ตำหนักหมื่นขุนเขา

       ก่อนจะออกเดินทางเทียนหลงเลือกที่จะช่วยให้ฟางหมิงและฟางอี้ถิงกลายเป็นผู้ฝึกตนก่อน ทั้งมอบยาต่างๆมากมายที่จะช่วยในการทะลวงระดับ ทั้งวิชาต่างๆให้ฝึกฝน 

“ฟางหมิงข้าจะไม่อยู่อย่างน้อย3ปีเจ้ากับถิงเอ๋อร์อยู่ที่นี้กับเสี่ยวไป๋ตั้งใจฝึกฝนให้ดี อีก3ปีข้าจะกลับมาข้ามีเรื่องที่ต้องไปจัดการ” เทียนหลงไม่ได้บอกว่านเองจะไปไหนทำอะไร

“ข้าเข้าใจแล้วพี่ใหญ่ข้าและถิงเอ๋อร์จะตั้งฝึกฝนจะได้ไม่เป็นภาระของท่านในอนาคตแน่นอนพี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง”ฟางหมิงรับปากอย่างตั้งใจ

“พี่ใหญ่หลงท่านอย่าลืมซื้อของอร่อยมาฝากข้านะ ท่านอย่าลืมพวกข้านะพี่ใหญ่หลงข้าจะคิดถึงท่าน”ฟางอี้ถิงไม่ลืมจะทวงของกิน

“ได้ข้าจะเอาของอร่อยมาฝากเจ้าเยอะๆให้กินจนอ้วนเหมือนหมูเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เทียนหลงลูบหัวนางก่อนจะหันหลังจากไป

“เดินทางปลอดภัยนะพี่ใหญ่” ทั้ง2ตะโกนตามหลังส่วนเสี่ยวไป๋ก็ร้องตอบ เทียนหลงก็โบกมือรับ

       รอบๆป่าต้องห้ามมีเมืองใหญ่ไม่ต่ำกว่า3เมืองอย่างเช่นเมืองพฤกษาขจี และเมืองที่อยู่ด้านหน้าเทียนหลงชื่อเมืองไร้กฎกำแพงเมืองสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวหรือบางส่วนพังทลายเต็มไปด้วยคราบเลือด เพราะว่าที่เมืองแห่งนี้ไม่มีกฎผู้แข็งแกร่งเท่านั้นคือกฎ มีการต่อสู้กันตลอดเวลา เทียนหลงยืนมองเมืองข้างหน้าสักพักก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป

       เวลาล่วงเลยไป3ปีแล้วหลังจากที่เทียนหลงนั้นอยู่ทีี่นี้มาในช่วงหกเดือนแรกนั้นได้เข้าไปทำงานที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งได้ฟังผู้คนที่มาเข้าพักหรือกินข้าวพูดคุยกับเรื่องต่างจากโลกภายนอกทำให้เทียนหลงมีความเข้าใจมากขึ้นว่าโลกใบนี้มันกว้างใหญ่เพียงใดจนทำให้เทียนหลงเองก็ต้องอดทนต่อความต้องการที่จะออกไปท่องเที่ยว 

       ในอีก6เดือนเทียนหลงได้เข้าไปทำงานในโรงขายทาส ได้เจอกับจริงที่ความโหดร้าย ทารุณคุกคามต่างๆทำให้จิตใจค่อยๆด้านชาลงไปเรื่อยๆเพราะว่าตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าตัวเองเมื่อก่อนนั้นไร้เดียงสาแค่ไหน เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตก็อดที่จะหัวเราะเยาะตัวเองด้วยความสมเพชไม่ได้

       ในอีก2ปีที่เหลือนั้นเทียนหลงที่ตอนนี้ผมยาวถึงกลางหลังมีหนวดหน้าตาคมเข้ม อาศัยอยู่ที่บ่อนพนันที่ไม่เล่นการพนันเลยเอาแต่นั่งกินเหล้าตลอดเวลาจนแทบจะกลายเป็นคนติดเหล้าไปแล้วค่อยมองผู้คนเข้าออกเพื่อนมาเล่นพนัน ได้เห็นวิธีการโกงต่างๆมากมาย ทั้งหักหลัง หลอกลวง การทรยศจากเพื่อนที่กอดคอกันเข้ามาในบ่อนด้วยกันการที่ผิดใจกันนิดหน่อยก็สามารถฆ่ากันทันทีมีให้เห็นแทบทุกวัน บ้างถึงกับเอาลูกเมียมาขาย บ้างเอาบ้านเอาทรัพย์สินมาขาย หวังเพียงแค่ว่าจะชนะคืนมาบ้าง แต่สุดท้ายก็ตัวเปล่าออกไปแทบทุกคน 

       สิ่งเหล้านี้มันทำให้เทียนหลงได้เข้าใจแล้วว่าจิตใจของคนเรานี้มันโหดร้ายมากแค่ไหน มันเป็นสถานที่ที่ไม่มีอะไรดีเลย มันค่อยๆหล่อหลอมจิตใจของเทียนหลงให้ด้านชาจากเด็กหนุ่มยิ้มแย้มหัวเราะแทบตลอดเวลา ตอนนี้สีหน้ามีแต่ความเรียบเฉยและเย็นชา และชอบปล่อยบรรยากาศที่น่าอึดอัดออกมา 

       เมื่อครบกำหนด3ปีเทียนหลงเตรียมตัวจะจากไป ระหว่างกำลังจะเดินออกจากบ่อนพนัน ก็ได้มีเสียงเรียกเขาจากด้านหลัง “เจ้าหนุ่มเจ้าจะไปไหนงั้นรึ”

“ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว” เทียนหลงหันมามองหน้าชายชราพร้อมทั้งตอบกลับ

“อะไรกันเข้าพูดได้ด้วยรึ อย่าพึ่งเข้าใจผิดก็เจ้าอยู่มาตั้ง2ปีไม่เคยก้าวขาออกจากที่นี้และไม่เคยพูดกับใคร ข้าก็เลยนึกว่าเจ้าพูดไม่ได้”ชายชราเจ้าของบ่อนพนันแปลกใจที่เทียนหลงนั้นพูดออกมา

“ข้าต้องไปแล้ว แต่ข้าต้องขอบคุณท่านที่ให้ข้าอยู่ที่นี้ไม่ไล่ไปไหน และนี้ของตอบแทนข้าไม่อยากติดหนี้ใคร” ก่อนที่เทียนหลงจะหยิบเอาสมุนไพรวิญญาณ ผลแสงตะวัน5ผลออกมาให้กับเจ้าของบ่อน ก่อนจะหันหลังจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของบ่อนได้พูดเลย 

เทียนหลงพึ่งออกพ้นจากเมืองมาได้ไม่ไกลมีก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาดักหน้าระดับสูงที่สุดในคนกลุ่มนี้อยู่ที่ระดับแก่นแท้ขั้นกลางเท่านั้น “เจ้าหนุ่มมีของดีไม่น้อยเลยนะแบ่งให้พวกข้าบ้างสิ”

“พวกเจ้าอยากได้ของของข้าหลอ ข้าให้ได้แต่ราคามันสูงมากนะพวกเจ้าจะจ่ายไหวไหม” เทียนหลงหยิบผลแสงตะวังออกมากินเล่นพร้อมทั้งยิ้มเย็น

“สงสัยเจ้าจะเข้าใจอะไรผิดขาบอกให้ส่งมาข้าไม่ได้บอกว่าขายให้ข้า เอาล่ะส่งของมาแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป”หนึ่งในนั้นเอยออกมา

“ก็ได้ข้าจะให้แต่ข้าว่าพวกเจ้าจ่ายไม่ไหวหรอก” เทียนหลงโยนผลแสงตะวันไปทางกลุ่มคนก่อนจะใช้วิชาก้าวดาบกระบวนท่าที่2ส่งปราณดาบออกไปก่อนจะใช้ก้าวไร้เงาไปรับผลแสงตะวันที่กำลังร่วงลงมาก่อนจะหายตัวไป ทิ้งคนที่มาดักปล้นที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายเพราะอะไรไว้เบื้องหลัง “ข้าบอกไปแล้วว่าพวกเจ้ารับมันไม่ไหวหรอก”

      เพียงแค่ก้าวเดียวเทียนหลงก็หายไปจากสายตาก่อนจะมาโผล่ที่ป่าต้องห้ามก่อนจะมุ้งหน้ากลับบ้านของตน “ท่านยายเสี่ยวไป๋น้องรองถิงเอ๋อร์ข้ากลับมาแล้ว” 

      “พี่ใหญ่หายไปตั้ง3ปีข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก”ถิงเอ๋อร์เอยก่อนแต่ไม่ได้เข้าไปกอดเหมือนเมื่อก่อนด้วยตอนนี้นางอายุ17ปีนางจึงอายที่จะทำแบบนั้น 

       “ยินดีตอนรับกลับพี่ใหญ่” “ฮ่าว” เสียงของฟางหมิงและเสี่ยวไป๋ดังขึ้น

เทียนหลงลูบหัวเสี่ยวไป๋แล้วตอบกลับ“ข้าคิดถึงพวกเจ้าเหมือนกัน เป็นไงเสี่ยวไป๋เจ้าดื้อหรือเปล่า ข้ามีของฝากมาให้พวกเจ้าด้วยนะ” เมื่อได้ยินว่ามีของฝากมาให้ฟางอี้ถิงตาเป็นประกาย 

เมื่อได้ยินว่ามีของฝากมาให้ฟางอี้ถิงตาเป็นประกาย “พี่ใหญ่หลงไหนของฝากข้า” 

“ฟางหมิงเจ้ามีพรสวรรค์ไม่เบาเลยนะมาถึงระดับแก่นแท้ขั้นต่ำกันแล้ว ส่วนถิงเอ๋อร์ก็เก่งมากระดับกำเนิดปราณขั้นสูงสุด เสี่ยไปชองเราก็ระดับ4ขั้นสูงสุดแล้ว นี้หมายความว่าพวกเจ้าขยันกันมากเลยสินะ”เทียนหลงอดชมไม่ได้เมื่อเห็นระดับของแต่ละคน

“ขอบคุณครับ/ค่ะ พี่ใหญ่” ทั้งสองตอบอย่างมีความสุข

‘ข้าเก่งที่สุดอยู่แล้ว’ เสียงของเสี่ยวไป๋ดังขึ้นใจจิตของเทียนหลง

    “เอาละเรามาฉลองในรอบ3ีกันดีกว่า” 

                                           จบ.