ธุรกิจของเดอะสกายบริษัทที่ให้บริการโรงแรมและรีสอร์ตระดับเจ็ดดาวที่ขึ้นชื่อของประเทศไทยประเภทการให้บริการมีมากมายเหมือนคำแปลของมัน คณินเป็ทายาทรุ่นที่สามที่บริหารงานต่อจากบิดาที่เป็นายหัวที่นับหน้าถือตาของคนในพื้นที่ภูเก็ตเคยลงสมัครรับเลือกตั้งสส.ได้รับคะแนนเสียงล้นหลาม จนต้องลงอีกหลายสมัยติดต่อกัน จนในที่สุดอิ่มตัวด้วยอายุและมีโรคประจำตัวจนทุกคนในครอบครัวขอร้องให้หยุดพักอยู่กับบ้าน
คณินลูกชายคนเดียวเลยเข้ามาดูแลกิจการทุกอย่างแทนบิดาเขาบริหารเพิ่มจากธุรกิจโรงแรม เพิ่มเป็ธุรกิจเรือยอชต์และยังให้บริการพาท่องเที่ยวทะเลอันดามันหากเวลานักเดินทางเสิร์ชหาทัวร์ท่องเที่ยวจะพบคำว่าสกายแอทอันดามันเป็อันดับแรกเพราะได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวสูงสุดเพราะที่พักดี การบริการเยี่ยม ราคาสมเหตุสมผล ทำให้ธุรกิจทัวร์ของเดอะสกายติดอันดับหนึ่งของการท่องเที่ยวภูเก็ต
คณินมาทำงานแต่เช้าเพราะเพื่อนสนิทจะมาหา ทั้งเขาและเพื่อนร่วมเงินกันขยายธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ตจนครอบคลุมไปหลายจังหวัดทางใต้แต่หลักๆ อาชว์จะอยู่ที่เกาะไข่มุก ในจังหวัดสตูล ถ้าไม่มีงานสำคัญก็ไม่ได้พบกันเพราะเมียเพิ่งคลอดลูก คุณพ่อมือใหม่ก็กำลังหลงมาก
นายหัวหนุ่มหล่ออมยิ้มเมื่อนึกว่าตัวเขาก็เป็พ่อลูกอ่อนเหมือนกันร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตเข้ารูปพอดีตัว อวดหุ่นหล่อล่ำกำยำแบบแมนๆที่สาวน้อยสาวใหญ่เห็นแล้วเป็น้ำลายหก เดินผ่านหน้าเลขาเพื่อจะเข้าห้องทำงาน
ระหว่างผลักประตูเข้าไปคณินก็เอ่ยกับเลขาฯ หน้าห้องที่ทำงานกันมานานกว่าแปดปี
“เอาเอกสารเข้ามาให้ผมเลยนะครับผมจะรีบเซ็นแต่เช้า”
“นายหัวคะคือว่าในห้อง นายหัวอาชว์มาถึงแล้วค่ะ”
“มาแล้วเหรองั้นเอกสารรอก่อน ขอผมคุยธุระสำคัญกับนายหัวอาชว์ให้เสร็จก่อน”คณินพูดจบก็ผลักประตูเข้าไป เขาคิดว่ามาทำงานแต่เช้าเพื่อรีบเคลียร์เอกสารแต่อาชว์กลับมาเร็วกว่าที่คิด
เมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวแล้วคณินต้องชะงักฝีเท้ามองอาชว์ที่สามารถเข้ามานั่งรอได้เลยเพราะความสนิทสนม
คณินหรี่ตามองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานเขาด้วยความขบขัน
“จุ๊บๆ”
ภาพผู้ชายหุ่นล่ำตัวโต กำลังจุ๊บหน้าจอที่เปิดวิดีโอคอลหาใครสักคนทำให้คนเพิ่งมาถึงอมยิ้ม
“เ้าสมุทรครับไม่ดื้อไม่ซนนะครับคุณพ่อมาทำงานที่กระบี่สองอาทิตย์ เป็เด็กดีของแม่วีร์นะครับ”
“เ้าสมุทรสัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่ซนครับคุณพ่อตั้งใจทำงานไม่ต้องเป็ห่วงเ้าสมุทรนะครับ”เสียงของกานดาวีร์ที่เอ่ยกับสามี ขณะที่อาชว์ก็จุ๊บๆที่หน้าจอซึ่งเปิดวิดีโอคอลอยู่
“คิดถึงวีร์อยากกลับเกาะไข่มุกแล้วเนี่ย”
“นายหัวเพิ่งไปยังไม่ถึงวันเลยนะคะจะอยากกลับบ้านแล้ว นายหัวคณินจะว่าเอาได้นะคะ”
“ก็ผมคิดถึงเมียกับลูกถ้าไม่ติดว่ามาประชุมสำคัญ ผมไม่มาแล้ว ให้ไอ้ณินมันดูแลที่นี่ไปคนเดียว”
“หวานไม่อายลูกเลยนะครับนายหัวอาชว์”เสียงล้อเลียนของคนที่มาใหม่ทำให้อาชว์หันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็ใครก็เสียอาการนิดๆเพราะปกติเขาจะมีนิสัยพูดน้อย ไม่เคยหวานกับเมียให้ใครเห็นมากนัก
“ทำไมไม่ส่งเสียงก่อน”
“ฉันก็เปิดประตูเข้ามาปกติแต่นายไม่ได้ยินเอง”
“วีร์ครับ”อาชว์หันไปหาภรรยาสุดที่รักในโทรศัพท์ “แค่นี้ก่อนนะครับคิดถึงวีร์กับเ้าสมุทรนะครับ” อาชว์บอกแล้ววางสาย หันมาหาคณินที่ทำหน้าล้อเลียนตัวเองอยู่
“แต่งงานมีลูกเมียมันดีแบบนี้เองหน้าตานายหัวอาชว์ดูสดชื่นแจ่มใส พูดเสียงเล็กเสียงน้อยฟังแล้วจั๊กจี้หูฉิบ” คณินพูดพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง
“คนเขารักลูกรักเมียก็แสดงออกแบบนี้ไม่เหมือนคนโสดแบบนายนี่หว่า”
“โสดแต่ไม่สนิทว่ะ”
“ยังไงของนาย”
“ก็เื่ของคุณกั้งที่ฉันจะถามนายนั่นแหละ”
เมื่อมาถึงประโยคนี้ของเพื่อนอาชว์ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที กั้งหรือกัญญาภัคคือพี่สาวของเมียเขาไม่แน่ใจว่าทำไมคณินจึงถามถึง
“นายจะถามอะไร”
“ฉันจำได้ว่านายเคยพูดว่าคนที่นายต้องแต่งงานด้วยตอนแรกคือคุณกั้งพี่สาวคุณวีร์ใช่ไหมแต่ว่านาย้าแต่งกับคุณวีร์ คุณกั้งก็เลยถอยด้วยการหนีงานแต่งไป”
“เื่นี้มันมีรายละเอียดเยอะกว่าที่ฉันเคยเล่าให้นายฟังว่าแต่นายถามถึงเื่นี้ทำไม”
“คุณกั้งหนีงานแต่งงานไปภูเก็ตฉันเจอเขาที่นั่น”
อาชว์เหมือนจะต่อจิกซอว์ที่เหลือจากคำพูดของเพื่อนได้ในทันทีเพราะบางอย่างที่คนในครอบครัวสงสัยแต่ไม่ได้รับคำตอบอาจจะมีคำตอบอยู่ตรงหน้า
“อย่าบอกนะว่านายคือคนที่ทำคุณกั้งท้อง”
“นี่แหละที่ฉันอยากคุยกับนายคุณกั้งท้องกลับไปใช่ไหม น้ำใสคือลูกสาวฉัน”
“เดี๋ยวก่อนณินนายเล่าให้ฉันฟังก่อนว่าทำไมถึงเป็นาย มันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเื่นี้สำคัญมากนะ คุณกั้งไม่เคยบอกใคร เธอทนต่อสายตาดูถูกของใครหลายคนว่าท้องไม่มีพ่อกลับมาบ้านเธอไม่ยอมบอกว่าใครเป็พ่อของน้ำใส เพราะฉะนั้นเื่นี้สำคัญมากโดยเฉพาะกับน้ำใส”
“ฉันเจอเขาในผับเขาดื่มจนเมา ฉันเลยพาเขาไปส่งที่โรงแรม”
191
