ผมถูกพวกอูซาร์ส เตะออกมาจากโรงแรม ตามคำสั่งของ ซิลเวีย และเนื่องจากไม่มีเงินติดตัวเลย เพราะให้เงิน 1แสนเหรียญทองที่ได้จากอากิว ให้วาเลนเทียร์เป็ค่าใช้จ่ายไปหมดแล้ว ผมจึงต้องไปนอนในป่า เพราะตอนกลางคืนจะมีทหารลาดตะเวนออกมา และผมยังไม่พ้นข้อหาฏ
มันช่างเป็คืนอันเหน็บหนาว หน้าวัด เซียงหลง บุรุษใส่หน้ากากลุงหน้าบู้ ไร้สาวแล กำลังนอนคดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ และวินาทีที่ผมรู้สึกตัว ผมก้เจอะ กับยูนิคอร์นจนได้ มันเป็สิ่งมีชีวิต ลึกลับที่หายาก และมีเวทย์มนต์ การจะฆ่ามันได้ อย่างน้อยคุณ ต้องเป็ฮันเตอร์ ระดับS คลาส
ในตอนที่ผมลุกขึ้นมา ผมก็รู้สึกได้ถึงจิตสังหารของยูนิคอร์น มันโผเข้ามาโจมตีผม เพราะผมไปนอนทับที่มัน
ผมค่อยๆ ถูกไล่ให้จนตรอก และกำลังจะตาย เนื่องจากเขาอันแหลมคมของยูนิคอร์น เปี่ยมด้วยพลังเวทย์มนต์ ผมจึงไม่อาจสู้มันได้
และในนาทีวิกฤตินั้นเอง ผมก็รู้สึกหลอนว่าได้ยินเสียงผู้หยิงดังออกมาจาก เหรียญทอง ว่า [ ใช้นี่สิ]
ผมจึงดึงเ้าสิ่งนั้น ออกมาจากเหรียญทอง มันคือ หอกโปซาลุซ ที่ตามตำนานถุกสร้างมาไว้ฆ่ายูนิคอร์นที่ก้าวร้าว และเป็จุดจบของตำนานรักของ ฮาเร็มโอนิ(าาฮาเร็ม) โซเทียร์
ผมหลับตาแล้วขว้างหอก โปซาลุซ ออกไป กลายเป็เปลวไฟใหญ่ เข้าแผดเผายูนิคอร์นร้ายตัวนั้นทันที
แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่ามันโจมตีผมด้วยสาเหตุอันใด แต่ตอนนี้ผมได้ฆ่ามันไปเสียแล้ว
ผมค่อยๆหั่น เอา ส่วนเขาที่สำคัญที่สุดที่ไว้ทำยาออกมา และด้วยความดีใจผมจึงวิ่งไปที่ พระราชวังทันที แม้ว่าตอนนี้จะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว
และคนที่เฝ้าอยู่หน้าพระราชวัง ก็คือ ราอูลนั่นเอง เธอรอคอยการกลับมาของผมอย่างใจจดใจจ่ออยู่หลายปี และในที่สุดผมก็มาปรากฏกายต่อหน้าเธอ
แม้ว่า ราอูลจะดีใจ แต่ด้วยภาระหน้าที่ เธอจึงทำการจับผม และคุมตัวไปให้พระาา เวเนสที่ 8 ตัดสินในทันที
1 ก้านธูปต่อมา ณ ห้องโถงพระราชวัง...
พระาาเวเนส กำสิ่งที่เรียกว่า เขาของยูนิคอร์นอยู่ และกำลังพิจจารณามัน
" ถ้าหากนี่คือ เขายูนิคอร์นจริงเ้าจะได้รับรางวัล แต่ถ้าเป็ของปลอมเ้าจะถูกปะา " พระาากล่าว
แล้วสั่งให้หมอหลวงนำเขายูนิคอร์นไปบดทำยาให้องค์หญิง ราเธีย ทันที
3 ชั่วโมงผ่านไป องค์หญิงราเธีย ก็รู้สึกตัวหลังจากได้กินยา เธอลุกขึ้นมา หาเสด็จพ่อด้วยความดีใจ และเตรียมจะมอบจูบ ให้เป็รางวัลแก่ ชายผู้ปราบยูนิคอร์นได้
แต่เมื่อเธอเห็นว่า เป็ลุงหน้าบู้ เธอก็ทำสีหน้าขยะแขยงในทันที แต่ก่อนที่จะก่นด่าออกมา เ้าเหรียญทองก็เปล่งแสง ทำให้องค์หญิงราเธีย มองเห็นใบหน้าที่แท้จริง อันหล่อเหลาของผม
องค์หญิงราเธีย ตกหลุมรักผมทันที เมื่อแรกเห็น แต่เธอ เป้นถึงองค์หญิง จึงได้แต่เงียบอยู่
แล้วตอนนั้นพระาา ก็หันหน้ามา มอบรางวัลเงินสด 1ล้านเหรียญทองให้ผม และไล่ผมออกจากวัง โดยผมยังไม่ได้พูดอะไร
ราอูล อัศวินสาวเมื่อได้รับคำสั่ง ก็พาผมออกนอกวังทันที และระหว่างทาง ผมก็เจอเ้า มาฟา ัปฐี ที่ตอนนี้ องค์หยิงราเธียเล่นเบื่อแล้ว กำลังจะเอาไปทำเป็ลูกชิ้น แจกคนทั้งวัง
...ผมจะต้องช่วยเ้ามาฟา ออกไปให้ได้ ผมคิด
หลังจาก ราอูลอัศวินสาว มาส่งผมที่หน้าปราสาทแล้ว เธอก็กลับไปเฝ้ายามต่อ โดยไม่ยอมบอกว่า ลูกของผมที่เกิดกับเธอเป็หญิงหรือชาย แต่ภารกิจตอนนี้ของผมคือ ช่วยเ้ามาฟา
หลังตี3 ขระทหารเปลี่ยนเวร ผมก็ลอบกลับเข้าไปในพระราชวัง และแอบปีนขึ้นไป จนถึงห้องขององค์หญิงราเธีย ซึ่งตอนนี้เธอกำลังรำพึงรำพันถึงผมอยู่
" สายันณ์สวัสดิ์ องค์หญิงราเธีย " ผมกล่าวออกมาเพราะดันโดนองค์หยิง ราเธียเห็น
องค์หญิงราเธีย รีบดึงมือผมเข้าห้องนอนของเธอทันที และพูดราวกับหยิงที่เพิ่งตกหลุมรักชายหนุ่มอยู่คนเดียว
ผมเห็นว่า เวลากำลังไม่คอยท่า จึงคิดจะผละจากองค์หญิงราเธีย ไปช่วย เ้ามาฟา ัปฐี แต่อยู่ๆ องคืหญิง ราเธีย กลับเป้นฝ่ายรุกผม ด้วยการหอมแก้ม และกดผมด้วยพลังอันไม่น่าเชื่อ ว่าผู้หยิงตัวน้อยๆจะมีพลังขนาดนี้ได้ อาจจะเป็เพราะเธอ เพิ่งกินเขายูนิคอร์น ที่เป็กระแสยาเพิ่มพลังอย่างดี
ผม สู้แรงองค์หญิง ราเธียไม่ไหว ทั้งโดนกอดและหอมแก้มอยู่ฝ่ายเดียว แม้ว่า องค์หญิงราเธีย จะมีพระสิริโฉมงดงาม แต่ตอนนี้ผมรีบมาก
หลังจากผมถูกองค์หญิงราเธีย ถอดเสื้อออก เ้าเหรียญทองก็เปล่งแสง คราวนี้มันเปล่งแสงสีน้ำเงิน ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันต่างจากสีอื่นยังไง แต่สติผมก็ดับวูบไป
ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าแล้ว ผมรีบสวมกางเกง โดยไม่สนใจองค์หญิง ราเธีย ที่นอนหลับน่ารักอยู่ข้างตัวแล้วรีบไปปลดโซ่ให้เ้ามาฟา และรีบออกจากวัง
ในขณะที่กำลังหลบหนี ก็โดนทหารในพระราชวังพบเห็น และถูกล้อมจับได้ ทั้งผมและมาฟา ชีวิตจึงตกอยู่ในอันตราย
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป