【Perfect Life】

53 – โอกาส ⑤

        อิรินาดันร่างเจ้าแฟรงเกนสไตน์ซึ่งทับร่างของตนออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพี๊ยะ!!! ฟาดแส้ใส่เจ้าผีดิบ มันจึงลุกขึ้นอีกครั้งและเริ่มส่งเสิงหัวเราะเหมือนคนโรคจิตออกมา

        เดฟไกส์หยิบขวดยาบรรจุน้ำสีแดงข้นโยนให้พริสทีนสาวผมเงินพินิจพิเคราะห์เล็กน้อย สุดท้ายก็เปิดขวดฝาดื่มยารสชาติขมเฝื่อนปนรสเหมือนโลหะจนแอบนิ่วหน้าเล็กน้อยทว่าช่วยฟื้นฟูความเหนื่อยได้เป็นอย่างดีบาดแผลบนร่างของเธอได้รับการรักษาอีกครั้ง

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ:เลือดของไลแคนสีคราม ทำให้สถานะตอนนี้ค่าความเหนื่อย 98% ลดกลับมาเหลือเพียง30% บาดแผลบนร่างกายฟื้นฟูเป็นที่เรียบร้อย

        “!!! เลือดเหรอ...!?” หันไปมองเจ้าตัวคนให้

        “เออ เลือดข้านี่แหล่ะไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนั้นหรอกน่า!”

        เลือดของไลแคนสีครามนั้นมีความสามารถในการรักษาและฟื้นฟูพลังเวทย์นั่นเป็นอีกสาเหตุที่ในอดีตไลแคนสีครามเลือกไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งสิ้นเพื่อป้องกันการถูกล่า

        แต่ยามนี้ใครจะไปสนเรื่องนั้นกันล่ะ!

        พริสทีนมองชายหนุ่มข้างกายรู้สึกสบายใจขึ้นกว่าเมื่อครู่ที่ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่เพียงหลบหนี

        ตอนนี้เธอต้องใช้ช่วงเวลาที่อิรินายังสนใจเจ้าแฟรงเกนสไตน์ให้เป็นประโยชน์ที่สุดเท่าที่จะทำได้

        ...ไนกี ตอนนี้ฉันปลดล็อกพลังได้มั้ย...

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จะทำการปลดล็อกภายใน2 นาที ค่าพลังทุกอย่างจะกลับมาเป็นระดับ S เช่นเคย การประมวลท่านพริสทีนมีโอกาสเอาชีวิตรอดจากการต่อสู้ครั้งนี้เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับร่างกายที่ปิดผนึกพลังมาสักพักใหญ่อาจทำให้ขยับร่างกายไม่ค่อยสะดวกนัก

        ...สะดวกหรือไม่ก็ต้องทำแล้วล่ะ!!... ร้องโวยวายในใจ

        อย่างน้อยถ้าทำให้รอดไปจากตรงนี้ได้ก็เพียงพอแล้วที่จะต้องกล้ามเนื้ออักเสบไปสักพักน่ะ!

        ไลแคนหนุ่มเริ่มวอร์มร่างกายตนเองอีกครั้งจนกระดูกส่งเสียงดังกร่อก กร่อก... เช่นเดียวกับพริสทีนที่ลุกขึ้นมาอีกครั้ง รวบผมเป็นหางม้า อิรินามองเช่นนั้นก่อนปาดน้ำตาออกจากใบหน้าสะบัดแส้ในมือ เปลี่ยนจากแส้กลายเป็นดาบ

        ริมฝีปากขยับเหมือนพูดบางอย่าง...

        “เดฟ เธอพูดอะไร...?”

        “ไม่รู้ ยัยนั่นไม่ได้ออกเสียง”

        ....ไนกี วิเคราะห์ให้หน่อย...

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: .....นางบอกว่า‘ปลด-ปล่อย-ข้า-ที’ ค่ะ

        ...ปลดปล่อยงั้นเหรอ?...

        มองด้วยความฉงนเล็กน้อยทั้งที่ปากยังบอกว่าจะจับเธออยู่เมื่อครู่แท้ๆเหตุใดครั้งนี้ถึงร้องขอให้เธอช่วยปลดปล่อยกัน?

        ....เอาเป็นว่าไนกีช่วยตรวจสอบร่างกายหล่อนได้มั้ย?เห็นบอกว่าขัดขืนคำสั่งอะไรไม่ได้ด้วย...

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: รับคำสั่งค่ะจะทำการใช้ [Scania (วิเคราะห์)] ภายใน 5 นาที

        “7 นาทีสินะที่ต้องยืดเวลาออกไปให้ได้”พริสทีนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พร้อมตั้งท่าเตรียมพร้อมประมือกับหญิงสาวตรงหน้า

        ร่ายเวทย์ [เสริมแรงกาย] [บาเรีย] คุ้มครองกายทั้งยังเสริมเวทย์พิเศษไว้ป้องกันเผื่อเอาไว้หากโดนตัวเจ้าหล่อน...

        ต้องทนให้ได้ภายใน 10 นาที!!!

        ทั้งสองคู่พุ่งเข้าประมือกันอย่างรุนแรง พื้นดินบริเวณโดยรอบเกิดการสั่นสะเทือนสำหรับสองสาวต่างมีฝีมือสูสีกันอย่างเห็นได้ชัด ตัวพริสทีนเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าต้องมาสู้ระยะประชิดเนื่องจากใช้เวทย์มาตลอดทั้งชีวิต

        อิรินาหลบหมัดและเท้าเธอได้อย่างคล่องแคล่วพร้อมแทงดาบของตนกลับไปเธอเองก็หลบการโจมตีนั้นได้เช่นกันด้วย

        เช่นเดียวกับเดฟไกส์ซึ่งประมือกับเจ้าแปรงเกนสไตน์จากเดิมที่เขาเป็นฝ่ายล่าถอยในตอนเป็นไลแคนสีคราม

        ทว่าตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ในร่างมนุษย์ซึ่งถนัดยิ่งกว่า!

        ความเร็วที่เพิ่มขึ้น แรงที่เพิ่มขึ้น จากที่ออกหมัดเพียงแค่หนึ่งเริ่มเพิ่มเป็นสอง...และเป็นอีกหลายร้อยหมัดภายในการโจมตีครั้งเดียว!!!

        ตูม!!!!!! การโจมตีครั้งล่าสุดทำให้เจ้าผีดิบต่อยจนฝังลงกับพื้นจนเป็นรูขนาดใหญ่แต่ไลแคนหนุ่มไม่ยอมหยุด ยังตามลงไปซ้ำอีกครั้ง... ซ้ำจนกว่ามันจะตาย!!!!

        ...ยอดไปเลยค่ะท่านเดฟไกส์!!... อายาโกะเองก็แอบอึ้งไม่ได้เธอยกยิ้ม... ในเมื่อทั้งคู่ยังเอาจริงเอาจังกับการต่อสู้ขนาดนี้เรื่องอะไรเธอจะยอมแพ้ง่ายๆ

        เจ้าหล่อนหลับตาลงก่อนหยิบยันต์ซึ่งเขียนว่า [ผนึก]ขึ้นมา พรึ่บ!! เพลิงสีฟ้าเผายันต์นั้นเป็นจุลเธอยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น... จนรับรู้ได้ว่ามีทหารเพลิงพุ่งเข้ามานับสิบตัวเสียงตะโกนเตือนเธอทว่าไม่มีใครสามารถพุ่งมาช่วยได้ทัน

        เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง...ดวงตาของเธอกลายเป็นสีทอง และชักดาบนั้นออกมาเจ้าทหารเพลิงนั่น ก่อนที่หางจิ้งจอกจะโผล่ออกมาแทงพวกที่เหลือจนสลายหายไป!!

        “ได้เวลาเอาจริงแล้วล่ะทามาโมะ~”

        ‘อืม...’

        สเตลล่าที่เห็นเช่นนั้นก็คิดเหมือนกับอายาโกะ เธอไม่ยอมแพ้กับอีแค่ทหารเพลิงนี่แน่นอน

        “ลูเธียน ไหวรึเปล่าคะ?”

        “ไหวอยู่แล้วล่ะ...” แอบหอบเล็กน้อย “ถ้าข้าไม่ไหวแบบนี้ก็แพ้เจ้าน่ะสิ...”

        “ฮิ...” เธอขำเล็กน้อย และร่ายเวทย์อาบธนูของตน

        ลุกขึ้นเพื่อปกป้องเหล่าไลท์เอลฟ์และบิดาตน เคียงข้างคนรักซึ่งปกป้องเผ่าของตนและบิดาของเขา

        ไม่ใช่ในฐานะองค์หญิงแต่ในฐานะคนเผ่าเดียวกัน

        แต่ในฐานะนักผจญภัยระดับ S...

        เธอต้องไม่มาจบง่ายๆแบบนี้!!

        .

        .

        .

        .

        .

        ผัวะ!!!!

        “อั่ก!!!”

        อิรินากระอักเลือดหลังโดนการโจมตีจากสาวผมเงินเมื่อครู่ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะโจมตีอย่างไรก็ไม่เป็นผลหนักขนาดนี้จนเจ้าหล่อนแอบตะลึงไปเล็กน้อย

        เนื่องจากการต่อสู้ยืดเยื้อและทุกคนต่างสนใจแต่การต่อสู้ตรงหน้าดังนั้น...ลิมิตพลังของพริสทีนถูกปลดล็อกกลับมาอยู่ในระดับสูงเป็นที่เรียบร้อย!!

        ทางด้านเดฟไกส์เองร่างของเจ้าผีดิบก็เริ่มยับเยินจนดูไม่ได้แขนซ้ายขาด แขนขวาหัก ร่างกายก็เต็มไปด้วยรอยช้ำจากหมัดเสียจนดูน่าสงสารเสียมากกว่า...ในขณะที่ไลแคนหนุ่มดูสนุกสนานกับการไล่ต้อนมันให้แสดงอาการกระเสือกกระสนยิ่งกว่านี้พวกทหารเพลิงเองก็ค่อยๆหมดสภาพเนื่องจากเจ้าตัวคนสร้างสภาพร่อแร่เต็มทน

        ....ไนกี ขอผลการวิเคราะห์ร่างกายอิรินาหน่อย!!...

        › เจาะลึกความสามารถทางกายภาพ เวทมนตร์ ค่าความสัมพันธ์• เรียบร้อย

        -STATUS-

        • Name: อิรินา

        • Race: โฮมุนครุส           ID CODE• WX8820

        • Main Weapon: แส้เหล็กสายฟ้า

        • MP: 20‚000

        • Ability: [ล่อลวง] [ถ่ายทอดความสามารถ]

        › ข้อมูลเพิ่มเติม

        • 1 ในโฮมุนครุสที่เหลือรอดจากโลกเก่า

        • พันธะสัญญาเลือด • นักวิทยาศาสตร์บ้าคลั่ง

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: นางทำการผูกพันธะสัญญาเลือดกับด็อกเตอร์คาลวินอยู่ค่ะท่านพริสทีน

        ...มีวิธีแก้มั้ย!?... พูดคุยกับไนกีในร่างขณะที่ตัวจริงต้องหลบดาบของอิรินาไปด้วย

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ:ท่านต้องทำพันธะกับนางแทน และจำต้องสัมผัสเลือดโดยตรง ทว่าตอนนี้ท่านยังไม่มี [Ability] ที่สามารถผูกพันธะสัญญาได้ค่ะ

        สิ่งที่แล่นมาในหัวพริสทีนตอนนี้มีแค่สองคำ...

        ชิ-หาย เจ้าค่า!!!!!!

        › ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ทว่าพระเจ้าท่านฝากมาบอกว่า.....

        ไนกีรีบอธิบายให้พริสทีนฟัง แค่ได้ยินก็เริ่มมีความหวังที่จะรอดไปได้แล้ว!!

        ...ขอบพระคุณมากค่ะท่าน!!! เอาเลยไนกี!!...

        ว่าจบพริสทีนก็กระโดดถอยออกมาให้ไกลที่สุด ใช้เวทย์ลมปาดนิ้วตนทั้งสิบนิ้วเลือดไหลและใช้น้ำแข็งแช่มือตนเองและแปรเปลี่ยนให้เป็นกรงเล็บแหลมคมเช่นเดียวกับอิรินาที่ถอยไปตั้งหลัก

        ทั้งสองมองหน้ากันก่อนพุ่งเข้าหาพร้อมอาวุธในมือ!!!

        นี่คือช่วงเวลาตัดสิน!!

        ฉัวะ!!!!!!!!!

        .

        .

        .

        .

        .

        ทั้งสองยืนนิ่งไม่ไหวติง... หยดเลือดไหลรินสู่พื้นนั่นทำให้คนใจเสียไปไม่น้อยก่อนจะผละออกจากกัน..พริสทีนล้มลงไปนอนกองบนพื้น..

        “พริสทีน!!!!?”

        ไลแคนหนุ่มรีบพุ่งมาดูหล่อนโดยเร็ว พลางสำรวจร่างกายด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเมื่อไม่เห็นบาดแผลบนร่างนอกจากนิ้วที่น้ำแข็งค่อยๆละลายหายไปเขาก็โล่งใจไม่น้อย ในเมื่อไม่ใช่เลือดของสาวผมเงินในอ้อมกอดนี้...ก็หมายความว่า...

        อิรินากุมท้องตนที่มีเลือดไหลเปรอะเปื้อนไปหมด ผลการต่อสู้เมื่อครู่พริสทีนหลบการโจมตีได้ทว่าเธอกลับโดนกรงเล็บน้ำแข็งสีแดงส่วนนิ้วโป้งแทงเข้าที่ท้อง

        และคำพูดที่มีค่ามากพอ...ที่จะถอนตัว

        เมื่ออิรินาขยับตัว เดฟไกส์เองก็สร้างบอลระเบิดทันทีทันใดทว่าพริสทีนกลับยกมือห้ามไว้ก่อน...

        พอเห็นแบบนั้นอิรินาจึงผิวปาก เจ้าแฟรงเกนสไตน์ที่สภาพร่อแร่นั่นก็พุ่งมาหาก่อนอุ้มเธอขึ้น

        อิรินามองพริสทีนเล็กน้อย...

        “ครั้งหน้า...ข้าจะกลับมาแน่...”

        สิ้นคำทั้งสองก็หายไปจากตรงนั้นเช่นเดียวกับเหล่าทหารเพลิง สร้างความยินดีให้แก่พวกเอลฟ์ทั้งสองเผ่าเป็นอย่างมากโดยไม่รู้ตัวว่าพวกตนลดทิฐิลงไปช่วยเหลือกันตั้งแต่เมื่อไหร่ภาพของทั้งสองเผ่าจับมือแสดงความยินดีนั่นเป็นภาพน่าดูชมนัก...

        “เฮ้อออ... นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว...”

        “แล้วนี่ลุกไหวมั้ยเนี่ย?”

        “คงไม่ไห— ว้าย!!!”

        กำลังจะอธิบายให้ฟัง แต่ไม่ทันจะพูดจบก็เป็นอันต้องสะดุ้งเมื่อโดนเดฟไกส์อุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวเสียอย่างนั้น

        “มาวงมาว้ายอะไร อุตส่าห์อุ้มให้เนี่ยห๊ะ!!!”

        “ก ก็มันตกใจนี่นา...” หัวเราะแห้งๆ

        “ให้ตายสิ สุดท้ายข้าก็ต้องกลับคืนร่างนี้จนได้ เพราะเจ้าแท้ๆยัยตัวก่อความวุ่นวาย!!!”

        “พูดเหมือนฉันอยากก่อนักแหล่ะ!”

        อยากจะตบซักฉาดถ้าไม่ติดว่าร่างกายเธอดันปวดเมื่อยไปหมดหลังจากรู้ว่ารอด

        “ทั้งคู่เป็นยังไงบ้าง!!” อายาโกะวิ่งเข้ามาในวงแหวนทันที

        คนอื่นเองก็อยากเข้ามาแต่ก็จำต้องชะงักกันทั้งสิ้นถึงพวกเขาจะดีใจที่รอดตายแค่ไหนก็ไม่อยากตายโง่เพราะความดีใจจนลืมเรื่องภายในวงแหวนไปหรอกนะ!

        “ก็หมดสภาพอย่างที่เห็นเนี่ยแหล่ะจ้ะ...”

        “สภาพเจ้าเองก็ยับเยินไม่ใช่ย่อยเลยนะยัยมิโกะ...”

        “คิก ช่วยไม่ได้นี่นะ เอาเป็นว่าออกจากที่นี่กันดีกว่าคนอื่นๆเป็นห่วงพวกเจ้าจะแย่แล้ว เรื่องทำลายเอาไว้วันหลังเถอะเนาะ เอาเป็น...ช่วงที่พริสทีนกลับมาขยับตัวได้ไรเงี้ยะ~”

        พริสทีนก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆตอบรับกลับไปก่อนถูกไลแคนหนุ่มอุ้มออกไปจากวงแหวนตอนนี้ทุกคนไม่สนใจเรื่องที่ว่าใครจะเข้าออกจากวงแหวนได้หรือไม่ สิ่งที่พวกเขาสนคือชัยชนะอันยิ่งใหญ่

        และอย่างน้อยการต่อสู้กับอิรินาครั้งนี้ก็ทำให้ไลท์เอลฟ์กับดาร์คเอลฟ์ยอมเปิดใจกันและตกลงที่จะจับมือสงบศึก....แค่ 200 ปีเท่านั้น ทว่าภายใน 200 ปีนี้ทั้งสองเผ่าต่างยอมรับซึ่งกันและกันได้จริงๆก็ยินดีที่จะจับมือสงบศึกระยะยาวน่าเสียดายที่การเฉลิมฉลองชัยชนะพริสทีนจำต้องนอนเป็นผักอยู่บนเบาะนุ่มๆข้างเดฟไกส์

        เนื่องจากขยับไปไหนมาไหนไม่ได้เพราะกล้ามเนื้ออักเสบรุนแรงจากการปลดลิมิตตัวเอง...

        ถึงจะมีคนคอยป้อนอาหารกับน้ำให้...ก็รู้สึกเหมือนเป็นคนป่วยอยู่โรงพยาบาลซะมากกว่า...

        เรื่องนี้สอนให้เธอรู้ว่า ปลดลิมิตเมื่อใดห้ามใช้พลังในทันที!!!!

        ไม่งั้นจะต้องนอนเป็นผักแบบนี้ 1 อาทิตย์!!!!

        แต่อย่างน้อยการนอนพักตลอด 1อาทิตย์....ก็มีเรื่องสนุกๆให้เธอยิ้มแทบทุกวันล่ะนะ~

+++++++++++++++++++++

ขออภัยที่ลงช้าไป 2 วันค่า—!!!

ตั้งใจจะอัพตั้งแต่ 3 วันก่อนแล้ว แต่พอดีอ่านฉากต่อสู้แล้วมันมึนๆ

เลยแก้ไปแก้มาอยู่อย่างนี้แหล่ะค่ะ 55555