ตอน 3 สถานการณ์เป็ใจ
ระหว่างทางที่หลิวซีหลานไปที่โรงครัว...นางเดินผ่านหน้าห้องของหลิวชวนหลาน...เห็นเงาผู้หญิงเดินไปเดินมาอยู่ในนั้น...ซีหลานถึงกับต้องขยี้ตาอีกครั้ง หันหน้าไปหาสาวใช้คนสนิท
"เหลียวเหลียวๆ!!เ้าเห็นเหมือนข้าหรือไม่"
"ข้าก็เห็นเหมือนคุณหนู"
"มันจะเป็ไปไม่ได้ที่พี่ชายของข้าจะมีสาวในดวงใจ"
"พี่ใหญ่เ็าวันๆเอาแต่ยุ่งอยู่กับงานนอกจวน"
"หรือว่าจะเป็โจร!!! "
"คุณหนูรอง ท่านลืมไปหรือว่านี่คือจวนชวนหลานอ๋อง...ถ้าเป็โจรจริงๆโจรผู้นั้นคงรนหาที่ตาย"
"จริงอย่างที่เ้าว่า...แต่เมื่อครู่นอนข้าเจอท่านพี่ในสวน...เ้าเห็นหรือไม่ว่าท่านพี่มีรอยยิ้มบนใบหน้า"
ซีหลานคิดในใจ..
"อย่างนั้นผู้ที่อยู่ในห้องนอนของท่านพี่นางคงมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาแน่"
"เหลียวเหลียว...งั้นโสมที่ท่านแม่ให้ข้านำจากจวนสกุลหลิวมาทำน้ำแกงให้ท่านพี่.. เ้าเอาไปให้โรงครัวทำเองเถอะวันนี้ข้ามีเื่สนุกต้องทำ"
พูดจบ ซีหลานก็ค่อยๆเดินย่องเข้าไปที่หน้าห้องของหลานอ๋อง...เอาหูแนบประตูฟังเสียงฝีเท้าของคนที่อยู่ในห้อง...
ซีหลานพึมพำกับตัวเอง..
ตึกๆๆ ตึกๆๆ เสียงฝีเท้าคนเดินมาดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ..
เป็เสียงฝีเท้าของหลานอ๋อง...
หลานอ๋องยื่นมือไปหยิกหูของซีหลาน
"อ๊ะ... อ๊ะ โอ๊ยยย ท่านพี่ ปล่อยข้า ปล่อยนะถ้ายังไม่ปล่อยข้าจะกลับจวนสกุลหลิวไปฟ้องท่านแม่"
"นี่เ้ามาทำท่าทีอะไรลับๆล่อๆอยู่หน้าห้องของข้า...ช่างเป็เด็กไม่รู้ความนัก"
"ข้าเห็นท่านพี่เดินออกไปแล้วเหตุใดท่านกลับมาที่นี่อีกล่ะ"
"เพราะนี่เป็จวนอ๋องของข้าข้าจะเข้าออกเมื่อใดจำเป็ต้องรายงานเ้าหรือ"
"ข้าเห็นเ้าท่าทางแปลกประหลาด.. คิดว่าเ้าต้องก่อเื่ให้ข้าปวดหัวเป็แน่"
ซีหลานพยายามเถียงหลานอ๋อง..
"ขะขะ... ก็ข้าเห็นโจรให้ห้องของท่านซีหลานเลยอาสาจะจับโจรให้ท่าน"
ทันใดนั้นประตูห้องของหลานอ๋องก็เปิดออกอย่างแรง...เป็อวิ๋นฟู่หรงเปิดมันออกมา
"ข้าไม่ใช่โจร!!!และข้าก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ด้วย"
ซีหลานใมาก. ตะลึงไปพักใหญ่...
"ทะท่านพี่...นี่ท่านมีแม่นางในดวงใจแล้วหรอ"
"เช่นนั้นข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านพี่ถึงไม่ยอมแต่งงานกับแม่นางเกาถงเล่อ"
ฟู่หรงทำท่าทีกวนประสาท
"ฮ่าๆๆ แต่งงาน?? แต่งงานอย่างงั้นหรออย่างเขานะหรอ มีหญิงสาวอยากแต่งงานด้วย"
"ข้าคงเดาว่าหญิงสาวผู้นั้นที่อยากแต่งงานกับท่านคงจะตาบอด "
"ช่างน่าสงสารนางจริงๆที่ต้องอยู่กินกับท่านชั่วชีวิต"
"หวงเจิ้งเสอ.. คำพูดของนางช่างไร้ยางอายนักจับนางไปโบย10 ไม้"
"เจิ้งเสอรับคำสั่งของท่านอ๋อง"
ซีหลานเห็นเช่นนั้นพยายามเกลี้ยกล่อมหลานอ๋องให้รู้หัวใจตัวเอง
ซีหลานเอามือไปกระตุกชายอาภรณ์ของหลานอ๋องเบาๆ
"ท่านพี่...ท่านก็เห็นว่าคำพูดเมื่อครู่ของนางเป็เพียงแค่การหยอกล้อเท่านั้น.. เหตุใดท่านจริงจังเกินไป ลงโทษโบยนางถึง 10 ไม้นางเป็หญิง.. นางทนรับไม่ไหวหรอก"
"ข้ารู้ว่า...ท่านพี่ให้ความสนใจกับนางผู้นี้เป็พิเศษ... มิเช่นนั้นท่านคงไม่ยอมปล่อยให้นางอยู่ในห้องนอนของท่านหรอก"
หลานอ๋องรู้สึกเขินทำตัวไม่ถูก แกล้งดุซีหลานกลบเกลื่อน
"เ้าเลิกพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว...ไม่งั้นข้าจะสั่งให้เจิ้งเสอมาลากเ้าออกไปโบยพร้อมกับนางเดี๋ยวนี้"
ซีหลานรีบวิ่งไปแอบ พร้อมกับะโกลับไปว่า...
"ข้าจะไม่ถามท่าน...ว่านางผู้นี้เป็ใครกันแน่...ข้าจะรอท่านแต่งนางเข้าจวน"
ระหว่างที่วิ่งไป...ซีหลานไม่ทันระวัง.. วิ่งไปชนหวงเจิ้งเสอองครักษ์ของหลานอ๋อง
*หลิวซีหลาน... มีใจหลงรักชายผู้มากไปด้วยวรยุทธ์อย่างหวงเจิ้งเสอ...นางเฝ้ามองหวงเจิ้งเสอมาเนิ่นนาน..หวงเจิ้งเสอเองก็รู้ว่านางมีใจให้ตน... แต่ด้วยฐานะที่ต่ำต้อยของตน.. หวงเจิ้งเสอพยายามตีตัวออกห่าง และเ็ากับคุณหนูซีหลานตลอด...
แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ถอดใจ...
"อ๊ะ.. เจ็บจัง... นี่ท่านเองหรอเจิ้งเสอ"
เจิ้งเสอไม่ตอบ... เขาค่อยๆคุกเข่าลง
"นี่ท่านทำอะไรน่ะ ระหว่างท่านกับข้าไม่จำเป็ต้องคุกเข่า"
"ข้าทำคุณหนูรองเจ็บ ข้ายินดีคุกเข่าจนกว่าท่านจะลงโทษ"
ซีหลานกระซิบข้างหู...เจิ้งเสอ
"งั้นข้าลงโทษให้เ้า... รักข้าไปตลอดชีวิตของเ้าเ้าว่าอย่างไร"
"เช่นนั้นเจิ้งเสอต้องทำให้คุณหนูผิดหวังแล้ว"
เจิ้งเสอลุกขึ้นเดินจากไป ใบหน้าของเขาดูเ็านักแต่ข้างในใจหวั่นไหวกับซีหลานแทบแย่....
"ท่านอ๋อง"
"เจิ้งเสอ เ้ามาทำไม"
"เรียนท่านอ๋อง ท่านสั่งโบยนาง 10 ไม้ เพียงแค่ 5 ไม้นางก็หมดสติไปแล้ว"
หลานอ๋องทำสีหน้าใ
"นี่นางอ่อนแอขนาดนั้นเชียวหรือ"
"ไม่แปลกที่นางจะหมดสติไป ท่านอย่าลืมว่า...นางเป็เพียงหญิงสาวผู้หนึ่ง มิใช่ทหารที่ท่านเคยส่งลงโทษ"
หลานอ๋องยืนครุ่นคิดเริ่มรู้สึกผิด
"งั้นเ้าพานางกลับเข้ามาพักที่ห้องของข้าเถอะ"
"ท่านอ๋องถ้านางอยู่ที่ห้องของท่านแล้วท่านจะอยู่ที่ไหน "
"ข้าจะอยู่ห้องหนังสือ่นี้ข้าต้องจับตาดูนางตลอด ไม่ให้คลาดสายตา"
"เ้าเป็แค่องครักษ์เหตุใดถามมากเช่นนี้ถ้าขืนเ้ายังไม่หยุด ข้าจะส่งเ้าไปอยู่ชายแดนซะ"
"เรียกหมอมารักษานาง!!!"
"รับคำสั่งท่านอ๋อง"
38
