“ใครก็ตามที่ชิงผ้าโพกศีรษะของหยางฉินเทียนมาได้ข้าจะมอบรางวัลให้หนึ่งล้านหลงเฉียน!”
หยางไถ่โป๋ประกาศลั่นกลางลานประลอง ผู้บ่มเพาะที่ไร้สังกัดจำนวนหนึ่งได้ยินแล้วต่างหันหน้าไปยังจุดเดียวกันคนพวกนี้้าเงินเพราะเป็ผู้บ่มเพาะอิสระที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหลัก
ในเมื่อพวกเขาไม่ได้คาดหวังจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลโม่เงินรางวัลที่หยางไถ่โป๋เสนอถือว่าดีที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา เพราะนอกจากจะผ่านเข้ารอบแล้วยังได้เงินรางวัลราวกับชนะการประลองในลำดับต้นๆ เพียงชั่วอึดใจความโลภก็ครอบงำ ต่างวิ่งกรูเข้าไปหาเป้าหมาย
“หนึ่งล้านหลงเฉียนต้องเป็ของข้า!”
ชายผู้มีพลังระดับปฐมธาตุขั้นสองคนหนึ่งพุ่งเข้าหาหยางฉินเทียนขาดอีกสาม่ตัวก็จะถึงตัวแต่โดนชกกระเด็นไปเสียก่อนในเวลานี้ความชุลมุนได้เกิดขึ้นเพราะแย่งกันเข้าใกล้
หยางฉินเทียนโดยไม่มีใครยอมใคร พวกเขาต่อสู้ขัดขวางกันเองจนไม่มีใครไปถึงตัวเป้าหมายได้
“ลูกพี่!” หยางจินเป่าใช้พลังลมะโข้ามฝูงชนเข้ามายืนอยู่ข้างๆ หยางฉินเทียน “เราจะทำยังไงกันดี!?”
“เ้าคอยระวังหลังให้ข้า”
“รับทราบ!”
หยางฉินเทียนแม้แต่จะขยับได้ไม่สะดวกแต่เถาวัลย์ยังเลื้อยไปได้ ผู้คนที่พยายามเข้ามาต่างถูกคนที่ตามหลังมาโจมตีเพื่อยื้อเอาไว้ทันใดนั้น ชายกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามาทางที่เขายืนอยู่ คนกลุ่มนี้เป็พวกเดียวกันและกำลังฝ่าฝูงชนเข้ามายังใจกลางของปัญหาผู้บ่มเพาะหลายคู่เลิกต่อสู้กันเองแล้วเข้าขัดขวาง แต่ก็มิอาจต้านทานคนกลุ่มนั้นได้ชายคนหนึ่งหลุดออกมาจากความฝูงชนและโจมตีทันที!
เถาวัลย์ได้จังหวะฉวยผ้าโพกศีรษะของคนที่ล้มหมดสติได้คนหนึ่งจึงรีบตวัดกลับเถาวัลย์ที่เหลือพุ่งใส่ผู้โจมตีเพื่อยื้อเวลาแต่พลังนั้นต่างกันมากเถาวัลย์ขาดกระจายทันทีที่เขาวิ่งผ่าน หยางจินเป่าปล่อยพลังลมเพื่อสกัดการเคลื่อนไหวสุดกำลังแต่ก็ชะลอได้เพียงแค่อึดใจ!
ฟรึ่บบ!
เถาวัลย์ตวัดกลับมาพร้อมกับผ้าโพกศีรษะหยางฉินเทียนคว้าผ้าผืนนั้นแล้วชูขึ้นเหนือศีรษะก่อนที่ชายผู้นั้นจะเข้าถึงตัวเพียงนิดเดียวเท่านั้น!
“หยางฉินเทียนผ่านการประลองรอบแรก!”
ในเมื่อผู้ที่ถูกตั้งรางวัลนำจับผ่านการประลองรอบแรกไปแล้วก็ไม่จำเป็ต้องแย่งชิงกันอีกต่อไปคนที่มีกำลังอยู่ก็ดึงผ้าโพกศีรษะของคนที่นอนกองอยู่กับพื้นแล้วเดินลงมาจากลานประลองส่วนที่ยังไม่ได้ก็ต่อสู้แย่งชิงกับผู้ที่อยู่ใกล้เคียง
“เป็เพราะเ้า!เป็เพราะเ้าทีเดียวที่ลงมือช้า!!”
หยางไถ่โป๋ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด มันควรจะสำเร็จแต่กับพลาดไปเพียงชั่วอึดใจ พัง...อนาคตของเขาหมดสิ้นแล้ว นั่นเป็เพราะหยางสงป้า!!
“เฮ้...” หยางสงป้าคลี่พัดออกมาเขาไม่ได้สะทกสะท้านกับการทำงานไม่สำเร็จแต่อย่างใด“มันเป็เพราะเ้ามิใช่หรือที่ตัดสินใจช้า เ้ามัวแต่เสียเวลาเจรจาต่อรองราคาหากเ้าตอบรับเสียทีแรก ป่านนี้หยางฉินเทียนคงตกรอบไปแล้ว”
หยางไถ่โป๋อดกลั้นความโกรธเอาไว้โดยไม่ตอบกลับจริงอยู่ที่เขาตัดสินใจช้า แต่ข้อเสนอมันเหมือนการซ้ำเติมมากกว่าช่วยเหลือใครเล่าจะยอมรับได้ ผลที่ออกมาจึงเป็เช่นนี้
‘ในเมื่อเ้าไร้น้ำใจก็อย่าหาว่าข้าโหดร้ายก็แล้วกัน!’
“เอาล่ะ ข้าจัดการตามที่เ้าบอกแล้วแต่น่าเสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง ว่าแต่เ้าจะจ่ายให้ข้าวันนี้หรือเปล่า”หยางสงป้าเว้นวรรคไปครู่หนึ่งแล้วย้ำทีละคำ “สาม ล้าน หลง เฉียน”
“วันนี้ข้ามีธุระไว้พรุ่งนี้ข้าจะไปหาเ้าที่โรงเตี๊ยม”
“ได้ ข้าจะรอ” เขาสลัดพัดเก็บแล้วเดินจากไป
“เหมือนเ้าจะต้องจ่ายข้าวันนี้ส่วนหนึ่งนะ”หยางฉินเทียนเดินเข้าไปหา สีหน้าของหยางไถ่โป๋ย่ำแย่ราวกับศพเดินได้ ในชีวิตของเขาไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาเสียพนันได้เลวร้ายขนาดนี้ เป็เพราะความโลภของเขาแท้ ๆที่ทำให้ตนเองตกที่นั่งลำบาก
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะไปหาเ้าคืนนี้”
เขาพูดจบก็แหวกฝูงชนออกไปนอกหมู่บ้าน
ห่างจากหมู่บ้านไม่ไกลนัก มีร้านขายอาวุธร้านหนึ่งซึ่งเป็ของ “กู๋เล่อ” เขาเคยเป็ลูกมือในการทำอาวุธให้กับลูกศิษย์สำนักตีเหล็กท่านหนึ่งซึ่งเปิดร้านอยู่ในเมืองหลวงด้วยประสบการณ์กว่า 20 ปีทำให้เขามีความชำนาญจนมีร้านเป็ของตนเองได้
สาเหตุที่เขาไม่เข้าไปตั้งร้านภายในหมู่บ้านตระกูลหยางเพราะเป็กฎของบรรพบุรุษที่อนุญาตให้เฉพาะคนแซ่หยางเท่านั้นที่จะเปิดกิจการในหมู่บ้านส่วนบุคคลภายนอกสามารถเปิดร้านหรือสร้างสิ่งปลูกสร้างภายนอกหมู่บ้านได้
“กู๋เล่อ”หยางไถ่โป๋เรียกชายชราที่กำลังขัดเงากระบี่เล่มหนึ่ง “ข้ามีงานให้เ้าทำและเ้าต้องทำมันเดี๋ยวนี้!”
3K
