ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     แต่ละคนที่ได้รับฟังชื่อสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญาของเหล่าแม่นางน้อยทั้งหลายต่างก็พากันนั่งนิ่งไปเลย ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินชื่ออันเหลือชื่อ อันแสนแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ

    จะมีใครกันที่จะตั้งชื่อสัตว์อสูรที่ถือว่าเป็นสัตว์ที่สูงส่งแบบนี้กันบ้างล่ะ?? แต่ก็มีนี่ไงเล่า เหล่าบรรดาลูกๆหลานๆเหลนๆของพวกเขานี่อย่างไรกัน!! ลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับชื่อที่เป็นมงคล และมีความหมายอันแข็งแกร่ง ใดๆที่กล่าวไม่มีผลทั้งสิ้น

     “ลองให้ผู้อื่นมารับรู้ชื่อสัตว์อสูรที่สูงส่งมีชื่อแบบนี้ พวกเขาคงจะตกใจกันน่าดูล่ะ”ท่านแม่

     “ชื่อที่ตั้งให้สัตว์อสูรคู่กายที่ทำพันธะสัญญาด้วยส่วนมากนะมีความหมาย ไพเราะ พอๆกับชื่อคนนี่แหละ แต่ดูพวกเด็กๆของพวกเราสิตั้งชื่อสัตว์อสูรเสียหมดภาพลักษณ์สัตว์อสูรระดับสูงหมดเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

     “แหวกทุกกฎเกณฑ์ที่บรรพบุรุษ หรือคนอื่นๆเขาทำกันจริงๆเลยนะเจ้าคะ ท่านแม่”พี่สะใภ้รอง

     “ก็นั่นน่ะสินะ ไม่เหมือนใครและไม่มีใครกล้าเหมือนจริงๆนั่นแหละ”ท่านแม่

     “เฮ้อ………..”พวกท่านคงต้องได้แต่ยอมรับและพยายามจดจำชื่อสัตว์อสูรเด็กของพวกเด็กๆกัน แต่แน่นอนว่าไม่ได้ยากอะไรเพราะส่วนมากพวกมันโดนตั้งชื่อเรียกแบบตรงตัวของพวกมันจริงๆ ไม่ทำให้คาดเดายากเลยแม้แต่นิดเดียว

     จากที่ผ่านเวลาการตั้งชื่ออันแสนประทับใจผ่านพ้นไปแล้ว แต่แน่นอนว่ายังมีผู้ที่รับไม่ได้จากชื่อพวกนี้อยู่นั่นก็คงจะไม่พ้นพกสัตว์อสูรเด็กน้อยนั่นแหละ!!

     “ทำไมพวกเราจะต้องมาเจอมนุษย์เด็กกลุ่มนี้เป็นเจ้านายด้วยนะ เวรกรรมจริงๆเลย”หยิกหยอย ของเหลนชายใหญ่

     “จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อฟ้าดินกำหนดเอาไว้แล้วน่ะกลิ่นพวกเขาก็ดูคุ้นเคยมากๆอีกด้วย”พุงย้อย ของเหลนชายรอง

     “รู้อย่างนี้น่าจะมาเจอะเจอพวกลูกมนุษย์กลุ่มนี้ให้ช้าลงหน่อยได้คงจะดีนะ”หงอน ของเหลนชายสาม

     “ก็มัวแต่ดีใจกับการได้กลิ่นละอองธาตุพิเศษจากท่านย่าเล็กที่มนุษย์กลุ่มนี้เรียกอย่างไรเล่า ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วมีหรือพวกเราจะหลงเข้ามาเล่นน้ำในบ่อน้ำร้อนที่วิเศษแบบนี้ได้น่ะ”ขนเทา ของเหลนชายสี่

     “เฮ้อ………”เหล่าสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญาของพวกเหลนชายทั้งหลาย ต่างก็คุยปลอบใจให้กันและกันแต่ไม่ใช่เพียงพวกมันพูดคุยกันเท่านั้นเหล่าสัตว์อสูรเด็กของพวกเหลนสาวก็มาพูดคุยต่อจากนี้ทันทีแต่การพูดคุยนั้นแตกต่างกันคนละขั้วเลยจริงๆ

     “แต่ข้าชอบพวกมนุษย์เด็กกลุ่มนี้นะเจ้าคะ”ก๊าบ..ก๊าบ..ของเหลนสาวใหญ่

     “พวกนางมีกลิ่นกายจากไอละอองธาตุหอมมากๆ เวลาอยู่ใกล้ๆพวกนางนั้นทำให้รู้สึกดีมากๆจริงๆ”เหล็กใน ของเหลนสาวรอง

     “ยิ่งท่านย่าเล็กของพวกเจ้านายข้าจะ นางมีกลิ่นตัวที่ห๊อมมม..หอม…จริงๆ”มีเกล็ด ของเหลนสาวสาม

     “ข้าชอบพวกลูกมนุษย์กลุ่มนี้ที่สุดเลยเจ้าค่ะ มีของกินอร่อยๆเยอะแยะพร้อมพลังธาตุที่สูงสุดเลย”สองซี่ ของเหลนสาวสี่

     “ดีจังเลยที่แอบหนีท่านพ่อ ท่านแม่ออกมาแบบนี้น่ะช่างโชคดีจริงๆเลย และพวกข้าก็มีความสุขมากจริงๆนะ”ก๊าบก๊าบ ของเหลนสาวใหญ่

     “................”กลุ่มสัตว์อสูรเด็กของพวกเหลนชาย 

     ตอนนี้รู้สึกแล้วว่าทั้งมนุษย์เด็ก และสัตว์อสูรเด็กนั้นอยู่ฝ่ายไหนกันบ้าง และแต่ละตัวมีนิสัยไปทางด้านไหนบ้าง ก็พากันดูออกได้อย่างชัดเจนเลยทีเดียวล่ะ

     “ใช่แล้ว!!”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!”ทุกๆคน

     “เหนี่ยวเหนี่ยวเป็นอะไรไปลูก!!?”ท่านพ่อ ท่านแม่

     “ท่านย่าเล็ก เป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ/ขอรับ??”พวกเหลนๆ 

     ตอนนี้ทุกๆคนพากันตกใจเจ้าของเสียงแหลมปรี๊ดที่จู่ๆก็พูดว่า ใช่แล้วเหมือนนึกอะไรออกมาเสียเสียงดังลั่น แถมยังมีท่าทางที่ดูจะดีอกดีใจและมีความสุขมากเหลือเกินอีกด้วย รอยยิ้มที่ยิ้มบาน และสายตาที่แวววาวส่องประกายแวววับออกมา

     “ควั่บ……”

     ในขณะที่ทุกๆสายของทั้งคนและสัตว์อสูรเด็กมองกันมาที่เหนี่ยวเหนี่ยวทุกๆคน แต่ว่าสายตาของเหนี่ยเหนี่ยวนี่น่ะสิมองพวกกลุ่มสัตว์อสูรเด็กแทน

     “..............!!”สัตว์อสูรเด็กของเหลนชาย รู้สึกว่าขนที่มีเต็มตัวของพวกมันกำลังลุกตั้งขึ้นแบบไม่รู้ตัวว่าเกิดจากอะไรกัน
    “ว้าว…..ท่านย่าเล็กมองพวกเราใช่หรือไม่??”เสียงจ้อกแจ้กจากสัตว์อสูรเด็กของพวกเหลนสาวที่เหนี่ยวเหนี่ยวมองมากลับตื่นเต้นกันแทน

     “..............!!”สัตว์อสูรเด็กของเหลนชาย พวกมันพากันมองพวกเหล่าบรรดาสัตว์อสูรด้วยกันที่มีอายุน้อยกว่าพวกมันเหมือนดั่งน้องสาวที่เล่นกันมาตั้งแต่เล็กๆ

     “..............”พวกผู้ใหญ่เองก็พูดไม่ออกเช่นกัน

    “ทำไมข้าเหมือนเห็น และจับความรู้สึกได้ว่าเหล่าบรรดาสัตวว์อสูรของแม่นางน้อยทั้งหลายนิสัยเหมือนกับพวกนางจริงๆเลยล่ะ?? หรือว่าข้าคิดมากจนเกินไป พวกเจ้าว่าอย่างไรกัน??”ท่านแม่ บ่นพึมพำให้พรรคพวกด้วยกันได้ยิน

     “ข้าก็เห็นและรับรู้เหมือนอย่างเจ้าเช่นกัน”ท่านป้าอี้ ท่านป้าฉือเองก็ตอบเหมือนๆกันเลย

     “มันเด่นชัดมากเจ้าค่ะเหมือนพวกแม่นางน้อยอยู่ในร่างของสัตว์อสูรเด็กพวกนี้จริงๆเจ้าค่ะ ท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

    “ใช่อย่างที่สะใภ้ใหญ่พูดเลยเจ้าค่ะท่านแม่”พี่สะใภ้รอง

    “นั่นน่ะสิ เหมือนกันจริงๆและไม่แปลกเลยถ้าจะปั่นป่วนเป็นเท่าตัวน่ะ”ท่านแม่

     “เฮ้อ…….”พวกท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ ต่างพากันทอดถอนหายใจออกมายาวๆอีกหนึ่งครั้งของวันใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มต้นเอง

     บรรดาเหลนๆเองก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วในตอนนี้มองมาที่ท่านย่าเล็กกันเต็มที่เลยรอฟังว่านางจะพูดอะไรต่อจากนี้

    “พวกเจ้าทั้งหมดเลยเป็นสัตว์อสูรที่เกิดในป่าไร้ฤดู ไร้กาลเวลาแห่งนี้มาตั้งแต่อยู่ในท้องท่านแม่ของพวกเจ้าจนถึงตอนนี้ ย่อมรู้จักป่าแห่งนี้ดีใช่หรือไม่??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่ๆ..ท่านย่าเล็กของเจ้านาย”เหล่าบรรดาสัตว์อสูรเด็ก

     “อือ….งั้นก็ดีเลยถ้าอย่างนั้นก็….ข้า….”เหนี่ยวเหนี่ยว ใช้วิธีการลากคำพูดช้าๆไม่ได้พูดแบบรวดเร็วเหมือนเคย

     ก็เลยทำให้คนอื่นๆพากันลุ้นจนตัวเกร็งไปหมดว่านางกำลังจะพูดอะไรออกมา

     “ข้าจะถามพวกเจ้าว่าให้นำทางไปหาขุมทรัพย์ของพวกเจ้าที่ชอบไปบ่อยๆ หรือแบบว่าเผอิญเห็นว่ามันอยู่ตรงไหนของบริเวณป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้น่ะ ไม่ต้องเอาเยอะแต่ว่าพอใส่ได้ขนาดนี้น่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว วาดมือเสียกว้างเกินกว่าจะบอกได้ว่าจะเอาเยอะแค่ไหน

     “ได้ๆ”พวกสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญาของเหลนๆ ต่างพากันผงกหัวกันอย่างเต็มใจ เพราะพวกมันก็อยากจะไปเที่ยวเล่นแล้วเช่นกัน

     “ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “พวกข้าก็ไปด้วยเจ้าค่ะ”เหลนสาวคนอื่น

     “พวกข้าด้วยขอรับ”พวกเหลนชาย

     “งั้นเตรียมตัวออกเดินทางกันเลยพวกเรา..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “................!!”พวกผู้ใหญ่ 

      “เด็กๆอย่าพึ่งไป ของยังไม่ได้เก็บเลยลูก”ท่านพ่อ

     “อ้าว…..”พวกเด็กๆ 

     พวกผู้ใหญ่เองที่ได้ยินว่า พวกเจ้าลิงทะโมนทั้งหลายเตรียมตัวจะพากันออกเดินทางแล้วก็รีบหันไปเก็บข้าวของที่เหลืออย่างรวดเร็วทันทีเลย

     “ท่านพี่ พวกท่านสอนและดูแลพวกเด็กๆอย่างไรกันดูสิ พวกข้ายังเก็บของไม่เรียบร้อยเลยนะเจ้าคะ”ท่านแม่

     “จริงเจ้าค่ะ”บรรดาสะใภ้

     “...................!!!”เหล่าบรรดาสามีทั้งหลายต่างก็พากันมองไปมากันอย่างงุนงง แล้วมีคำถามตัวใหญ่ๆในใจกันเลยว่า “พวกเจ้าก็เลี้ยงดูพวกเด็กๆด้วยเช่นกัน!!” แต่มีหรือพวกผู้ชายจะกล้าย้อนกลับไปน่ะ?? เดี๋ยวเรื่องไม่จบง่ายๆเป็นแน่ได้แต่พากันรีบเร่งมือเก็บของ และใช้พลังธาตุในการกวาดของเก็บเข้าแหวนมิติของพวกเขาอย่างรวดเร็วที่สุดเลย 

     พากันวิ่งขึ้นวิ่งลงบนบ้านต้นไม้เพื่อเก็บข้าวของกันเป็นระวิงกันไปเลย 

     “เรียบร้อยแล้ว น้องหญิง”ท่านพ่อ 

     “ดีเจ้าค่ะ งั้นก็ออกเดินทางกันเลยเจ้าค่ะ”ท่านแม่

     “............!!!”พวกผู้ชาย

     พวกเขายังไม่ทันจะหายเหนื่อยดีเลย บรรดาฮูหยินต่างพากันเดินไปหาพวกเด็กๆ และพากันเดินทางแล้วว

     “อะเอ่อ….นะ..น้องหญิง..!!”ท่านพ่อ พูดได้แค่นี้สั้นๆและดูเหมือนท่านแม่จะไม่ได้ยิน??หรือไม่ได้สนใจกัน?? สองความหมายนี้ดูแตกต่างกันมากจริงๆ

     “พวกนางพาเด็กๆกับสัตว์อสูรเด็ก ออกเดินทางกันแล้ว!!”ท่านลุงฉือ

     “ให้มันได้แบบนี้สิ พวกเราแทบไม่ได้พักกันเลยนะ”ท่านลุงอี้

     “หรือพวกเจ้ากล้าสั่งให้พวกนางหยุดเดินทางล่ะ??”ท่านพ่อ

     “ไม่ล่ะ??”ท่านลุงทั้งสองตอบแบบไม่ต้องหยุดคิดกันเลยอย่างรวดเร็วทันที

     “เหอะ…ข้าก็นึกว่าพวกเจ้าจะกล้าเสียอีก”ท่านพ่อ มองเพื่อนตายทั้งสองด้วยสายตาเหยียดๆ ออกมา

    “มันก็พอกันทั้งข้าและพวกเจ้านั่นแหละ ทำมาเป็นพูดเหน็บแนมข้า เหอะ…”ท่านลุงฉือ

    “เหอะ….”ท่านลุงอี้

    พาลใส่กันพอสมควรแต่ว่าก็ทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากพากันเร่งฝีเท้าติดตามพวกเด็กๆ สัตว์อสูรเด็ก และเหล่าบรรดาฮูหยินทั้งหลายอย่างไม่มีปากเสียงใดๆ 

     “ลา…ล้า…ลัน….ลัน…ลา…..”เสียงร้องเพลงดังไปตลอดทางพอๆกับเสียงพูดคุย

     “ไม่รู้ว่ารอบนี้พวกสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของพวกเราจะพากันไปที่ใดกันนะ”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “ข้าเองก็ตื่นเต้นมากๆเลยเนี่ยขอรับ ว่าจะเจอของวิเศษเยอะมากน้อยเพียงใด บริเวณป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้เสมือนบ้านของพวกมันทุกๆตนเลย”เหลนชายรองจูจู

     “ทีนี้ก็ไม่ต้องพากันเดินทางแบบสุ่มๆแล้วน่ะสิใช่ไหมพวกเรา”เหลนชายสามจีจี

     “แต่ว่านะขอรับ..”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “แต่ว่าอะไรเหรอ??”พวกพี่ชาย เพื่อนๆ หันมามองเหลนชายสี่ที่ยังคงพูดประโยคไม่จบดีเพื่อถามกัน

    “ข้าเกรงว่าถ้าให้เหล่าบรรดาสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของพวกเรานำทางจริงๆมันจะได้เรื่องหรือขอรับ?? ข้ากับพวกท่านก็น่าจะรู้นิสัยของพวกมันดีนะขอรับถึงจะพึ่งทำพันธะสัญญากันก็ตามที แต่ข้ารู้สึกเหมือนรู้จักพวกมันมานานมากแล้ว”เหลนชายสี่เหล่าสู่

    “จริงด้วย !!!”พวกเหลนชายพอได้ยินเหล่าสู่พูดถึงตรงนี้เข้าก็พากันมองไปด้านหน้าที่เหล่าสัตว์อสูรเด็กของพวกเขาแต่ละคนเดินนำทัพหน้าด้วยเช่นกันอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ ว่าจะคิดในทางที่ดีหรือในทางที่ไม่ดีกันแน่ในตอนนี้??

     “เฮ้อ………..”และในที่สุดก็พากันทอดถอนหายใจและพากันส่ายหน้าไปมาอย่างแรงๆ ด้วยการยอมรับชะตากรรมอันนี้จริงๆ ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

     “เดี๋ยวถึงทางเบี่ยงแยกด้านหน้า พวกเราจะพาพวกเจ้านายและครอบครัวของพวกเจ้านายไปกันที่ใดก่อนดีเล่า??”หยิกหยอก ของเหลนชายใหญ่

    “นั่นน่ะสิ ข้าเองอยากไปอยู่ในใจตอนนี้ทั้ง 2 เส้นทางเลยนะตัดสินใจยากมากจริงๆ”พุงย้อย ของเหลนชายรอง

     “ใช่ๆ มันดีทั้งสองทางเลย”หงอน ของเหลนชายสาม

     “ใกล้จะถึงแล้วจะพวกเจ้ายังคิดไม่ได้อีกเหรอว่าจะเลือกทางไหนดี”ขนเทา ของเหลนชายสี่

     “อือ…….”เหล่าอสูรของพวกเหลนชายต่างพากันครุ่นคิดและนึกถึงว่าทางไหนเป็นสิ่งที่มีของพวกเขาชอบมากที่สุดและดึงดูดใจมากที่สุดกัน

     “เลี้ยวทางขวา..”พวกสัตว์อสูรเด็กของเหลนสาวน้อย ที่ไม่ได้จะพูดปรึกษาใด ต่างก็พากันหันหลังไปบอกเหล่าบรรดาเจ้านายของพวกมันอย่างรวดเร็ว

     “............!!”สัตว์อสูรเด็กของเหลนชาย

     “ได้ๆเลย ทางขวานะพวกเรา”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ”เหลนสาว

     “ขอรับ”เหลนชาย

     พวกเด็กๆต่างพากันเลี้ยวเข้าทางที่สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของพวกน้องสาวตะโกนบอกเมื่อตะกี้นี้

     ทางด้านพวกกลุ่มแม่นางน้อยทั้งหลายนั้นก็มีท่าทางสนุกสนาน เพลิดเพลินแบบสบายๆไม่ได้คิดอะไรให้มากมายเหมือนพวกพี่ชายของพวกนางเลยแม้แต่นิดเดียว

     “ท่านย่าเล็กเจ้าคะ ท่านย่าเล็กว่าบรรดาสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของพวกข้าจะพาไปเจอสิ่งใดก่อนหรือเจ้าคะ??”เหลนสาวสี่ทู่จึ ก็อดทนรอไม่ไหวรีบถามคำถามที่ยังคาใจอยู่ในตอนนี้แบบอยากรู้อยากเห็นมากๆ 

     และไม่ใช่เพียงแค่นางผู้เดียวเสียเมื่อไหร่กันที่อยากจะรับรู้ หันไปมองเหลนสาวแต่ละคนก็พากันพยักหน้าเพื่อรอคำตอบด้วยเช่นกัน

     “อ้อ….เรื่องนี้สำหรับข้านะมันเดาไม่ยากหรอก”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “มันคืออะไรหรือเจ้าคะ ท่านย่าเล็ก??”เหลนๆสาว ประสานเสียงถามแบบตื่นเต้นมากๆ จริงๆ

     “อือ…มันก็น่าจะเป็น…….”เหนี่ยวเหนี่ยว 

************

     เหล่าสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญาของบรรดาเหลนๆ ต่างโดนท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเจ้านายของพวกมันนำทางพาไปหาของวิเศษ ของดีในบริเวณป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลา