ตอนที่ 5 ยินดีที่ได้รู้จัก
เสี่ยวหลิงส่ายหัวไปมาแต่ก็นึกดีใจที่เห็นเฉี่ยวซือเป็ห่วงตัวเอง
“นี่น้ำเย็น ๆ ว่าแต่เธอยังไม่บอกฉันเลยว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”
“เพราะว่าฉันตั้งใจมาหาพี่เทียนเฉินนะสิแต่เห็นเธอแว้บๆ เลยเดินเข้ามาดูและเป็เธอจริง ๆ ”
“เป็อย่างนี้นี่เองคงเป็เื่ดีสินะดูหน้าตาของเธอสิชื่นบานแบบนี้”
“ก็ใช่นะสิ รู้มั้ยว่าเมื่อคืนนี้ครอบครัวของฉันได้ไปกินข้าวกับครอบครัวพี่เทียนเฉินทั้งสองตระกูลพูดกันเื่การหมั้นหมายอีกไม่นานฉันจะได้หมั้นหมายกับพี่เทียนเฉินแล้ว ฉันเลยคิดว่าระหว่างรองานหมั้นจะเข้ามาทำคะแนนให้เทียนเฉินเห็นว่าฉันชอบเขาและประทับใจใส่ใจเขามากขนาดไหน ” เสี่ยวหลิงไม่เข้าใจแม้ว่ามู่หรูเหยาไม่ทำอะไรอย่างไรเทียนเฉินก็ชอบเธออยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่าทั้งสองจะหมั้นกันเสี่ยวหลิงจะให้มู่หรูเหยารู้ไม่ได้ว่าตอนนี้เธอกำลังท้องอยู่เพราะเธอไม่ใช่นางร้ายและตัวอิจฉาที่้าพระเอกอีกต่อไป
“ช่างเป็เื่น่ายินดีจริง ๆ ฉันดีใจด้วยนะ”
“จริงสิ ฉันพูดแต่เื่ตัวเองฉันก็ยินดีด้วยนะที่เธอมาเปิดร้านเป็ของตัวเองได้”มู่หรูเหยาจับมือของเสี่ยวหลิงส่งยิ้มแสดงความยินดี ตอนนั้นนั่นเองเธอหันไปเห็นไป๋เทียนเฉินที่เดินอยู่หน้าโรงงานพอดีมู่หรูเหยารีบปล่อยมือออกจากมือของเสี่ยวหลิงลุกขึ้นพรวดเดินกึ่งวิ่งไปหาเทียนเฉินด้วยความดีใจ
“พี่เทียนเฉินโชคดีจังเลยนะคะที่เจอพี่แต่เช้าแบบนี้เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลยที่ครอบครัวของเราสองคนพูดเื่งานหมั้นของเรา”
“เธอมาทำอะไรที่นี่แต่เช้าคงไม่ได้ตั้งใจมาหาฉันที่นี่หรอกนะฉันนะเป็ประเภทไม่ชอบผู้หญิงที่เอาแต่เดินเตร่ไปมาและเข้ามาวุ่นวายทำตัวน่ารำคาญ” ใบหน้าของมู่หรูเหยาซีดเซียวลงทันตาเธอรีบเงยหน้าขึ้นยิ้มกริ่มก่อนจะชี้นิ้วไปหาเสี่ยวหลิงที่ยืนอยู่หน้าร้านของเธอ
“จะเป็อย่างนั้นได้ยังไงคะ พอดีฉันมาแสดงความยินดีกับเพื่อนของฉันต่างหากนั่นคือร้านขายของของเพื่อนสนิทฉันนะค่ะพี่เทียนเฉินคงเคยเห็นหน้าเธออยู่บ้างเมื่อก่อนเธอคอยตามหลังฉันเรื่อยมาและเธอยังเคยเป็ลูกจ้างที่โรงงานของพี่ด้วย” เทียนเฉินหันไปมองตามที่มู่หรูเหยาชี้ไปเขาได้เห็นเสี่ยวหลิงยืนอยู่ใจของเทียนเฉินเต้นแรงตึกตักนี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วที่เขาไม่ได้เจอเธอหลังจากที่นอนกับเธอคืนนั้นทำให้เขาไม่เคยลืมท่วงท่าเสียงร่ำร้องคร่ำครวญที่ครวญครางอย่างสุขสม เมื่อเห็นเธอวันนี้เขากลับนึกถึงค่ำคืนนั้นขึ้นมาทันทีเขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะมาเปิดร้านอยู่ใกล้ ๆ เขาอย่างนี้
“ไป๋เทียนเฉินฉันรอนายตั้งนานแล้วมาทำอะไรอยู่ตรงนี้”น้ำเสียงทุ่มต่ำดังขึ้นขัดจังหวะทั้งสองที่คุยกันอยู่เพื่อนสนิทของเทียนเฉินวันนี้ทั้งสองนัดพบกันที่โรงงานของเทียนเฉินหลังจากที่ไม่ได้พบกันมานาน
“พอดีฉันเจอคนรู้จักนะสิเลยแวะทักทายนิดหน่อย”
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมู่หรูเหยาอีกไม่นานฉันกับพี่เทียนเฉินจะหมั้นหมายกันฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
“ผมชื่อหยางฟงยินดีที่ได้รู้จักนะครับนี่นายมีคู่หมั้นไม่เคยจะบอกฉันเลยนะ ฮ่า ฮ่า”
“เป็เื่ที่ครอบครัวฉันพูดกันนะจริงสิเธอบอกว่ามาหาเพื่อนไม่ใช่หรือไงไปสิไปหาเพื่อนของเธอ”
“อะไรกันนายนี่ใจร้ายชะมัด เอะว่าแต่มู่หรูเหยาบอกว่ามาหาเพื่อนไหนหรือขนาดมู่หรูเหยายังสวยขนาดนี้เพื่อนต้องสวยไม่ต่างกันสินะ”หยางฟงเหลียวหาอย่างสนใจหลันเหยชี้นิ้วมาทางเหลียนหลิงที่ยืนงง ๆ อยู่ตรงข้าม
“นั่นไงคะเพื่อนของฉัน”
“ว๊าววนั่นคนหรือนางฟ้าฉันขอไปทักทายทำความรู้จักได้มั้ย” หยางฟงเห็นใบหน้าของเสี่ยวหลิงก็เกิดความสนใจเธอทันทีแต่ทว่ากลับทำให้อีกคนที่ยืนอยู่ไม่พอใจและหงุดหงิดใจที่สุดแต่ไม่สามารถห้ามเพื่อนของตัวเองได้ ทำได้เพียงเดินตามหลังหยางฟงกับมู่หรูเหยาไปหาเสียวหลิง
ส่วนเสี่ยวหลิงเธอเห็นมู่หรูเหยาเดินข้ามไปหาเทียนเฉินในใจภาวนาขออย่าให้เขาเดินข้ามมาหาตนหลายเดือนที่เธอมาอยู่ตรงนี้เธอไม่เคยได้เห็นหน้าเขาเลยทำไมต้องมาเจอกันตอนนี้ด้วย แต่เมื่อเห็นมู่หรูเหยาเดินมากับชายอีกคนเสี่ยวหลิงเริ่มทำตัวไม่ถูกไม่ยิ่งมองไปด้านหลังเห็นสีหน้าบูดบึ้งเธอยิ่งไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ
“สวัสดีครับผมชื่อหยางฟงยินดีที่ได้รู้จักสาวสวยเอ่อไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ”ทันทีที่หยางฟงเดินมาถึงเขาจับมือของเสี่ยวหลิงมาจับพร้อมจูบลงที่ฝ่ามือคล้ายเป็การทักทายของฝรั่ง
“เอ่อ...ฉันชื่อเหยียนเสี่ยวหลิงยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
“คนอะไรสวยทั้งใบหน้าและน้ำเสียงยังชวนน่าฟังแบบนี้ผมเป็เพื่อนของเทียนฉัน หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับ”
“อย่างนั้นวันนี้เราไปกินข้าวพร้อมกันสี่คนเลยดีมั้ยคะฉันเองก็ไม่มีอะไรที่สำคัญต้องทำด้วยเสี่ยวหลิงเธอเป็เ้าของร้านให้ลูกจ้างเฝ้าร้านสักครู่คงได้สินะ”
“ว๊าว นี่คือร้านของคุณเสี่ยวหลิงหรือครับอย่างนี้ผมคงจะต้องมาเป็ลูกค้าประจำที่นี่แน่นอนเลย เอาตามที่มู่หรูเหยาพูดก็ดีเหมือนกันผมมาที่นี่เพราะมาหาเทียนเฉินถือว่าเป็เื่ที่ดีที่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกัน” เสี่ยวหลิงเริ่มอึดอัดใจไม่ใช่ว่าเพราะเธอไม่อยากไปแต่ทว่าเมื่อครู่เธอหันไปสบตาคนด้านหลังทำให้เธอไม่อยากจะไปด้วยสักนิดแต่ถ้าเธอไม่ไปมู่หรูเหยาก็คงสงสัยไม่น้อย
“ก็ได้ค่ะ อย่างนั้นฉันขอตัวสักครู่นะคะ”
“ได้ครับ”หยางฟงดีใจจนอออกนอกหน้าจนเทียนเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังกระแอมหนึ่งและพูดออกมาอย่างเ็า
“นายนี่เห็นสาวสวยไม่ได้เลยนะภรรยาของนายที่แต่งไปปีที่แล้วรู้หรือเปล่าว่านายมีนิสัยแบบนี้ ”
“เฮ้อ ! อะไรกันนี่นายไม่รู้เหรอว่าฉันนะเลิกรากับภรรยาคนนั้นไปแล้วแต่ไม่แน่ไว ๆ นี่ฉันอาจจะมีภรรยาใหม่ก็ได้”
“พี่หยางฟงคงจะถูกใจเพื่อนของฉันใช่มั้ยคะเธอเองก็คงยังไม่มีคนรักหรอกค่ะฉันสนับสนุนเดินหน้าเต็มที่เลยนะคะเราจะได้พบเจอกันบ่อย ๆ ” มู่หรูเหยาเดินเข้ามากอดแขนของเทียนเฉินพร้อมพูดอย่างดีใจแต่ทว่าเทียนเฉินกลับสะบัดมือของเธอออกจากการจับกุมอย่างไม่พอใจ
‘ไม่เจอกันนานไม่คิดเลยว่าเธอจะมีน้ำมีนวลขึ้นขนาดนี้คงยังชอบยั่วยวนผู้ชายไม่หยุดสินะฉันจะไม่ยอมให้เพื่อนของฉันมาตกหลุมพลางของเธอหรอก ’ เทียนเฉินคิดในใจไม่นานเสี่ยวหลิงได้เดินออกมา