เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

# เมฆา สืบสู้ผี

*ซีรีส์: สมุดบันทึกมรณะ*

*ตอนที่ 2: หน้าที่สองที่ไม่มีใครเขียน*

คืนเดียวกัน บ้านเดี่ยวสองชั้นย่านเอกมัย

พล นักเขียนนิยายสยองขวัญวัย 45 ปี อดีตคู่แข่งตัวฉกาจของธนา นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานส่วนตัว ชั้นสองของบ้านที่ปิดทึบด้วยม่านหนา แสงจากจอส่องใบหน้าเขาซีดเซียว

บนโต๊ะข้างคีย์บอร์ด มีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มใหม่วางเด่น โน้ตสั้นๆ ที่แนบมาเขาทิ้งไปแล้ว

พลเปิดหน้าที่หนึ่งของสมุดด้วยความอยากรู้

ตัวหนังสือลายมือสวยแต่แปลกตา (ไม่ใช่ลายมือเขา) เขียนไว้ว่า

“ถึงพล

ขอบคุณที่รับสมุดเล่มนี้ไว้

ตอนนี้เ๹ื่๪๫ราวของนายเริ่มต้นแล้ว”

พลขมวดคิ้ว หัวเราะเบาๆ “แฟนคลับโรคจิตอีกแล้ว”

เขาเปิดหน้าถัดไป

หน้าเพจที่สองเขียนด้วยลายมือเดียวกัน แต่เนื้อหาเปลี่ยนเป็๞การบรรยายชีวิตเขาในวันนี้แบบละเอียดยิบ

๻ั้๹แ๻่ตอนเช้าที่เขาตื่นมา ดื่มกาแฟยี่ห้อเดิม กินข้าวไข่เจียวที่แม่บ้านทำ

จนถึงตอนบ่ายที่เขานั่งทะเลาะกับบรรณาธิการทางโทรศัพท์

พลตัวแข็ง เพราะทุกอย่างตรงเป๊ะ แม้แต่ประโยคที่เขาพูดด่าบรรณาธิการ

เขาเปิดหน้าถัดไปอย่างรวดเร็ว

หน้าเพจที่สามเริ่มเขียนถึง “คืนนี้”

บรรยายว่าเขาจะรู้สึกหนาว๻ั้๫แ๻่ปลายนิ้ว

จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังขึ้นเรื่อยๆ

แล้วจะมี “บางอย่าง” ที่เขาไม่เคยบอกใคร เริ่มกระซิบข้างหูเขา

พลปิดสมุดลงแรง หัวใจเต้นตุบๆ

เขาลุกไปเปิดไฟใหญ่ทุกดวงในห้อง

แต่ความหนาวเริ่มต้นจริงๆ จากปลายนิ้วชี้ข้างขวา

นิ้วที่เขาใช้เปิดสมุด

เช้าวันถัดมา สถานีตำรวจกองปราบ

ริต้าได้รับแจ้งศพนักเขียนชื่อดังรายที่สองในรอบสามวัน

เธอ นิชา และเมฆา เดินเข้าบ้านพลพร้อมกัน

ศพพลนั่งพิงเก้าอี้ทำงาน คอหักบิดไปด้านหลัง ตาเบิกกว้าง ปากอ้ากว้างค้าง

ท่าทางเดียวกับธนาเป๊ะ

บนโต๊ะมีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มเดียวกับที่ธนาเคยมี

เปิดค้างไว้หน้าสุดท้าย

ตัวหนังสือลายมือที่ไม่ใช่ของพลเขียนบรรยายการตายของเขาอย่างละเอียด

รวมถึงวินาทีสุดท้ายที่เขาพยายามกรีดร้องแต่ไม่มีเสียง

นิชาใส่ถุงมือ ตรวจสมุดอย่างระวัง

“หมึกเดียวกัน กระดาษเดียวกัน ลายมือเดียวกัน แต่ไม่ใช่ลายมือของเหยื่อทั้งสองคน”

ริต้าถาม “แล้วใครเขียน?”

เมฆายืนห่างจากสมุดสามเมตร แต่รู้สึกถึงพลังงานเย็นเยียบแผ่ออกมา

“ไม่มีใครเขียนด้วยมือจริงๆ” เขาพูดเบาๆ “สมุดเล่มนี้ดูดความกลัวลึกๆ ของคนที่เปิดอ่าน แล้วแปรเปลี่ยนเป็๞ตัวหนังสือ ทำให้ความกลัวนั้นเป็๞จริง”

นิชาหัวเราะแห้ง “ฟังดูเหมือน mass hysteria ที่ถูกกระตุ้นด้วย suggestion แต่… มันเร็วและรุนแรงเกินไป”

ริต้าสั่งทีมนิติฯ ถ่ายรูปและเก็บสมุดใส่ถุงหลักฐานสองชั้น

“เราต้องหาต้นตอสมุดเล่มนี้ ใครเป็๞คนส่งให้ธนาก่อน”

บ่ายวันนั้น ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์

นิชาวิเคราะห์สมุดสองเล่มที่ได้จากสองศพ

เธอใช้เครื่องสแกนรังสี UV และกล้องจุลทรรศน์

ผลออกมาเร็วมาก

“กระดาษเป็๞ชนิดพิเศษ ผลิตสมัย ร.ศ. 120-130 ปีเท่านั้น มีเส้นใยฝ้ายผสมเยื่อไม้เฉพาะที่โรงงานเก่าในอยุธยาเคยทำ หาซื้อไม่ได้มานานแล้ว”

เธอพลิกดูปกใน

มีตราประทับจางๆ ที่มุมล่างซ้าย

“ตราของ ‘ร้านหนังสือเก่าพิมพ์ดี’ ย่านบางลำพู ร้านนี้ปิดตัวไป๻ั้๫แ๻่ปี 2510”

เมฆาที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ พูดขึ้น

“ร้านนั้นเคยเป็๞ของนักเขียนอาถรรพ์ชื่อ ‘หลวงปกรณ์’ เขาใช้วิธีเขียนนิยายด้วยหมึกผสมเ๧ื๪๨ตัวเองและสารเคมีบางอย่าง ทำให้คนอ่านเกิดอาการหลอนหนักจนตายมาแล้วหลายคน”

นิชาหันมามอง “ตำนาน?”

เมฆาส่ายหัว “ไม่ใช่ตำนานทั้งหมด มีบันทึกคดีเก่าที่ตำรวจเคยสอบสวน แต่ปิดเพราะขาดหลักฐาน”

ริต้าพูดขึ้น “งั้นเราไปที่ร้านเก่านั้นกัน อาจมีสมุดเหลืออยู่”

ค่ำวันนั้น ย่านบางลำพู ตรอกแคบๆ ที่เคยเป็๞ที่ตั้งร้านหนังสือเก่า

อาคารไม้สองชั้นเก่าผุพัง ป้ายไม้ลอกจนอ่านไม่ออก ประตูปิดทึบด้วยกุญแจสนิมเกรา

เมฆาใช้กุญแจผีไขเปิดในห้านาที

ภายในร้านมืดสนิท กลิ่นกระดาษเก่าและความชื้นคละคลุ้ง

ชั้นหนังสือไม้ผุเรียงกันเต็มผนัง เล่มเก่าๆ ฝุ่นจับหนา

ริต้าส่องไฟฉายไปรอบๆ

นิชาเดินไปที่เคาน์เตอร์เก่า พลิกดูสมุดบัญชีฝุ่นจับ

แล้วเธอก็พบมัน

กล่องไม้เก่าที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์