ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 121 พี่น้อง? 

   จากรูปร่างแล้วเธอน่าจะมีอายุสิบห้าสิบหก เด็กสาวมีผมยาวสลวยสีดำและดวงตาคู่สีเช่นเดียวกับผมของเธอ ผิวพรรณขาวเนียนยิ่งกว่าสายฝนตอนอยู่ระดับหนึ่ง ด้วยความสวยที่กระทั่งพลอยและฮันน่าไม่สามารถเทียบเคียงได้ ผู้ชายมากมายจะต้องตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นแน่นอน แน่นอน เด็กสาวไม่ได้สมบูรณ์แบบ หน้าอกเธอนั้นแบนไม่ต่างจากแผ่นกระดาน 

   เด็กสาวค่อยๆเดินเข้าใกล้พวกสายฝน เธอมองสายฝนด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยก่อนที่วินาทีถัดมาเธอจะละสายตาออกจากเขาแล้วหันไปหาชายชุดดำ ชายชุดดำขมวดคิ้วจ้องมองเด็กสาวอย่างจริงจัง สัญชาตญาณกำลังบอกมันว่าเด็กสาวคนนี้อันตรายมาก หากเป็นไปไม่ได้ควรอยู่ให้ห่างมากที่สุด 

   “ใครส่งนายมา?” เด็กสาวไม่เกรงกลัวจิตสังหารที่ชายชุดดำปลดปล่อยออกมาเนื่องจากต้องการฆ่าสายฝนแม้แต่น้อย เธอกล่าวขึ้นด้วยนํ้าเสียงไม่ทราบอารมณ์ ชายชุดดำเงียบ มันไม่มีทางบอกเด็ดขาดว่าใครส่งมันมา การบอกฝ่ายตรงข้ามก็เท่ากับทรยศผู้เป็นนาย มันในฐานะสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์แม้จะต้องตายมันก็จะไม่ยอมบอกให้ศัตรูรู้ 

   “ไม่ยอมบอก? ฉันก็คิดเอาใว้อยู่แล้วนายต้องไม่ยอมบอกแน่” ได้ยินคำกล่าวชายชุดดำเด็กสาวยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง คล้ายกับว่าเธอจะไม่ต้องการคำตอบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ท่าทางของเด็กสาวเป็นผลให้ชายชุดดำอดไม่สบอารมณ์ไม่ได้ ท่าทางแบบนั้นมันคืออะไรกัน? 

   “ฉันขอแนะนำให้เธอรีบออกไปจากที่นี่ อย่าเข้ามายุ่งในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองจะดีกว่า” ชายชุดดำกล่าวแนะนำ นํ้าเสียงที่มันใช้เวลาพูดนั้นเจ็มไปด้วยความดุร้าย คนปกติธรรมดาคงกลัวแต่เด็กสาวไม่ใช่คนปกติธรรมดา เธอไม่กลัวเลยสักนิดและก็ไม่คิดจะใส่ใจคำแนะนำของชายชุดดำด้วย 

   อารมณ์เด็กสาวเปลี่ยนไปกลายเป็นอารมณ์ไม่พอใจ เธอเอ่ยขึ้นว่า “นายขู่ฉัน? นายคิดว่าตัวเองมีความสามารถเพียงพอจะจัดการฉันได้งั้นเหรอ? เป็นเรื่องที่น่าตลกที่สุดในโลก! ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าฉันอยากฆ่านายตอนนี้ฉันสามารถทำได้ทันทีเพียงแค่ขยับร่างกายเล็กน้อยเท่านั้น” มองดวงตาคู่ของเด็กสาว ชายชุดดำรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่ทราบสาเหตุ 

   “ถึงฉันจะไม่อาจสังหารเธอได้แต่ฉันสามารถทำให้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ เธอคงไม่อยากบาดเจ็บสาหัสเพราะมาช่วยคนที่ไม่รู้จักหรอกใช่มั้ย?” อย่างรวดเร็วชายชุดดำรีบระงับความหวาดกลัว มันกล่าวขึ้นเพื่อโน้มน้าวเด็กสาว มันไม่อยากต่อสู้กับเธอสักเท่าไหร่ การต่อสู้กับอีกฝ่ายจะมีแต่เสียกับเสีย ไม่ส่งผลดี 

   เด็กสาวขมวดคิ้ว เธอไม่พอใจชายชุดดำยิ่งกว่าเดิม กล่าวขึ้นว่า “สิ่งที่นายพูดมานั้นผิดทั้งหมด อย่างแรกนายไม่สามารถทำให้ฉันบาดเจ็บได้ อย่างที่สองฉันรู้จักกับผู้ชายคนนี้” ได้ยินคำกล่าวเด็กสาวชายชุดดำพลันส่ายหัวภายในใจ ดูเหมือนตัวมันจะต้องสู้กับเธอจริงๆ 

   ชายชุดดำเปลี่ยนท่าทางการจับดาบ จากจับมือเดียวกลายเป็นจับสองมือ ฉับพลันความต้องการฆ่าพุ่งสูงเหนือท้องฟ้า พลังออร่าซึ่งครอบคลุมใบดาบเงินอยู่สีเข้มยิ่งกว่าก่อนหน้านี้มากมายหลายเท่า บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าแปรเปลี่ยนไปทำให้สายฝนรู้สึกหายใจไม่ออกและอึดอัด เขาสบถคำหยาบออกมาทันที เขาลืมคิดไปเลยว่ามันมีการโจมตีแบบวงกว้างอยู่ด้วย 

   บรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไปคนปกติธรรมดาไม่อาจอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ได้นานนัก เกรงว่าหากอยู่นานเกินชั่วโมงอาจทำให้ระดับศูนย์ตายได้อย่างง่ายดาย สายฝนเวลานี้เป็นระดับศูนย์หรือก็คือคนปกติธรรมดานั่นเอง เหมือนๆกับคนปกติธรรมดาคนอื่น สายฝนเองก็ไม่สามารถทนได้เกินหนึ่งชั่วโมง 

   ‘ฉันต้องหาทางหนีออกจากบริเวณนี้’ สายฝนไม่รู้หากตัวเขาตายที่นี่จะเกิดอะไรขึ้น เขาไม่อยากเสี่ยงลองทดสอบดู กลัวว่าถ้าเขาตายในโลกความฝัน ในโลกความเป็นจริงเขาจะตายด้วย 

   สายฝนได้รับผลกระทบทางลบคนเดียว เด็กสาวไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยราวกับว่าบรรยากาศที่แปรเผลี่ยนไปไม่อาจส่งผลต่อเธอได้ 

   เด็กสาวส่งเสียงเย็นชา เธอส่งสายตาดูถูกไปทางชายชุดดำ “ต่อให้ฉันจะเก่งกว่านี้สิบหรือยี่สิบเท่า นายก็ไม่สามารถทำให้ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ ความอวดดีของนายมันมากกว่าความแข็งแกร่งของนายซะอีก” ฟังจบชายชุดดำพลันรู้สึกอยากจะจัดการเด็กสาวคนนี้ ทำไมวันนี้มีแต่คนปากเก่ง คนที่มันต้องการฆ่าก็ปากเก่ง เด็กสาวซึ่งมาใหม่ก็ปากเก่ง นี่ทั้งสองเป็นพี่น้องกันรึเปล่าเนี่ย? 

   “หยุดพูดได้แล้ว มาเริ่มกันเลย!” สิ้นสุดคำกล่าวชายชุดดำพลันพุ่งเข้าหาเด็กสาวด้วยความเร็วสูง เด็กสาวมองการโจมตีของชายชุดดำโดยใช้สายตานิ่งสงบ เวลาเดียวกันเด็กสาวก็คล้ายกับว่าจะเปลี่ยนไป เธอดูราวกับราชินีศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เหนือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไม่อาจมีสิ่งใดทำร้ายเธอได้ ทุกสิ่งมีชีวิตจะต้องคุกเข่าเมื่ออยู่เบื้องหน้าเธอ นั่นคือสิ่งที่ชายชุดดำรู้สึก

   ‘นี่หรือว่า…’ สายฝนที่มองทั้งสองอยู่คิดบางอย่างขึ้นได้หลังเห็นเด็กสาวที่เป็นดั่งราชินีศักดิ์สิทธิ์ สายฝนรู้สึกตกตะลึงสุดๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าด้วยอายุแค่นี้แต่กลับตระหนักถึงความสงบนิ่งยิ่งกว่าเขาเสียอีก พรสวรรค์ของเธอจะไม่โหดเกินไปหน่อยหรือไง?

   “นายอยากตายเร็วๆสินะ” เพียงแค่การขยับเล็กน้อยเด็กสาวสามารถแย่งดาบมาจากชายชุดดำได้อย่างง่ายดาย เธอตวัดดาบสองครั้ง วินาทีถัดมาชายชุดดำพลันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เกิดรอยดาบรูปตัวอักษรไคหรือก็คืออักษรตัวเอ็ก ชายชุดดำใช้สายตาไม่อยากจะเชื่อจ้องมองหน้าอกตัวเองจากนั้นก็มองไปยังเด็กสาวที่ถือดาบของมันอยู่ เด็กสาวคนนี้ทำได้อย่างไรกัน? เธออยู่ระดับไหนกันแน่? ตอนนั้นชายชุดดำพลันพบว่าตัวมันไม่สามารถดูระดับของฝ่ายตรงข้ามได้

   “เธอทำได้อย่างไรกัน? เธอเป็นระดับอะไรกันแน่?” สุดท้ายชายชุดดำก็ไม่อาจทนความสงสัยได้ มันกล่าวถามกับเด็กสาว เด็กสาวยิ้มดูถูก ตอบกลับว่า “ฉันทำได้ยังไง? คนอ่อนแอแบบนายไม่จำเป็นต้องรู้! ส่วนระดับของฉัน ฉันคิดว่าเรื่องนี้นายก็ไม่จำเป็นต้องรู้เหมือนกัน ไม่ว่าจะยังไงในท้ายที่สุดนายก็ต้องตายอยู่ดี รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

   “เธอ!” ชายชุดดำใกล้คลุ้มคลั่งแล้ว โดนแย่งดาบไปไม่พอยังโดนดูถูกอีก ทำไมเด็กสาวคนนี้ดูถูกคนเก่งขนาดนี้?

   “หยุดพูดซะ! ฉันไม่อยากฟัง” เด็กสาวกล่าวพลางตวัดดาบในมือเบาๆ ฉับพลันร่างชายชุดดำถูกแบ่งครึ่ง ดวงตาทั้งสองข้างของมันเบิกกว้าง มันไม่คิดว่าเด็กสาวตรงหน้ามันจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ โหดเหี้ยมไม่สมกับอายุเลยสักนิด

   ‘เธอโหดร้ายเกินไป!’ สายฝนกล่าวขึ้นภายในใจขณะมองร่างชายชุดดำด้วยความรู้สึกสมเพช จะมีเรื่องก็ควรมีเรื่องกับคนที่โหดเหี้ยมน้อยกว่านี้

---