สาวผมสีดำยาวสลวยถึงกลางหลังเธอสูง 164 เิเ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลจมูกเรียวเล็กเป็สันเข้ากันกับใบหน้าขาวอมชมพูดูวีเชพได้สัดส่วนเธอทาลิปสติกสีแดง สวมชุดเดรสสีดำเกาะอกเผยให้เห็นเนินอกขาว ๆเดรสนั้นยาวเข้ารูปและแหวกข้างสูงเผยให้เห็นขาเรียวขาวของเธอ
เธอสวมรองเท้าส้นเข็มสีดำสูงสามนิ้วเดินอย่างสง่าดูมั่นใจลากกระเป่าหนึ่งใบสีเทามาด้วยเธอพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ โดยมีคนขับรถจากที่บ้านของเธอขับรถมามารับ
ระหว่างทางรถหรูที่เธอนั่งมาเกิดอุบัติเหตุโดยมีรถบรรทุกพุ่งเข้าชนกลางรถหรูของเธอที่จอดติดไฟแดงอยู่ ทำให้รถหรูพลิกคว่ำทันทีเธอหมดสติหลังจากที่พยายามตะเกียกตะกายออกมาจากรถได้
"ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ แล้วฉันเป็ใครกัน"
อารีบ่นพึมพำกับตัวเองทันทีที่เธอรู้สึกตัวเธอมองไปรอบ ๆ ห้องแล้วพยายามครุ่นคิดถึงที่ไปที่มาที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเธอก็นึกมันไม่ออก
"คุณหนูเป็ยังไงบ้างคะ"
แจ่มป้าแม่บ้านที่เห็นว่าอารีรู้สึกตัวแล้วและมีทีท่าทีไม่ค่อยจะสู้ดีจึงรีบเข้าไปถามคุณหนูของเธอด้วยความเป็ห่วง
"คุณเป็ใครคะคุณรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็ใคร"
อารีเอ่ยถามป้าที่อยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีอยากรู้แล้วเธอก็ได้เห็นสีหน้าของคุณป้าที่ดูใมากกับสิ่งที่เธอตอบออกไป
"คุณหนูนี่แจ่มไงคะแจ่มเป็แม่บ้านที่บ้านของคุณหนู รับใช้มาั้แ่สมัยคุณนารีคุณแม่ของคุณหนูและยังเลี้ยงคุณหนูมาั้แ่เกิด คุณหนูจำแจ่มได้ไหมคะ"
แจ่มถามด้วยความอยากรู้เธอกับป้าน้อย ที่เป็ทั้งแม่บ้าน และเป็ทั้งพี่เลี้ยงที่เลี้ยงคุณหนูของเธอมาั้แ่แรกเกิด รักเหมือนกับลูกของตัวเองคุณหนูจะจำเธอหรือป้าน้อยไม่ได้เชียวหรือ
".........."อารีส่ายหน้าเบาๆ เพราะเธอจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ
"แจ่มไปตามคุณหมอให้นะคะคุณหนู"
แจ่มวิ่งหน้าตาตื่นไปตามคุณหมอเ้าของไข้ของอารี
"คุณหมอคะคุณหนูรู้สึกตัวแล้วค่ะแต่ว่าคุณหนูจำอะไรไม่ได้เลย คุณหมอรีบไปตรวจด่วนเลยนะคะ"
แจ่มพูดไปพลางหอบเหนื่อยไปด้วยด้วยอายุของเธอที่มากแล้วจึงทำให้เหนื่อยมากจนลมแทบจับ
"เบื้องต้นไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแล้วเพียงแต่ได้รับการกระทบกระเทือนทางสมอง จึงทำให้ความทรงจำหายไปชั่วคราวความทรงจำจะกลับมาเมื่อไหร่นั้น” หมอกล่าว
“อาจจะใช้เวลาประมาณ3 เดือน บางทีอาจจะมากกว่านั้น อาจจะเป็ 6 เดือนหรือ 1 ปี ขึ้นอยู่กับตัวคนไข้เองหมอแนะนำให้พาคนไข้ไปรื้อฟื้นความทรงจำในสถานที่ที่คนไข้เคยอยู่ หรือคุ้นเคยคนไข้จะได้ฟื้นความทรงจำกลับมาเร็วขึ้น พักดูอาการต่ออีกสักหนึ่ง คืนนะครับพรุ่งนี้ค่อยกลับบ้านได้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับ" หมอกล่าวพร้อมกับเดินไปที่ประตูห้องทันที
"ขอบคุณนะคะคุณหมอ"
แจ่มกล่าวพร้อมกับรีบเดินแซงหน้าคุณหมอไปเพื่อจะได้เปิดประตูห้องให้คุณหมอตามมารยาท แจ่มเดินมานั่งข้าง ๆ เตียงของอารีพร้อมกับเล่าให้อารีฟังว่า
"คุณหนูชื่ออารีวงศ์วัฒนา อายุ 27 ปี มีน้องชายที่อายุห่างกัน 3 ปี ชื่อว่าชาลี วงศ์วัฒนาตอนนี้คุณชายน้อยมีอายุ 24 ปี แม่ของคุณหนูชื่อนารีวงศ์วัฒนา เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจตอนคุณหนูอายุ 17 ปีพ่อของคุณหนูชื่อทรงสิทธิ์ กลิ่นอรุณ"
"ทำไมพ่อถึงมีนามสกุลที่แตกต่างออกไปละคะ"อารีเอ่ยถาม แจ่มจึงได้เล่าต่อว่า
"พ่อของคุณหนูเป็เขยที่แต่งเข้ามาในตระกูลวงศ์วัฒนาจึงได้ใช้นามสกุลเดิมของตัวเอง ส่วนลูก ๆ ให้ใช้นามสกุลตามแม่เพื่อสืบทอดธุรกิจของวงศ์ตระกูล”
“หลังจากที่แม่ของคุณหนูเสียไปไม่ถึงสามเดือนพ่อของคุณหนูก็พาคุณมาลัยเข้าบ้านมาในฐานะภรรยาคนใหม่ เธอมีลูกสาวติดมาด้วย ชื่อดาริน งามตา แต่ไม่นานก็เปลี่ยนมาใช้นามสกุลตามพ่อของคุณหนู คือ ดาริน กลิ่นอรุณเธออายุเท่ากับกับคุณหนู"
"เป็แบบนี้นี่เองแล้วทำไมฉันถึงได้ไปอยู่ต่างประเทศได้ล่ะคะ" อารีเอ่ยถามแจ่มเพื่อให้แจ่มเล่าให้เธอฟังต่อ
"คุณหนูกับคุณชายน้อยโดนคุณมาลัยกับลูกสาวของเธอกลั่นแกล้งไม่เว้นวันทนายประจำตระกูลทนเห็นภาพนั้นไม่ไหว จึงใช้ทรัพย์สินส่วนตัวออกค่าเรียนให้ก่อนและทำเื่ให้ทั้งสองคนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเมื่อคุณหนูเรียนจบ ม. 6 และคุณชายน้อยเรียนจบ ม. 3 แล้ว”
“จากนั้นก็รอให้คุณหนูมีอายุครบ20 ปีบริบูรณ์ สามารถรับมรดกตามพิธีกรรมที่ระบุเอาไว้ค่อยนำเงินค่าเล่าเรียนเ่าั้มาคืนให้กับทนายประจำตระกูล"
"ฉันกับน้องชายโดนกลั่นแกล้งขนาดนั้นคุณพ่อไม่สนใจเลยหรอคะ" อารีเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"คุณผู้ชายหลงคุณมาลัยมากคุณมาลัยพูดอะไรก็เชื่อไปหมดซะทุกอย่าง ไม่เว้นแม้คำพูดที่คุณมาลัยให้ร้ายคุณหนูก็ตาม"แจ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสลด
1K
