ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 71 ต่อสู้กับระดับหนึ่ง

   ล็อตเป็นเพียงระดับครึ่งก้าวเท่านั้น เพราะงั้นมันที่โดนสายฝนต่อยไปหนึ่งหมัดจึงหมดสติไปเลย ต้องรู้ก่อนว่าในตอนนี้สายฝนได้กลายเป็นระดับหนึ่งแล้ว เขาไม่ใช่ระดับศูนย์จุดห้าอีกต่อไป การทำให้ระดับศูนย์จุดห้าหมดสติเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับสายฝนเวลานี้

   “แล้วทีนี้เชื่อรึยังล่ะว่าฉันกล้าต่อยแก“ สายฝนพูดเสียงเย็น เขาค่อยๆเดินเข้าหาร่างไร้สติของล็อต วินาทีที่สายฝนใกล้ถึงร่างล็อตผู้ชายสองคนที่มาพร้อมล็อตก็ได้มาขวางทางเขา

   “มีอะไร? พวกแกอยากโดนด้วยรึไง?” คิ้วสายฝนขมวด เขาจ้องมองชายสองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจนัก สายฝนคิดว่าตนเองใจดีแล้วนะที่เขาไม่โจมตีพวกมัน ถ้าเขาใช้อักษรลี้ลับบวกกับศิลปะการต่อสู้มือเปล่าสิ้นแสงจันทราโจมตีชายสองคนนี้พวกมันคงตายภายในไม่กี่วินาทีไปแล้ว

   “พวกเราขอเตือนนายใว้ก่อนเลย หากนายยังไม่ยอมหยุดพวกเราจะสังหารนายตอนนี้ ดูจากอายุของนายแล้วการที่นายได้เป็นระดับหนึ่งแสดงว่าคงมีผู้สนับสนุนที่ดีสินะ?” หนึ่งในชายสองคนกล่าว

   “พวกแกสามารถสังหารฉันได้? เฮอะ! ต่อให้ไอ้อาร์ครีเวอร์อยู่ตรงนี้มันก็ไม่สามารถสังหารฉันได้ ใช่! ฉันมีคนสนับสนุนที่ดี แล้วอย่างไร? พวกแกคิดว่าจะสังหารผู้สนับสนุนฉันรึไง? ไม่เจียมกะลาหัว! ผู้สนับสนุนฉันน่ะแค่กวักนิ้วหัวหน้าพวกแกก็ตายแล้ว” สายฝนมองชายสองคนนั้นด้วยท่าทางดูถูก

   สิ่งที่สายฝนกล่าวนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ต่อให้อาร์ครีเวอร์จะมาอยู่ด้านหน้าเขาแม้สายฝนจะไม่สามารถสังหารอีกฝ่ายได้ทว่าเขาสามารถหนีได้ ส่วนเรื่องผู้สนับสนุนนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครสนับสนุนเขา แน่นอนว่าต้องเป็นผู้สร้างโทรศัพท์เทพเจ้ากับเทพวายุ

   ชายสองคนหรือก็คือลูกน้องล็อตพอได้ยินคำกล่าวของสายฝนก็ชะงักไปชั่วครู่ก่อนหัวเราะลั่น “ฮ่าาาาๆ ถ้าผู้สนับสนุนแกมีปัญญาก็ให้มันทำลายเมืองโจรตอนนี้เลยสิ แกต่างหากเป็นแค่ขยะยังไม่เจียมตัว กลับไปที่ถังขยะไป!”

   “ถึงฉันจะเป็นขยะ แต่ขยะมันก็ยังดีกว่าเชื้อโรคอย่างพวกแกสองตัวล่ะวะ บ้าจริงฉันต้องมาเสียเวลาคุยกับพวกเชื้อโรคแบบนี้เหรอวะ? ฉันเอาเวลาที่คุยกับพวกแกไปซื้อขนมปังแข็งๆกินยังดีกว่าเยอะ หึ! ไอ้พวกเชื้อโรคน่ารังเกียจ” สายฝนในที่สุดก็หมดความอดทน เขาไม่อยากเปลืองนํ้าลายคุยกับไอ้พวกบ้านี่อีกแล้ว

   ได้ยินสิ่งที่สายฝนกล่าวลูกน้องล็อตทั้งสองพลันสีหน้าเปลี่ยน เปลี่ยนเป็นสีหน้าน่าเกลียด อารมณ์โกรธปะทุขึ้น “ฉันเองก็ไม่อยากคุยกับขยะอย่างแกเหมือนกัน จัดการ!” พูดจบพวกมันก็เข้าโจมตีสายฝน

   “เชื้อโรคที่น่ารังเกียจ! ไม่พอใจอะไรก็ใช้แต่ความรุนแรง” สายฝนใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงหลบการโจมตีของชายสองคนอย่างง่ายดาย หลบสำเร็จสายฝนก็หยิบมีดหั่นผลไม้ของราชันย์มาจากไหนไม่รู้ฟันไปที่คอศัตรูทั้งสองของเขา

   “เกราะนํ้าแข็ง! แกจะดูถูกพวกฉันมากไปแล้ว!” หนึ่งในชายทั้งสอง มันมีนามว่าวัน จบคำกล่าววัน เกราะนํ้าแข็งก็ได้ปรากฏที่ตัวของมัน ต่อจากนั้นวันก็ใช้พลังออร่าเสริมความเร็วพุ่งเข้าไปป้องกันชายอีกคนที่ชื่อทรี

   เพล้ง!

   ใบมีดปะทะเข้ากับเกราะนํ้าแข็งของวัน ผลออกมาเกราะนํ้าแข็งไม่เป็นอะไรเลย สมแล้วที่อีกฝ่ายเป็นถึงระดับหนึ่ง ระดับหนึ่งไม่ใช่แค่คำเรียก ระดับหนึ่งไม่มีทางตายง่ายๆแม้จะเจอกับระดับหนึ่งด้วยกันก็ตาม

   “เก่งดีนี่ แต่แค่นี้น่ะมันไม่สามารถทำให้ชีวิตแกรอดไปอีกวันหนึ่งได้หรอกนะ” สายฝนยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของเขามันเต็มไปด้วยความดูถูก ควงมีดหั่นผลไม้ของราชันย์ขณะเดินเข้าใกล้วันและทรี

   “แกก็เก่งเหมือนกัน ถ้าแกไม่เป็นศัตรูกับพวกเราและไม่ปากพาซวยไปหน่อย พวกเราก็อยากจะชวนให้แกมาเป็นลูกน้องของท่านล็อต” วันกล่าวกับสายฝน มันชื่นชมความสามารถของอีกฝ่ายจริงๆ แต่ไม่ว่ามันจะชื่นชมความสามารถของสายฝนยังไงอีกฝ่ายก็เป็นศัตรูอยู่ดี ศัตรูมีแต่ต้องตายเท่านั้น

   “จำเอาใว้! ฉันคนนี้ชื่อคิง และตราบใดที่ล็อตมันมีความสามารถสังหารฉันได้ฉันจะยอมเป็นขี้ข้ามัน น่าเสียดายที่มันกากเกินไป มันไม่คู่ควรเป็นเจ้านายของฉัน” สายฝนกล่าวอย่างอวดดี

   “โอหัง! ตาย!” วันกับทรีตะโกนพร้อมกันหลังได้ยินคำกล่าวสายฝน ทรีดึงดาบของตนเองออกจากฝักและวิ่งไปทางสายฝน มันใช้พลังธาตุสร้างไฟขึ้นล้อมรอบใบดาบก่อนฟันใส่ศัตรู

    “ใครกันแน่?!” การเคลื่อนไหวของทรีไม่ได้ดีเท่าไหร่ สายฝนสามารถหลบดาบที่ฟันมาทางเขาได้อย่างง่ายๆ หากเป็นเขาเมื่อหลายวันก่อนสายฝนคงรู้สึกลำบากเมื่อต้องต่อสู้กับทรี

   ทว่าตอนนี้เขากลายเป็นระดับหนึ่งแล้ว แถมยังได้ประสบการณ์การต่อสู้จากเทพวายุมาพอสมควร ดังนั้นทรีจึงไม่สามารถทำให้สายฝนรู้สึกลำบากได้ สายฝนตวัดมีดหั่นผลไม้ของราชันย์สวนกลับไป

   ในจังหวะที่สายฝนคิดว่ามีดต้องฟันโดนทรีแน่ๆเขากลับพบว่าสิ่งที่มีดฟันโดนคือเกราะนํ้าแข็งของวัน เป็นเวลานั้นที่เขาคิดได้ว่าตนเองประมาทฝ่ายตรงข้ามเกินไป ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มีแค่คนเดียว อีกฝ่ายมีสองคน! แถมยังร่วมมือกันได้ดีอีกด้วย

   จังหวะที่มีดหั่นผลไม้ของราชันย์โจมตีโดนเกราะนํ้าแข็ง ทรีพลันตวัดดาบใส่คอสายฝน เพียงไม่นานใบดาบที่เต็มไปด้วยเพลิงสีแดงร้อนแรงก็ใกล้ถึงคอสายฝน ถ้าสายฝนพลบไม่ทันคอของเขาจะต้องขาดแน่นอน

   หวึด!

   ใบดาบตัดผ่านอากาศไปโดยไม่ฟันโดนสิ่งใด ทรีตกตะลึง มันเห็นสายฝนสามารถหลบดาบมันสำเร็จและอีกฝ่ายก็ได้พุ่งเข้าไปในกลุ่มคนจำนวนมากที่มุงดูอยู่ด้วยความเร็วสูง มันเป็นไปได้อย่างไรกัน? เมื่อครู่คออีกฝ่ายควรถูกฟันขาดสิ? ทำไมอีกฝ่ายถึงหลบได้?

   ฉับพลันทรีรีบหันมองซ้ายขวาหาสายฝน สัมผัสรับรู้ครอบคลุมทั่วทั้งร้านอาหาร วันเองก็ทำตาม ทั้งสองพยายามหาร่างสายฝนให้เร็วที่สุดแต่ก็ไม่เจอแม้แต่ร่องรอยของอีกฝ่ายเลย

   “พวกนายควรใช้สัมผัสรับรู้ให้ดีกว่านี้นะ” เสียงสายฝนดังขึ้นโดยไม่ทราบว่ามาจากที่ไหนภายในร้าน พร้อมๆกับเสียงนั้นมีดหั่นผลไม้ของราชันย์พุ่งแหวกอากาศมาจากทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของมันคือหัวใจทรี

   ด้วยความเร็วของมีดทรีจึงไม่สามารถยกดาบขึ้นมาป้องกันทันและวันก็ไม่อาจเอาตัวเข้ามาบังได้เพราะช้าเกินไป ผลปรากฏว่ามีดหั่นผลไม้ของราชันย์แทงทะลุหัวใจทรีสำเร็จ

   ตุบ! ร่างทรีล้มลงกับพื้น เลือดไหลออกจากร่างกายไม่ยอมหยุด ดวงตาทั้งสองของมันเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แม้เปลือกตาจะยังคงเปิดอยู่ทว่าวันกลับไม่หายใจแล้ว ทรีเสียชีวิต!

   ผู้คนภายในร้านที่กำลังมุงดูอยู่ตกตะลึงอีกครั้ง ใครจะไปคิดล่ะว่าระดับหนึ่งจะตายง่ายขนาดนี้ ทรีมันเป็นระดับหนึ่งจริงหรือ? ไม่มีใครสงสัยแบบนั้น เพราะอะไรน่ะเหรอ? นั่นก็เพราะสายฝนแข็งแกร่งเกินไปอย่างไงล่ะ! สามารถสังหารระดับหนึ่งได้อย่างง่ายๆทั้งที่ไม่ใช่จุดสูงสุดระดับหนึ่ง ชายคนนี้เป็นปีศาจชัดๆ ถ้าไม่ใช่ปีศาจจะแข็งแกร่งแบบนี้ได้อย่างไร?

---

จบบทที่ 71 ต่อสู้กับระดับหนึ่ง