ในคํ่าคืนที่แสนวุ่นวายหลังเหตุการณ์ปราบปรามกลุ่มผู้ประท้วง ข่าวจากสื่อต่างๆที่นำเสนอสองแิที่ขัดแย้งกัน ในระหว่างที่ทุกคนยังสับสนต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มีชายคนหนึ่งผิวขาวซีด ดวงตาข้างขวาขาวซีดไม่มีการตอบสนองแม้แสงสะท้อนเข้าดวงตาด้านขวา ผมยาวยุ่งเหยิงไม่เป็ระเบียบ ไล่ฆ่าตำรวจรายหนึ่ง แม้ตำรวจรายนั้นจะต่อสู้ขัดขืนและพยายามข่มขู่อีกฝ่ายด้วยตำแหน่งตำรวจของตน แต่เขาก็โดนชายผิวขาวซีดจับหัวกระแทกเข้ากับกำแพงซํ้าแล้วซํ้าเหล่า จากเสียงร้องของตำรวจด้วยความเ็ป ก็ค่อยๆเบาเสียงลงเรื่อย จงในที่สุดตำรวจนายนั้นก็แน่นิ่งไป แม้เื่ที่ตำรวจตายควรเป็ข่าวใหญ่ แต่ท่ามกลางกระแสข่าวที่วุ่นวาย ข่าวการเสียชีวิตตำรวจนายนี้ก็ถูกกลืนหายไปในเวลารวดเร็ว
แสงที่ยังคงขายข้าวราดแกงตามกิจวัตรประจำวันของของ เขาก็ต้องใเมื่อคนที่มาซื้อข้าวราดแกงของเขาคือ ผบช. ทั้งคู่มองกันอยู่คู่หนึ่งก่อนที่ผบช.จะหัวเราะแล้วพูดขึ้น
" เป็อะไรทำไมนายต้องตกขนาดนั้น อดีตลูกน้องออกมาทำธุรกิจเอง ฉันที่เคยเป็หัวหน้าก็ต้องสนับสนุนจริงไหม " ผบช.ยิ้ม
" ออ แค่ไม่รู้นะครับว่าผบก. ได้ย้ายมาประจำการที่นี้ " แสงพยายามพูดกลบกลิน
" ฉันเลื่อนยศแล้วเป็ผบช. คนเรามันจะอยู่เฉยๆได้ยังไงจริงไหม ว่าแต่นายเปิดร้านนี้มีใบประกอบกิจการร้านอาหารไหมเนี่ย "
" ผมจำไม่ได้นะครับว่า ตำรวจมีหน้าที่มาตรวจสอบร้านอาหารั้แ่เมื่อไหร่ "
" อะไรกัน พูดแบบนั้นมันดูไม่สมกับการเคยเป็ตำรวจเลยนะ ต่อให้ไม่ใช่หน้าที่ บางครั้งเราที่เป็คนบังคับใช้บังคับก็ต้องเข้าไปยุ่งอยู่ดีจริงไหม "
" แล้วผบช.จะกินอะไรดีละครับ หรือแค่อยากมาตรวจร้านเฉยๆ "
" นั้นสินะ ฉันเอาเป็คั่วกลิ้งกับหมูหวานแล้วกัน "
" ... " แสงไมได้ตอบอะไรเขาตักข้าวใส่กล่องตามปกติ แม้ว่าในใจจะกระวนกระวายไม่น้อย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเจอตัวเขาเร็วขนาดนี้ เพราะนี้พึ่งผ่านจากเหตุการณ์ปรามปราบมาได้เดือนกว่าๆเท่านั้น แสงตักอาหารราดบนข้าวก่อนจะปิดฝากล่องใส่ถุงแล้วยื่นให้ผบช.
" ... " ผบช.ไม่ได้พูดอะไรเขาจ่ายเงินให้แสงแล้วรับข้าวกล่อง ทั้งคู่ต่างมองกันด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่ผบช.จะเดินจากไป
แสงทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้อย่างหมดแรง การที่อีกฝ่ายถึงกลับมาเจอกันต่อหน้าด้วยตัวเองแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับคำท้าทายไม่ก็คำเตือน ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเจอตัวเขาได้ยังไง แต่การที่ตัวเขาต้องเข้าไปสืบข่าวในกลุ่มผู้ประท้วง ก็เป็ไปได้ที่จะมีเบาะแสอะไรสืบมาถึงตัวเขาบาง แต่ที่น่ากังวลก็คือไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้อะไรเกี่ยวกับหมอกไหม โชคดีที่ครั้งนี้อีกฝ่ายมาในจังหวะที่หมอกไม่อยู่ แสงหยิบมือถือแบบปุ๋มกดขึ้นมาส่งข้อความบอกหมอกให้ไปพักที่โรงแรมก่อนสัก 1 สัปดาห์ แสง้าเวลาที่ดูท่าทีอีกฝ่ายไปก่อน เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะส่งคนมาจับตาดูเขาไหม แต่ในระหว่างนั้นแสงก็ได้รับข้อความจากคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้
อีกสองชั่วโมงต่อมา แสงมานั่งที่ร้านอาหารที่พร้อมกับใส่เสื้อเชิตแขนสั้นสีครีมกับกางเกงขายาวสีดำรองเท้าหนังกับทรงผมเรียบแปล้กำลังดื่มกาแฟดำอย่าง เก้ ๆ กัง ๆ เหมือนกำลังรอใครบางคน หลังจากผ่านไปได้สิบนาทีก็มีผู้หญิงวัยกลางคน ใส่หมวกและแว่นตาดำ สะพายกระเป๋าสะพายอยู่ทางไหล่ซ้าย เดินเข้ามาหาแสงก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้าม เธอค่อยๆถอดแว่นตาดำและเริ่มทักทายแสง เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน แม้หน้าใบเธอจะมีความกังวลแฝงอยู่ส่วนหนึ่ง ทั้งคู่ทักทายกันตามปะสา แสงและหงส์ทั้งคู่เคยเป็แฟนกันมาก่อน เรียกได้ว่าเกือบได้หมั้นหมายกันแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ต้องเลิกกันอย่างน่าเสียดาย
" ขอโทษด้วย ทั้งทีไม่ได้เจอกันนานแล้ว แต่พอเจอกันทันทีก็ต้องให้มาช่วยเื่แบบนี้ " หงส์พูดระหว่างนั้นเธอก็กุมมือซ้ายไว้ตลอดเวลา
" ไม่เป็ไรหรอ ตกลงมันเกิดอะไร " แสงถาม
" ...พอดีคนรู้จักของฉันโดยขู่ฆ่านะ " หงส์พูดพร้อมกับหยิบเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าด้วยมือซ้าย ก่อนยื่นให้แสง ด้วยมือขวา
" ...แน่ใจนะว่าไม่ใช่แค่เื่แกล้งกัน " แสงหยิบกระดาษขึ้นมาดูพร้อมเห็นข้อความที่เกิดจากการเอาตัวอักษรในกระดาษมาตัดเรียงต่อกันข้อความว่า " หยุดซะ ไม่งั้นตาย "
" ตอนแรกก็คิดว่าเป็แบบนั้น แต่สัปดาห์ต่อมา... " หงส์เธอส่งกระดาษพร้อมกับรูปถ่ายให้แสงดู
" ... " แสงหยิบกระดาษขึ้นมาดูอักษรที่ตัดมาเรียงต่อกันเป็ข้อความว่า " นี้ถือเป็การแสดงความจริงใจ หยุดซะ " ส่วนรูปถ่ายก็คือภาพสุนัข 3 ตัวถูกฆ่าตาย แถมสภาพขอสุนัขถูกมีดปาดคอและลำตัวเป็แนวยาวเพื่อให้เืไหลออกมาให้มากที่สุด
" ถ้างั้นไปแจ้งตำรวจไม่ดีกว่าหรอ " แสงถาม
" เขาไปแจ้งความแล้ว แต่ตำรวจที่รับผิดชอบอยู่ๆก็หายตัวไป เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน " หงส์เล่าให้ฟัง
" พอจะบอกได้ไหม ว่าสามีเธอกำลังทำอะไรทำไมถึงมีคนอยากให้หยุดขนาดนั้น " แสงถาม
" ...ขอโทษนะ...จริงๆไม่ได้อยากจะปิดบัง...แค่..มันดูอึดอัดนิดหน่อย สามีฉันเป็นักการเมืองนะ ปัจจุบันเป็สส. " หงส์ตอบด้วยท่าทีรู้สึกแย่กับตัวเองเล็กน้อย เธอถึงกับเอามือด้านขวาไปจับที่นิ้วนางด้านซ้ายเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้สวมแหวนไว้
" ไม่ต้องเช็คหรอก คุณถอดมันออกแล้ว...แต่ยากอยู่นะนักการเมืองมีโจทย์อยู่เต็มไปหมด " แสงถึงกับเกาหัว ผมของหัวที่อุตส่าห์เซตมาอย่างดี เริ่มยุ่งจนไม่เป็ทรงแล้ว
" ฉันเข้าใจ แต่ฉันถามเขาว่าเขากำลังทำอะไรเขาก็ไม่ตอบ บอกให้เขาหยุดเขาก็บอกว่าทำไม่ได้ " หงส์เธอค่อนข้างแสดงความวิตกออกมาอย่างชัดเจน
" เบาะแสคงอยู่ที่ตำรวจที่หายไป....บอกได้ไหมว่าสามีเธอเป็ฝ่ายรัฐบาลหรือฝ่ายค้าน " แสงถาม
" น่าจะอยู่ฝ่ายรัฐบาลนะ " หงส์ตอบอย่างไม่แน่ใจ
" เป็ฝ่ายรัฐบาลงั้นหรอ... " แสงพึมพำก่อนจะคิดในใจต่อว่า เื่นี้อาจไม่เกี่ยวกับเื่การเสนอให้ตรวจสอบการปรามปราบกลุ่มผู้ประท้วง เพราะการปราบปรามผู้ประท้วงมีคนตายฝ่ายรัฐบาลเลยเลี่ยงไม่ได้ต้องทำการตรวจสอบ ถ้าไม่เกี่ยวข้องกับเื่นี้บางทีเขาอาจขอให้ชาติกับทไวซ์ช่วยเขาในเื่นี้ได้
" ยังไงก็ตาม เธอกับสามีควรหาที่พักไปที่อื่นก่อน อย่างน้อยๆก็จนกว่าฉันจะได้เื่อะไรขึ้นมาบ้าง " แสง
" ขอบคุณนะ... " หงส์เสียงสั่นสะอื้นเล็กน้อย แสงเห็นใจเธอไม่น้อยเธอคงรู้สึกกดดันมากๆ
" ว่าแต่ทำไมเธอถึงรู้ว่าเป็สามีของฉันหรอ หรือ เธอรู้อยู่แล้วว่าฉันแต่งงานแล้ว " หงส์พอเธอเริ่มสบายเลยเกิดสงสัยอยากถามขึ้นมา
" ที่นิ้วนางข้างซ้ายถึงไม่มีแหวน แต่มีบริเวณที่สีผิวที่ไม่เหมือนกับบริเวณอื่นอยู่ เธอสะพายกระเป๋าด้านซ้าย พร้อมกับใช้มือซ้ายหยิบของออกจากกระเป๋าเหมือนคนถนัดซ้าย แต่กลับเปลี่ยนใช้มือขวายื่นกระดาษให้ฉัน มันก็เหมือนกับเธอพยายามหลีกเลี่ยงให้ฉันมองมือซ้ายนันแหละนะ " แสงอธิบายยาวเหยียดถึงในใจเขาจะคิดแค่ว่าจริงเขาแค่จำได้ว่าหงส์ถนัดมือซ้ายจากตอนที่เขาเคยคบกับหงส์เท่านั้นเอง
มุมมองนักเขียน
นี้เป็อีกหนึ่งสิ่งที่ผมอยากเขียนถึงแสง กับส่วนหนึ่งของอดีตของเขา การเพิ่มโมเมนโรแมนติกเล็กหน่อยนี้ให้เขา สำหรับผมถ้านิยายเื่นี้ภาพเป็ภาพโมเมนนี้คงน่ารักไม่น้อย และถึงมันอาจไม่จำเป็ขนาดนั้นแต่ผมก็ยังอยากให้ทุกคนรู้กับตัวละครนี้ในแง่มุมต่างๆเสมอ แต่ถ้าทุกคนถามว่าตกลงแสงเป็พระเอกเื่นี้ไหม แต่ผมขอตอบว่าไม่ครับ หมอกนั้นเขายังเป็พระเอกเสมอแม้บทเขาจะน้อยกว่าแสงก็ตาม
2K
