่ซะก่อน” แม่บอกทุกคนให้ออกจากห้องไป เสี่ยวเทียนยืนมองเซียงเอ๋อ ไม่ยอมออกไป จนแม่ต้องมาดึงให้ออกไปก่อน กลัวว่าหลานจะตื่นกลัวไม่กล้ากินนมแม่ในครั้งแรก

“ อาจารย์ ข้าสัมผัสพลังเซียนของเซียงเอ๋อ ทำไมพุ่งขึ้นไปถึงระดับราชันขั้นต้นแล้วล่ะ?”

“ ก็พ่อกับแม่มันใช่คนธรรมดาที่ไหนกันล่ะ ข้าบอกให้แล้ว เซียงเอ๋อจะกลายเป็นสตรีที่ยิ่งใหญ่กว่าใครในจักรวาลแห่งนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ มากไปหรือเปล่า ข้าไม่อยากให้เซียงเอ๋อต้อง ตะลอนไปมาแบบข้าเลย”

“ เด็กโง่ เมื่อเจ้าหาหยกมังกรฟ้าได้ครบ คนที่จะรับพลังของเจ้าหนี่วา ผู้สร้างโลกได้มากที่สุด เจ้าคิดว่าจะเป็นใครกันล่ะ?”

เสี่ยวเทียนหันไปมอง เซียงเอ๋อที่ด้านในห้อง คล้ายกับว่า ร่างของเซียงเอ๋อ มีเงามังกรสีขาว ตัวเล็กๆ บินไปบินมาอยู่รอบๆ ตัวตลอดเวลา จนเสี่ยวเทียนอ้าปากค้างไม่กล้าคิดอะไรต่อ 

เสี่ยวเทียนมองไปทางหน้าต่างก็เห็น ช้างหยกหิมะ อยู่สองตัวกำลังเดินเล่นอยู่ในสนามหญ้าโดยมีม้าบิน เข้าไปขอกินนมแม่ช้างอีกด้วย โดยที่เจ้าหมีแพนด้า ก็ไม่ยอมแพ้ มันเข้าไปแย่งกันกับเจ้าช้างน้อย จนถูกชนกระเด็นไปมา มันก็ยังไม่ยอมแพ้พยายามเข้าไปดูดนมแม่ช้างให้ได้ 

จนกระทั่งแม่ช้างต้องเอนตัวลงนอน เจ้าแพนด้าน้อยถึงได้มีโอกาสมาดูดนมแม่ช้างได้ ทั้งสามตัวเวียนวนอยู่กับแม่ช้างไม่ไปไหน ส่วนเจ้าเถาหนามน้อย ก็เล่นอยู่กับ ไป๋น้อย ส่วนติงติง ก็นอนอาบแดดเหมือนเช่นเคย

คืนนั้นเสี่ยวเทียน นั่งมองเซียงเอ๋อจนดึกดื่น ไม่ยอมไปนอนทำให้วาวา ต้องไล่ไปนอน ตอนเช้าเสี่ยวเทียนยังมาขออุ้มเซียงเอ๋อก่อนที่จะออกไปด้านนอกเพราะว่าถึง

ดินแดนพระเจ้าแล้ว.....