บทที่ 30วางแผนชั่ว
ค่ำคืนนั้นจวนเ้าเมืองเงียบงันผิดปกติโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ตามระเบียงส่องแสงสลัวไหวเอนตามแรงลมภายในห้องโถงใหญ่เผิงต้าคุนนั่งก้มหน้าสีหน้าขมขื่นไม่ต่างจากคนที่เพิ่งสูญเสียทุกอย่างไปในพริบตาส่วนเ้าเมืองหวงจิ่งผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักสูงใหญ่มือหนึ่งเคาะโต๊ะเป็จังหวะช้า ๆ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด
ความเงียบกดดันอยู่พักหนึ่งก่อนที่เผิงต้าคุนจะเป็ฝ่ายทนไม่ไหว
“ใต้เท้า… เื่นี้จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ” เขากัดฟันแน่นน้ำเสียงแฝงความโกรธแค้นอย่างชัดเจน “ร้านของข้าพังเพราะไอ้เด็กนั่นกับตาเฒ่าหลิวหากไม่สั่งสอนมันให้เข็ดหลาบวันหน้าผู้ใดจะยังเกรงกลัวพวกเราอีก”
หวงจิ่งผูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยสายตาคมกริบจับจ้องไปที่อีกฝ่าย “เ้าคิดจะทำอย่างไรเล่า”
เผิงต้าคุนยกมือขึ้นกำแน่น“ไม่ได้มีแค่พวกมันสองคนเท่านั้นที่ต้องจัดการ พวกชาวบ้านชาวเมืองที่ไปสนับสนุนมันล้วนสมควรโดนสั่งสอนหากปล่อยไว้เช่นนี้คนพวกนั้นจะได้ใจคิดว่าพวกเราทำอะไรไม่ได้”
คำพูดนั้นทำให้เ้าเมืองหวงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ออกมาเสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความขบขันหากแต่เย็นเยียบจนชวนขนลุก
“เ้าพูดไม่ผิด คนเราน่ะหากไม่ถูกกดเอาไว้บ้างก็จะลืมตัว”เขาวางมือลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ เอนหลังพิงเก้าอี้สายตาลอยไปข้างหน้าเหมือนกำลังคิดคำนวณบางอย่าง
“เด็กคนนั้น ชื่อหลินเสี่ยวเฉินใช่หรือไม่”
“ขอรับ หลินเสี่ยวเฉินกับพี่สาวของมัน พวกมันเป็ตัวการทั้งหมด” เผิงต้าคุนตอบทันที
“พวกมันมาจากที่ใด”
“หมู่บ้านวัดเหลียนหนิวขอรับ”
เพียงได้ยินชื่อหมู่บ้านหวงจิ่งผูก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับนึกอะไรบางอย่างออก
“หมู่บ้านวัดเหลียนหนิวเช่นนั้นหรือ” เขาทวนคำช้า ๆ “ข้าจำได้ดี”
เผิงต้าคุนมองเขาอย่างสงสัย“ใต้เท้าหมายความว่าอย่างไรขอรับ”
“นี่ก็ผ่าน่เก็บเกี่ยวข้าวเกาเหลียงมาสองเดือนแล้วถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปเก็บหนี้เสียที” หวงจิ่งผูพูดต่อน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง
คำว่าเก็บหนี้ถูกเน้นชัดเจนจนเผิงต้าคุนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจในทันที ดวงตาเป็ประกายขึ้นมา
“ใต้เท้าหมายจะใช้เื่หนี้สินกดดันพวกมัน”
“ไม่ใช่แค่กดดันแต่จะทำให้พวกมันรู้ว่าผู้ใดที่เป็เ้าของชีวิตพวกมันกันแน่”หวงจิ่งผูยกยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินไปยังหน้าต่างมองออกไปยังความมืดภายนอก
“ข้าได้ยินมาว่าหมู่บ้านนั้น่นี้ปลูกผักกันอย่างคึกคัก มีน้ำใช้มีผลผลิตดีขึ้น จนพวกมันมีของกินอุดมสมบูรณ์ ผักที่พวกมันเอามาขายก็คงเป็ผลผลิตของพวกมันทั้งหมดล่ะสิ”
“ใช่แล้วขอรับผักที่พวกมันเอามาส่งให้กับทุกร้านในเมืองเป็ผักที่พวกชาวบ้านปลูกกัน”เผิงต้าคุนตอบ
เ้าเมืองหวงหรี่ตาลงแค่นเสียงหึในลำคอ “ดูเหมือนพวกมันจะลืมไปแล้วว่าแต่เดิมพวกมันอยู่ได้เพราะผู้ใดที่ที่ใช้ปลูกผักอยู่นั้นเป็ของผู้ใด”
“ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายเลยขอรับพวกมันมีของก็ต้องเอามาใช้หนี้ หากไม่มีเงินก็ยึดเอาผลผลิตไปเสีย ฮ่า ๆ ๆ” เผิงต้าคุนหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
“ไม่หรอก เท่านั้นยังไม่พอ” หวงจิ่งผูส่ายหน้าเบา ๆสายตาเ็ายิ่งกว่าเดิม “ข้าจะเพิ่มดอกเบี้ยด้วย”
“เพิ่มดอกเบี้ย?” เผิงต้าคุนทวนคำ
“ใช่” เ้าเมืองพูดอย่างไม่รีบร้อน “อ้างว่าปีนี้ผลผลิตดีขึ้นความสามารถในการชำระหนี้ก็ต้องเพิ่มขึ้นตาม หากผู้ใดจ่ายไม่ครบก็ถือว่าผิดสัญญา”
“ใต้เท้าช่างปราดเปรื่องจริงๆ แบบนี้พวกมันไม่มีทางรอดแน่” เผิงต้าคุณยิ้มเยาะด้วยความสะใจ
หวงจิ่งผูยังคงพูดต่อราวกับยังไม่จบ“นอกจากนั้น พวกผักที่มันปลูกกันอยู่ข้าก็สนใจไม่น้อยในเมื่อพวกมันปลูกได้ดีนักก็ให้ส่งมาที่จวนข้า ถือเป็ส่วนหนึ่งของการใช้หนี้”
“แต่ถ้าพวกมันไม่ยอมล่ะขอรับ” เผิงต้าคุนลังเลเล็กน้อย
“เฮอะ! ไม่ยอมอย่างนั้นหรือ” หวงจิ่งผูหัวเราะเบา ๆอีกครั้ง ก้าวเดินช้า ๆ กลับไปนั่งที่เดิม “เ้าคิดว่าข้าเป็ผู้ใดกันข้าเป็ถึงเ้าเมืองนี้ทั้งยังเป็เ้าของที่ดิน พวกมันจะกล้าขัดคำสั่งข้าหรือ”
คำถามนั้นทำให้เผิงต้าคุนเงียบไปทันทีก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ถ้าเช่นนั้น ครั้งนี้พวกมันต้องลำบากแน่”
หวงจิ่งผูหลับตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังเพลิดเพลินกับภาพในจินตนาการในหัวก็คิดไปถึงภาพของชาวบ้านวัดเหลียนหนิวที่กำลังกลัวจนตัวสั่นกลัวว่าจะไม่มีที่ดินทำกิน กลัวว่าจะอดตายกันหมดทั้งยังคิดไปถึงภาพหลินเสี่ยวเฉินกับหลินอวี้หรานที่จะต้องโดนชาวบ้านรุมด่าว่าหาเื่เดือดร้อนมาให้หมู่บ้านอีกคิดเพียงแค่นี้ก็สะใจไม่น้อยแล้ว
“เด็กนั่น… เ้าหลินเสี่ยวเฉิน ข้าอยากเห็นจริง ๆว่ามันจะยังยิ้มได้อยู่หรือไม่เมื่อเห็นคนทั้งหมู่บ้านเดือดร้อนเพราะมัน”หวงจิ่งผูแสยะยิ้มที่มุมปาก
บรรยากาศในห้องโถงเย็นเยียบลงอีกครั้งเผิงต้าคุนยกถ้วยชาขึ้นดื่ม สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับความพ่ายแพ้ก่อนหน้านี้ไม่สำคัญอีกต่อไป
“ครั้งนี้ข้าจะไปกับใต้เท้าด้วย ข้าอยากเห็นหน้ามันตอนสิ้นหวังกับตา”เขาพูดขึ้น
“ได้พวกเ้าไปด้วยมันจะได้รู้ว่าเ้าเองก็เป็คนของข้าจะได้ไม่มีผู้ใดกล้ามาโอหังใส่เ้าอีก”เ้าเมืองหวงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการวางอำนาจ
ด้านนอกลมพัดแรงขึ้นทว่าไม่สามารถเล็ดลอกเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของจวนเ้าเมืองได้เลยแม้แต่น้อยเ้าเมืองชั่วกับพ่อค้าอันธพาลยังคงนั่งดื่มน้ำชาคุยกันอย่างออกรสวางแผนกันถึงเื่ของวันพรุ่งนี้ที่น่าตื่นเต้นจนแทบจะรอไม่ไหวแล้ว
1K
