ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลินหวั่นชิวไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าน้องสามีเขินนางเสียแล้วนางจัดวางเขาอย่างคล่องแคล่วเจียงหงหนิงยกตั่งตัวเล็กมาวางด้านหน้าเจียงหงป๋อพร้อมกับยื่น ‘คัมภีร์ตรีอักษร’ ให้กับเขา

        ไม่นานภายในลานบ้านก็มีเสียงอ่านตำราดังขึ้น เสียงเจียงหงป๋อไม่ดังนัก แต่กลับเป็นเสียงของเจียงหงหนิงที่ดังก้องกังวานไปทั่วบ้าน

        แสงอาทิตย์ เด็กหนุ่มลานบ้านครอบครัวเกษตรกร

        ช่างเป็นภาพฉากที่อบอุ่นใจยิ่งนักหลินหวั่นชิวรู้สึกว่าแค่มองก็อารมณ์ดีมากแล้ว

        นางเชือดไก่ป่าตัวที่เหลือจากเมื่อวานซืนตุ๋นเป็นน้ำแกงไก่

        จากนั้นจึงล้างผักป่าที่เจียงหงหนิงไปเก็บมาตั้งแต่เช้าให้สะอาดเตรียมผักป่าผัดไข่เป็นมื้อเที่ยง

        สุดท้ายคืออบข้าวสวยเมล็ดสีขาวนวลเท่านี้ก็เพียงพอให้พวกนางทั้งสามคนกินแล้ว

        เจียงหงป๋อเหนื่อยง่ายสอนเจียงหงหนิงอ่านหนังสือเพียงครู่เดียวก็หอบหายใจเสียแล้วเจียงหงหนิงจำเป็นต้องให้เขาหยุดสอน และถือตำราอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาด้วยตัวเอง

        เขาหากิ่งไม้มาขีดเขียนบนพื้นตอนแรกยังดูเขียนไม่เหมือนนักแต่หลังจากเขียนซ้ำหลายครั้งก็เริ่มดูออกว่าเป็นตัวอะไร

        ขีดเขียนไปมากลิ่นหอมของน้ำแกงไก่ลอยออกมาจากห้องครัว

        แสงแดดอบอุ่นตกกระทบลงบนตัวเจียงหงป๋อเขารู้สึกสบายมาก แม้จะมีลมพัด แต่เขาก็ห่มผ้าหนาพอทำให้ไม่ได้รู้สึกหนาวแต่อย่างใด

        เจียงหงป๋อใจลอยเล็กน้อยเขาเคยคิดว่าชีวิตนี้คงเป็นการยากที่เขาจะได้เห็นดวงอาทิตย์อีกครั้งต้าเกอก็งานยุ่ง ส่วนน้องเล็กก็ไม่มีแรงมากพอที่จะประคองเขาออกมา

        อีกอย่างเขาก็ป่วยออดๆ แอดๆกลัวตากลมแล้วจะป่วยหนักกว่าเดิม ตั้งแต่ล้มป่วยจึงแทบไม่ออกจากบ้าน

        แต่ตอนนี้…เขาได้นั่งอยู่ใต้แสงแดดมองน้องชายเขียนหนังสือบนพื้น สูดกลิ่นหอมของแกงไก่จากห้องครัว เจียงหงป๋อรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ไม่ต่างกระไรกับเทพเซียน

        เงียบสงบและอบอุ่น

        อยากให้ทุกวันเป็นเช่นวันนี้

        เที่ยงวันหลินหวั่นชิวย้ายโต๊ะออกมาไว้กลางลานบ้าน ทั้งสามคนนั่งทานข้าวด้วยกัน

        ข้าวสวยขาว ผักป่าผัดไข่ถาดใหญ่ทั้งยังมีน้ำแกงไก่ชามโต

        แค่มองก็น้ำลายไหลแล้ว

        เจียงหงหนิงยังคงเสียดายอาหารเหมือนเดิมนี่คือข้าวสวยขาวเชียวนะ!

        ข้าวสวย!

        เมื่อก่อนกว่าจะมีโอกาสได้กินสักนิดต้องรอเฉพาะวันปีใหม่ปกติไม่เคยแม้แต่จะคิดถึง

        “พี่สะใภ้ ข้ากินเยอะขนาดนี้ไม่หมดท่านช่วยแบ่งไปหน่อยเถิด”

        หลินหวั่นชิวเอามือปิดชามตัวเอง “ในหม้อยังมีอีกมาก! เสบียงที่ข้าซื้อกลับมารอบนี้มีเพียงพอให้พวกเจ้ากินจนถึงวันที่พี่ชายพวกเจ้าล่าสัตว์กลับมาวางใจเถิด ต่อไปนี้ชีวิตพวกเรามีแต่จะดีขึ้นเรื่อยๆโรคของเอ้อร์เกอของเจ้าจะหายดีเช่นกัน”

        “หงหนิง ฟังพี่สะใภ้” เจียงหงป๋อกล่าวกับเจียงหงหนิง

        ใช่แล้วชีวิตมีแต่จะดีขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่พี่สะใภ้เข้ามาในครอบครัวอาหารที่พวกเขากินก็มากขึ้น มีรองเท้าใหม่ มีหนังสือให้อ่าน

        อีกอย่างเขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองดีขึ้นเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น หากวันนั้นไม่มีพี่สะใภ้…เขาคงตายไปแล้ว

        “โอย…”

        “เจ้ากำลังโต ต้องกินเยอะหน่อยพอเจ้าแข็งแรงแล้วจะได้ปกป้องข้ากับเอ้อร์เกอของเจ้าได้” หลินหวั่นชิวเสริมอีกประโยคจะเกลี้ยกล่อมเด็กก็ต้องพูดเช่นนี้

        มิเช่นนั้นต่อให้เขาจะตอบตกลงแต่คงเป็นเพียงลมปากเท่านั้นสุดท้ายเขาจะทนหิวอยู่ดี

        เมื่อฟังจบในหัวเจียงหงหนิงมีภาพที่วันนั้นพี่สะใภ้ถูกหัวหน้าหมู่บ้านพาคนมารุมรังแกมีความแน่วแน่ปรากฎในแววตาของเขา “วางใจเถิดพี่สะใภ้ ข้าจะฟังคำท่าน จะกินให้เยอะให้แข็งแรงแล้วจะได้ปกป้องท่านกับเอ้อร์เกอ”

        หลินหวั่นชิวพยักหน้าอย่างพึงพอใจคีบกับข้าวตะเกียบใหญ่ให้เขา “พวกเจ้าคนหนึ่งต้องตั้งใจเล่าเรียนคนหนึ่งต้องตั้งใจพักรักษาตัว พี่สะใภ้มีวิธีหาเงินแต่เมื่อก่อนตระกูลหลินเอาแต่รังแกข้าดังนั้นข้าเลยไม่อยากหาเงินให้พวกเขาใช้ก็เท่านั้น”

        หลินหวั่นชิวบอกข้อมูลล่วงหน้าเพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อนให้กับเด็กทั้งสองอย่างน้อยพวกเขาจะได้ช่วยปิดบัง

        นางคิดหาข้ออ้างไว้แล้วรอให้เจียงหงหย่วนกลับมา นางจะบอกกับเขาตามตรงว่าตัวเองคัดหนังสือเพื่อเป็นการช่วยเขาหาเงิน

        ส่วนเหตุใดนางจึงรู้หนังสือหลินหวั่นชิวเจอข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว

        เด็กทั้งสองยอมรับในคำพูดของนางทันทีเพราะไม่มีใครในหมู่บ้านที่ไม่รู้ว่าตอนหลินหวั่นชิวอยู่บ้านตระกูลหลินต้องลำบากแค่ไหน

        หลังมื้อเที่ยงเจียงหงหนิงเก็บชามและตะเกียบไปล้างโดยไม่ต้องให้หลินหวั่นชิวลงมือเองหลินหวั่นชิวประคองเจียงหงป๋อเข้าห้อง ปล่อยเขาอยู่ข้างนอกนานเกินไปไม่ได้เขาล้มป่วยมานาน เรื่องบางเรื่องอย่าใจร้อนเกินไปจะไม่สำเร็จ ต้องค่อยๆ ทำ

        หลินหวั่นชิวนอนกลางวันสักพักแล้วลุกขึ้นมาคัด ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ ถึงเวลามื้อเย็นจึงออกไปทำอาหารนางไม่ได้ขยันขนาดนั้น แต่ไม่อยากกินอาหารที่จอมตระหนี่ตัวน้อยเจียงหงหนิงทำจริงๆสิ่งใดก็ไม่กล้าใส่ ถ้าอร่อยสิแปลก แค่จะกินให้อิ่มยังทำไม่ได้เลย

        ตกดึกล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็เข้าไปดูในเสียนอวี๋โอ้โหแม่เจ้า หนังสือห้าชุดขายออกหมดแล้ว!

        ทั้งหมดเก้าพันสองร้อยหยวน!

        เกือบจะถึงหนึ่งหมื่นหยวน!

        หลินหวั่นชิวตื่นเต้นมากด้วยเงินก้อนนี้ นางสามารถซื้อสิ่งของหลายอย่างบนเสียนอวี๋ได้

        มีเงินอยู่กับตัว จิตใจก็ไม่ว้าวุ่นอีกต่อไป

        หลินหวั่นชิวนอนหลับฝันดีแม้แต่ตะเกียงน้ำมันยังลืมดับ

        กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นนางมอบชุดผ้าฝ้ายแบบบางสองชุดให้สองพี่น้องตระกูลเจียง ทั้งคู่ตาแดงก่ำ

        พี่สะใภ้อดนอนเพื่อทำชุดให้พวกเขาอีกแล้ว

        “พี่สะใภ้ วันหน้าข้าจะกตัญญูต่อท่านแน่นอน” เจียงหงหนิงพูดแล้วก็น้ำตาร่วง

        มีคนกตัญญูกับตัวเองย่อมดีอยู่แล้วมีแต่คนเขลาที่จะปฏิเสธ “เด็กดี!” หลินหวั่นชิวยีหัวเจียงหงหนิง ผลักเขาเข้าไปในห้อง “รีบไปเปลี่ยนเร็วเข้าวันหน้าพี่สะใภ้จะทำให้อีก”

        พูดจบก็ยัดเงินสองพวงใส่มือเจียงหงหนิงหนึ่งพวงมีเหรียญทองแดงสิบเหรียญ สองพวงทั้งหมดยี่สิบเหรียญทองแดง “เจ้าไปซื้อผักจากคนในหมู่บ้านมาเสียเถิดพวกเราจะกินแต่ผักป่าคงไม่ได้”

        เจียงหงหนิงเสียดายเงินจะพูดว่าผักป่าก็เป็นผักเหมือนกัน แต่หลังจากที่ความคิดตีกันในใจท้ายที่สุดก็รับเงินและตอบตกลง

        เขาพูดเองว่าจะกตัญญูต่อพี่สะใภ้พี่สะใภ้พูดอย่างไรก็ต้องทำตามนั้น

        เจียงหงหนิงเปลี่ยนชุดเสร็จก็รีบออกไปเขาหุบยิ้มบนใบหน้าดวงน้อยไว้ไม่อยู่

        “ไอโยว…นี่มันใครกัน? ไอ้ยาจกเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว อุ๊ยๆทั้งยังมีรองเท้าใหม่เสียด้วย!” ระหว่างทาง เจียงหงหนิงถูกเด็กสองสามคนเอาตัวมาขวางรอยยิ้มบนใบหน้าเขาหายไปในทันที

        คนที่ขวางเขาคือสวีตัวเป่าจากบ้านตระกูลสวีสามหลินจินเป่า ลูกชายของหลินซย่าจื้อ ทั้งยังมีลูกน้องของสวีตัวเป่าอีกสองคนเฉียนโหย่วเกินกับจ้าวซานหวา

        สวีตัวเป่ากับหลินจินเป่าสะพายห่อผ้าพวกเขาสองคนกำลังเดินไปเรียนที่โรงเรียนส่วนตัวในหมู่บ้านข้างๆ ด้วยกันไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเจียงหงหนิงระหว่างทาง

        หลินจินเป่าเข้ามาผลักเจียงหงหนิง “จู่ๆเจ้ายาจกมีเสื้อใหม่รองเท้าใหม่ได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าต้าเกอเจ้าไม่อยู่บ้านพี่สะใภ้เจ้าเลยสบโอกาสขายตูดหาเงินใช่หรือไม่?”

        “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…ต้องใช่เป็นแน่แม่เจ้าบอกว่านางชอบยั่วพ่อเจ้าไม่ใช่หรือ? เงินนั่นต้องมาจากชายชู้เป็นแน่!” สวีตัวเป่าหัวเราะตามเมื่อฟังจบสายตาที่มองเจียงหงหนิงดูถูกจนไม่รู้จะดูถูกอย่างไร

        “ฮ่าฮ่าฮ่าพี่สะใภ้เจียงหงหนิงขายตูด!”

        “พี่สะใภ้เจียงหงหนิงเป็นสตรีมั่วบุรุษ!” จ้าวซานหวากับเฉียนโหย่วเกินร้องตามไปด้วยทั้งสี่ผลักเจียงหงหนิงไปมา

        เจียงหงหนิงตาแดงเขาผลักหลินจินเป่าล้มลงพื้น ขึ้นคร่อมอีกฝ่ายและเริ่มทุบตี “แม่เจ้านั่นแหละที่ขายตูดทั้งบ้านเจ้าขายตูด!”