จอมเวทนักล่าแห่งเบลลาทอร์

ภาค รุ่งอรุณ 

ฟ้าสางของวันใหม่มาพร้อมม่านหมอกบาง ๆ คลี่คลุมไปทั่วรอบบริเวณ เสียงนกราตรีส่งท้ายยามค่ำขับขาน ก่อนจะโผออกจากโรงฝึกด้านหลังโรงแรม

สายลมยามเช้ามืดพัดเย็นสบาย ต้องผิวกายให้ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่น เตรียมใจรับเรื่องราวใหม่ที่จะเริ่มต้นในวันนี้

นิโคลัสยืนอยู่ท่ามกลางฝูงนกที่โฉบไปมา รอจังหวะให้ถึงรอบของตนเองที่จะบินออกไป

เขาหลับตาลง จมสู่สมาธิรับฟังเสียงกระพือปีกกับแรงสั่นสะเทือนของมานา ที่ตอบสนองต่อคลื่นตรวจจับที่เขากระจายออกไป

การรับรู้ของเขาหลังจากสร้างวงแหวนมานาพัฒนาขึ้นมาก เวลานี้แค่เพียงประสาทสัมผัสและสัญชาตญาณนักล่า ก็มองเห็นทุกสิ่งในระยะสามสิบเมตรรอบตัวอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องใช้มานาเข้าช่วย

มือหนึ่งยังถือตำราสรรพสัตว์ ที่เขาแทบไม่มีเวลาตรวจสอบในสัปดาห์ที่ผ่านมา พลางพึมพำเบา ๆ

“ยังไม่เปลี่ยนเลย… คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่”

เขาเช็ดเหงื่อ สูดลมหายใจลึก ก่อนหันไปมองบ้านใหญ่หลังโรงแรมซึ่งตอนนี้กลายเป็นทั้งบ้านที่อบอุ่นที่สุดสำหรับเขาในโลกใบใหม่ สายตาแน่วแน่ขึ้นเล็กน้อย

“ถึงเวลาแล้ว...”

เขาพึมพำ ก่อนก้าวออกจากโรงฝึกที่คุ้นเคย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“นายน้อย พวกเราขอไปส่งได้ไหมขอรับ ข้าอยากไปเห็นกับตา ว่านายน้อยของเราจะก้าวเข้าสถาบันอันดับหนึ่ง หากบันทึกภาพไว้ได้ก็คงจะดีไม่น้อย—โอ๊ย!”

เสียงรำพันของแจ็คขาดห้วง เมื่อถูกมือฟาดลงที่หัวดังปั๊ก อารินสะบัดมือราวกับเพิ่งสัมผัสของสกปรก ขณะที่อีรินยิ้มบางพลางเอ่ยขึ้น

“ขอให้นายน้อยมีความสุข สนุกกับชีวิตวัยรุ่นนะเจ้าคะ”

“ขอบคุณพี่อีริน”

เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

ทว่าหญิงสาวก็ยิ้มกรุ้มกริ่มพลางทำท่ากระซิบเบา ทว่าทุกคนได้ยิน

“อย่าลืมภารกิจกอบกู้ตระกูลนะนายน้อย… ท่านต้องหลอกล่อสาวน้อยมาให้ได้เยอะ ๆ—โอ๊ย!”

เสียงร้องโอดดังขึ้นทันที เมื่อมือใครบางคนหยิกเข้าที่เอวเธอ อารินถอนหายใจพลางหันมาพูดกับนายน้อยด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนกว่าเดิม

“ท่านต้องพยายามให้มาก ๆ นะนายน้อย”

พยายามเรื่องอะไร นิโคลัสไม่กล้าถาม เพราะเสียงรอบข้างพร้อมใจกันดังขึ้น

“พยายามเข้านะนายน้อย เพื่อตระกูลเบลลาทอร์ของพวกเรา!”

เขาถอนหายใจเบา ๆ พลางคลึงขมับ

“นี่พวกท่านให้ข้าไปเรียน…หรือไปทำอะไรกันแน่?”

บอริส รองหัวหน้าหน่วยรีบโพล่งขึ้น

“นายหญิงของเรานอกจากหน้าตางดงามแล้ว ต้องเก่งและฉลาดด้วย เพื่อช่วยนายน้อยดูแลตระกูล!”

เสียงขานรับรอบข้างดังขึ้นอีกครั้ง จนชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าในใจ นึกว่าทุกคนอยากให้เขาตั้งใจเรียน กลับกลายเป็นเร่งรัดให้หาภรรยาเสียอย่างนั้น

เสียงชราของรอยดังขึ้น ราวกับสวรรค์เข้ามาช่วย

“พอได้แล้ว เดี๋ยวนายน้อยจะสาย”

อดีตพ่อบ้านผู้ภักดีหันมาพูดกับนายน้อยด้วยแววตาจริงจัง

“เจ้ารีบไปได้แล้ว จำทางได้ใช่ไหม?”

“ขอรับ”

เขาตอบสั้น ๆ

“ไปได้แล้ว”

เมื่อได้รับคำอนุญาต นิโคลัสจึงนำสิ่งของชิ้นหนึ่งออกจากถุงเก็บของ วางลงกับพื้น ก่อนใช้เท้าเหยียบเบา ๆ

กระดานไม้ขนาดเล็กที่มีล้อสี่ล้ออยู่ใต้ สายตาผู้ที่ไม่เคยเห็นต่างเต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนกลุ่มที่เคยไปรับของจากกลุ่มเหรียญทอง แม้จะเคยเห็นมาแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร…

นิโคลัสหันไปจะกล่าวลาทุกคน แต่สายตาของเหล่าเขี้ยวอัสดงกลับจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ใต้เท้าเขา กระดานไม้ประหลาดสี่ล้อที่กลิ้งไปมาได้ราวกับของเล่นเวทมนตร์

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ ก่อนอธิบาย

“ของชิ้นนี้ เรียกว่า สเก็ตบอร์ด จะว่าเป็นของเล่นเด็กก็ได้ จากเหตุที่ข้าไม่อยากใช้ม้าเพราะไม่มีเวลาคอยดูแลพวกมัน ข้าเลยใช้ต้องหาพาหนะเดินทางในเมืองแทน”

เขาหยุดคิดเล็กน้อย คล้ายชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็กล่าวต่อ

“เอาไว้ข้ากลับมาวันหยุดแล้วจะสอนพวกท่านใช้ แจ็ค! เจ้าเอาแบบร่างนี้ไปให้ช่างเหรียญทองทำไว้สักสามอันก็พอ วันหยุดข้าจะได้มาสอนได้พอดี อีกอย่างนะ มันวิ่งได้เฉพาะบนพื้นเรียบ ถ้าขรุขระก็ใช้ไม่ได้ พวกท่านช่วยทำลานนี้ให้เป็นพื้นหินเรียบหน่อย จะได้สะดวกขึ้นทั้งกับลูกค้าด้วย”

เมื่อพูดจบ เขาหยิบไม้เวทขึ้นมา ขึ้นยืนบนกระดานไม้ แล้วร่ายเวทน้ำแข็งบาง ๆ ปูไปข้างหน้า ความเย็นจับผิวดินจนกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งยาวสี่เมตร แสงสว่างสีฟ้าอ่อนสะท้อนขึ้นเป็นละอองไอขาวเบาบางลอยคลุ้ง

“ข้าไปก่อนนะ ฝากดูแลร้านด้วย หากมีเรื่องด่วนให้ฮอร์คไปส่งข่าว ข้าไปล่ะ”

เขาหันกลับมากล่าวลาอีกครั้ง ก่อนถีบตัวออกไป

สเก็ตบอร์ดแล่นฉิวไปบนผืนน้ำแข็งบาง เมื่อใกล้สิ้นระยะ เขาร่ายเวทซ้อนสร้างแผ่นใหม่ต่อทันที เป็นการสาธิตให้ทุกคนเห็นว่าหากพื้นไม่เรียบจำเป็นต้องอาศัยเวทช่วย

ยังไม่ทันไปไกล เสียงชราก็ดังตามหลังมา ชัดเจนจนเขาเกือบเสียจังหวะ

“อย่าเอาแต่ทำโน่นทำนี่ จนไม่มีเวลาหาภรรยาล่ะ”

คาถาที่กำลังร่ายแตกกระจาย สเก็ตบอร์ดกระแทกเข้ากับทางขรุขระจนเขาต้องกระโดดลงยืน ก่อนหันไปส่งสายตาค้อนใส่จอมเวทรอย แล้วรีบร่ายเวทน้ำแข็งอีกครั้งเพื่อออกเดินทาง

ตลอดเส้นทางในเมือง สายตาหลายคู่หันมามองเขาเป็นเป้าสนใจ แม้เขาไม่ได้ร่ายเวทน้ำแข็งแล้ว แต่สเก็ตบอร์ดที่แล่นฉิวบนถนนหินเรียบที่นักเวทดินสร้างไว้ ก็ดูแปลกตาเกินกว่าจะมองข้าม

‘บ้าชะมัด…แค่สเก็ตบอร์ด จะสนใจอะไรกันขนาดนี้ นี่มันโลกโลกเวทมนตร์นะ มีของน่าตกใจกว่านี้ตั้งเยอะ’

นิโคลัสสบถในใจ พลางถีบเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อเลี่ยงสายตาผู้คน และบางครั้งยังอาศัยเวทลมช่วยเร่งความเร็วเมื่อถนนโล่ง

เกือบชั่วโมงหลังออกจากโรงแรม เขาแล่นอ้อมจากเขตใต้ ผ่านเขตตะวันตกที่มีถนนกว้างคล้ายวงแหวน จนมาถึงถนนสายหลักนอกกำแพงเมืองทางเหนือ ที่เต็มไปด้วยผู้คนและรถม้า ต่างมุ่งหน้าไปยังประตูสถาบันวาลเดียลา เวลานี้เกือบแปดโมงเช้า ยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมงก่อนงานปฐมนิเทศจะเริ่ม

คนรอบข้างต่างเหลียวมองชายหนุ่มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นิโคลัสไม่ใส่ใจแล้ว เขาเร่งความเร็วเข้าสู่ลานกว้างหน้าประตู ที่ซึ่งนักศึกษาใหม่และญาติพากันร่ำลา บรรยากาศคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะปนความตื่นเต้น

เขาเก็บสเก็ตบอร์ดเข้าถุงเก็บของ กำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูสถาบัน แต่เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นข้างหลัง

“นิค! เดี๋ยวก่อน”

เขาจำเสียงได้ทันที ซีรีน, สาวน้อยตัวป่วนของเขาเอง

เมื่อหันกลับไป ไม่ได้มีเพียงซีรีน แต่ยังมีผู้อาวุโสหลายคนยืนอยู่ด้านหลังเธอ

นิโคลัสผู้รักษามารยาทมาแต่เดิม ก้าวเข้าไปคารวะทันที

“นิโคลัส ขอคารวะผู้อาวุโส”

น้ำเสียงเข้มและท่าทางสุภาพ ทำให้ผู้สูงวัยทั้งหลายสัมผัสได้ถึงความจริงใจ

“ดี ๆ…ตาเฒ่ารอย นี่ตาถึงจริง ซีรีนของข้ายังไม่เรียบร้อยเท่านี้เลย”

หญิงชราวัยราวหกสิบกว่าเอ่ยขึ้น ทว่าชายหนุ่มรู้ดีว่าอายุแท้จริงน่าจะเกินร้อยปีไม่ต่างจากจอมเวทรอย

“ท่านย่า ข้าไม่เรียบร้อยตรงไหนกันเล่า”

หลานสาวบ่นพร้อมส่ายแขนคุณย่าเบา ๆ

ซาเรนา กรีมัลด์ ลูบแขนหลานสาวเบา ๆ คล้ายปลอบใจ ก่อนสายตาคมกลับไปหยุดที่เด็กหนุ่มตรงหน้า แววตาแฝงความวาววับชั่วขณะ เธอเอ่ยเสียงแผ่วจนมีเพียงสองคนได้ยิน

“พยายามเลี่ยงการเปิดเผยพลังกายในสถาบันให้มากที่สุด มันคงไม่ดีนักหากใครล่วงรู้เรื่องนี้เข้า”

“ขอรับ”

นิโคลัสโค้งศีรษะรับคำอย่างนอบน้อม

“ท่านย่า แอบกระซิบอะไรกัน นินทาข้าอยู่หรือเปล่า?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ใครจะกล้านินทาหลานรักกันเล่า”

เสียงหัวเราะอ่อนโยนทำให้ซีรีนหน้ามุ่ยเล็กน้อย ขณะที่ผู้อาวุโสด้านหลัง องครักษ์ประจำตระกูล ต่างแอบอมยิ้ม

บึ้ม! อ๊ากกก!!!

เสียงระเบิดดังสะท้านจากประตูทางเข้า เศษควันและเปลวไฟฟุ้งกระจายพร้อมร่างหนึ่งถูกเหวี่ยงออกมา ร่างนั้นไหม้เกรียมจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นมนุษย์

ผู้คนรอบข้างถอยห่างทันที แต่แปลกที่ไร้ความแตกตื่น เหมือนเป็นสิ่งที่พบเจอจนชินชา

“เฮ้อ…มากันทุกปีจริง ๆ ไม่ไส้ศึกก็ปีศาจที่ปลอมเป็นนักศึกษาใหม่ หวังลอบเข้าไปข้างใน ไม่เคยหลาบจำเลย น่าสงสารก็แต่เด็กน้อย รุ่งโรจน์ยังไม่ทันผลิบานก็ต้องดับไปเสียแล้ว”

เสียงทอดถอนใจจากผู้เฒ่าผู้หนึ่งดังขึ้น

องครักษ์ที่เข้าไปตรวจสอบรีบกลับมารายงาน

“ครั้งนี้พวกมันถึงกับใช้อสูรซินเทธเลยขอรับ”

ซาเรนาเพียงพยักหน้าช้า ๆ แต่หลานสาวกลับเบิกตาอย่างสงสัย

“อสูรซินเทธคืออะไรหรือท่านย่า?”

นิโคลัสเองก็เงี่ยหูฟังด้วยใจจดจ่อ

“มันคืออสูรขนาดเล็กคล้ายตะขาบที่เลื้อยเข้าสู่ร่างกาย แล้วฝังตัวในสมอง จากนั้นจะควบคุมโฮสต์ให้ทำตามคำสั่งผ่านเวทลับ”

“อี๋! น่าขนลุก ข้าต้องระวังตัวเองหรือเปล่าเนี่ย?”

ซีรีนทำท่าขนลุกทันที

“ไม่ง่ายนัก อสูรชนิดนี้อ่อนแอมาก ต่อให้โฮสต์หมดสติ แต่พลังในร่างกายก็มักต่อต้านทันทีจนมันตายแม้เจ้าตัวจะหมดสติอยู่ หากจะฝังได้จริง ต้องผ่านพิธีการหลายขั้นตอน”

ซาเรนาหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยต่อ

“อีกอย่าง เจ้าลองคิดสิ ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าหนีเที่ยวมากี่ครั้งแล้ว? เคยมีใครทำร้ายเจ้าได้บ้างหรือ?”

“ท่านย่า!”

ซีรีนโวยเบา ๆ พร้อมแก้มขึ้นสีจาง

“พวกเจ้าเข้าไปข้างในได้แล้ว”

ซาเรนาโบกมืออย่างอ่อนโยน ก่อนหันไปหานิโคลัส

“เจ้าเด็กน้อย ฝากดูแลหลานสาวข้าด้วย หากวันใดเธอเผลอไปหลงเสน่ห์หนุ่มหน้าใสที่ไม่น่าไว้ใจ เจ้าช่วยห้ามปรามเธอด้วย”

“ท่านย่า!”

ซีรีนตะโกนเสียงเขิน หน้าแดงก่ำก่อนรีบโค้งลาแล้วเดินหนีไปข้างหน้า

นิโคลัสก้มศีรษะลึก

“ซีรีนคือเพื่อนคนแรกของข้าน้อย ข้าน้อยจะพยายามเต็มที่ขอรับ”

แล้วจึงก้าวตามไป

เหล่าองครักษ์มองตาม ก่อนมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“เด็กผู้นี้…ไม่เหมือนนักเวทเลยนะขอรับ ลักษณะคล้ายพวกเรามากกว่า”

“อืม ใช่ นั่นแหละสาเหตุที่ซีรีนถึงขยันขึ้นมาได้ เจ้าแก่นั่นไปดึงเด็กประหลาดแบบนี้จากตระกูลเบลลาทอร์ได้อย่างไรกัน…”

ซาเรนาขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนสั่งการเสียงเรียบ

“ส่งหน่วยลับไปสืบเรื่องตระกูลเบลลาทอร์ในแคว้นเวอร์แดนเทีย”

“ขอรับ นายท่าน”

องครักษ์อีกคนเสริมทันที

“เมื่อเดือนก่อน ข้าได้รับรายงานว่าแคว้นเวอร์แดนเทียถูกฝูงสัตว์อสูรจากป่าอัมบราฟิลโจมตี ถึงขั้นต้องร้องขอความช่วยเหลือจากจักรพรรดิ”

“ใช่…ข้าจำได้ แต่ก็น่าแปลกนัก ตระกูลเบลลาทอร์เฝ้าแนวตะวันตกมาเนิ่นนาน ไม่เคยมีปัญหามาก่อน ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดเรื่องขึ้นได้? เจ้าส่งคนไปสืบให้ละเอียดด้วย”

“ขอรับ”

ซาเรนามองตามแผ่นหลังของนิโคลัสที่หายลับไปกับประตูเวท รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

“หวังว่าเจ้าจะปิดบังพลังไปได้นานที่สุด…”

ท้องฟ้าครามเบื้องหน้าเจิดจ้าโดยไม่แสบตา ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าขนาบสองข้างทางราวกับกำแพงพฤกษา เสียงนกนานาพันธุ์ขับขานประสานคล้ายต้อนรับนักศึกษาใหม่

นิโคลัสเห็นบรรยากาศแปลกตาจึงปล่อยซิลฟี่ออกมา

“ว้าว! อากาศที่นี่สดชื่นสุด ๆ เลยนิค ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?”

“สถาบันวาลเดียลา”

“ซีรีน สวัสดี! เดี๋ยวข้าตามไปนะ ขอไปสำรวจรอบ ๆ ก่อน”

พูดจบ นกน้อยโผบินหายไปในแนวไม้เขียวชอุ่ม

ซีรีนเหลือบมองพลางถาม

“เจ้าไม่กลัวมันถูกสัตว์เวททำร้ายหรือ?”

“ไม่หรอก ซิลฟี่เป็นสัตว์กึ่งเวทแล้วนะ ตอนอยู่ในเมืองไม่มีใครกล้าแตะต้องมัน แถมยังทำตัวเหมือนหัวหน้าฝูงอีกต่างหาก”

“อย่าลืมสิ ที่นี่ไม่ใช่ในเมือง อากาศที่นี่เต็มไปด้วยพลังธรรมชาติสูงกว่าหลายเท่า สัตว์กึ่งเวทพบเห็นได้ทั่วไป แถมยังมีสัตว์เวทให้เห็นอีกด้วย ไหนจะสัตว์เลี้ยงของนักศึกษาอีกมหาศาล โดยเฉพาะเขตของผู้ฝึกสัตว์ยิ่งเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตนานาชนิดเลย”

นิโคลัสเกาศีรษะเบา ๆ

“เอ่อ…ข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ในเมืองเห็นสัตว์น้อยมาก นึกว่าในสถาบันก็เช่นเดียวกัน แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ซิลฟี่ผ่านประสบการณ์เอาตัวรอดมาเยอะ มันคงไม่พลาดง่าย ๆ”

“ก็หวังอย่างนั้น หากมันบาดเจ็บ เจ้าพาไปที่เขตผู้ฝึกสัตว์เถอะ ที่นั่นมีหน่วยพยาบาลดูแลโดยเฉพาะ”

นิโคลัสมองซีรีนอย่างทึ่ง

“ทำไมเจ้ารู้เรื่องในสถาบันมากจัง ทั้งที่ไม่เคยเข้ามาเลยนี่นา”

“ก็แน่อยู่แล้ว พี่ ๆ ข้าหลายคนเรียนที่นี่ ลูกหลานหัวหน้าฮันเตอร์เองก็เรียนทั้งนั้น ข้าได้ฟังเรื่องเล่ามาเกือบสิบปี”

เขาหรี่ตามอง

“เขาเล่าให้ฟังเอง หรือเจ้าไปตื๊อถามเอา?”

ซีรีนสะบัดหน้า หันหนีแล้วบ่นงึมงำ

“ฮึ่ย! มันต่างกันตรงไหนเล่า สุดท้ายพวกเขาก็เล่าให้ข้าฟังอยู่ดี”

สองข้างทางเรียงรายด้วยอาคารเรียนขนาดใหญ่ ทรงสถาปัตยกรรมโบราณที่แม้ไม่งดงามหรูหรา แต่กลับแฝงด้วยความสง่างามมั่นคงสมฐานะสถาบันอันดับหนึ่งของแผ่นดิน

ระหว่างทางมีรูปสลักสัตว์วิเศษตั้งตระหง่านอยู่เป็นระยะริมทางเดิน บางตัวยืนหยัด บางตัวกำลังกางปีกพร้อมทะยาน

นัยน์ตาที่ทำจากผลึกใสสะท้อนแสงแดดวาววับ จนดูคล้ายสิ่งมีชีวิตกำลังจับจ้องผู้ผ่านไปมา ทำให้ไม่มีใครกล้าเอื้อมมือไปแตะต้อง แม้แต่ซีรีนที่ชอบสิ่งแปลกใหม่ก็ยังถอยห่างด้วยความหวั่นเกรง

เหนือศีรษะเป็นท้องฟ้าสีครามสดใส กลับไร้ความร้อนจากแสงอาทิตย์ มีเพียงลมเย็นเอื่อยพัดตลอดเวลา ราวกับสถานที่แห่งนี้ได้รับพรจากธรรมชาติ

เวลาเดินล่วงเลย เหลืออีกเพียงสิบนาทีจะถึงการเรียกเข้าหอประชุมใหญ่ แผ่นป้ายนักศึกษาที่ห้อยอยู่บนคอของทุกคนส่องแสงกระพริบพร้อมเสียงเตือนแผ่วเบา

นิโคลัสหยิบขึ้นมาดู แต่ไม่รู้วิธีปิดการแจ้งเตือนนี้ จนซีรีนต้องเอ่ยแนะนำ

“ส่งมานาของเจ้าลงไปเล็กน้อย เดี๋ยวมันก็ดับเอง”

“อ้อ ขอบคุณ”

เมื่อทำตาม แสงและเสียงก็หายไปทันที ก่อนข้อความชัดเจนปรากฏขึ้น

ชื่อ: นิโคลัส เบลลาทอร์

วิถี: นักเวท

ระดับ: นักเวทฝึกหัดขั้นต้น

ลำดับชั้นปี: 10

ลำดับวิถี: 4

ห้องเรียนรวม: ห้อง อัลลิคอร์น เลขที่ 1

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย พอจะเข้าใจว่าเป็นการแจ้งห้องเรียนรวม

“นิค เจ้าอยู่ห้องไหนน่ะ?”

ซีรีนชะโงกมาถาม

“อัลลิคอร์น”

“จริงสิ! สุดยอดเลย เราได้อยู่ห้องเดียวกัน โอกาสแบบนี้หายากนะ ปีหนึ่งมีตั้งสิบสองห้องแน่ะ”

“แล้วเขาจัดห้องยังไงกัน?”

นิโคลัสถามอย่างสงสัย เขาไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้มาก่อน เพราะเอาแต่ฝึกฝน

ซีรีนถอนหายใจเฮือก

“นี่เจ้าไม่ได้อ่านหนังสือแนะนำเลยใช่ไหม?”

“ข้ายุ่ง”

เขาตอบหน้าตาย

“เฮ้อ…รู้อยู่แล้ว เอาเถอะ ข้าจะเล่าให้ฟังเอง สถาบันจะกระจายนักศึกษาให้แต่ละห้องมีความสามารถเฉลี่ยใกล้เคียงกัน ทุกห้องต้องมีนักเรียนจากทุกวิถีเพื่อให้ฝึกทำงานเป็นทีม ส่วนวิชาที่เรียนรวมก็มีตั้งแต่ประวัติศาสตร์ ศิลปะ ภาษา การเมือง ไปจนถึงเศรษฐศาสตร์เบื้องต้น เยอะแยะไปหมด”

เธออธิบายต่อพลางเหลือบมองเขา

“ในแต่ละสัปดาห์ มีสามวันที่จะมีวิชาเรียนรวม  อีกสองวันจะเรียนวิชาเลือกในตอนเช้าแล้วบ่ายจะแยกตามวิถี ที่บางครั้งอาจมีแยกเรียนตามความสามารถด้วย อย่างเจ้าที่ติดสิบอันดับนักเวท จะถูกจัดให้เรียนเวทขั้นสูง แต่ถ้าฝีมือไม่ถึง…ก็โดนถีบลงไปอยู่กลุ่มต่ำกว่า ซึ่งมันน่าอายมากนะ”

“เจ้าอยากบอกว่าข้าจะถูกถีบลงหรือ?”

นิโคลัสหันไปสบตาเธอซีรีนยักไหล่

“ไม่แน่ แต่ข้าว่ามีโอกาสที่เจ้าจะหาทางเลี่ยงออกมาเองมากกว่า”

นิโคลัสหัวเราะเบา ๆ ไม่ตอบ เขารู้ตัวเองดีว่าคงทำเช่นนั้นหากมีโอกาส…ทว่าคงขึ้นอยู่กับว่าจอมเวทรอยจะยอมให้เขาทำหรือไม่

บึ้ม!

เสียงพลุเวทมนตร์ดังสนั่นกลางฟ้า เหนือยอดหอประชุมใหญ่ แสงหลากสีแตกกระจาย ก่อนเสียงหญิงชราคนหนึ่งก้องกังวานทั่วบริเวณ

“สวัสดีนักศึกษาใหม่ทุกคน ในนามตัวแทนคณาจารย์ ข้าขอต้อนรับพวกเจ้าด้วยความยินดี เวลานี้ขอให้นักศึกษาทุกคนทยอยเข้าหอประชุม นั่งตามแถวและเลขที่ของตนเองโดยเรียบร้อย…เริ่มได้”

ทันใดนั้น ประตูบานใหญ่ทั้งสี่ซึ่งปิดสนิทมาตลอดค่อย ๆ เลือนหาย เผยให้เห็นหอประชุมภายในที่กว้างไกลเกินกว่าจะเชื่อสายตา แม้นักศึกษาใหม่เก้าร้อยคนทยอยก้าวเข้าไป แต่ยังคงเหลือพื้นที่ว่างมากมาย

นิโคลัสก้าวเดินตามผู้คนพลางเหลือบมองไปรอบ ๆ

“ข้ารู้สึกว่าข้างในกว้างกว่าตัวอาคารภายนอกหลายเท่าเลย”

เขาพึมพำกับตนเอง แต่ซีรีนหูไวได้ยินเต็ม ๆ

“เจ้าไม่รู้หรือ? อาคารใหญ่ ๆ ของสถาบันมักใช้เวทมิติคล้ายกับถุงเก็บของ หอประชุมนี้ก็เช่นกัน แต่ขนาดใหญ่อย่างนี้มนุษย์ไม่สามารถสร้างได้ ต้องให้เหล่า ดวอร์ฟ ระดับหัวหน้ามาสร้างให้”

นิโคลัสชะงักกึก หันมองเธอแทบจะทันที

“อะไรนะ…ดวอร์ฟ? ในจักรวรรดินี้ยังมีดวอร์ฟอยู่ด้วยหรือ?”

แววตาเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจ แม้จะรู้ดีว่า ‘อาณาจักรอัลมอรีส’ ยังเป็นที่อยู่ของเหล่าดวอร์ฟและเอลฟ์ แต่จากชีวิตที่ผ่านมา รวมถึงความทรงจำเจ้าของร่าง เผ่าพันธุ์เหล่านั้นแทบไม่เคยออกจากถิ่นฐานตนเองเลย…