เก้าผันแปรแห่งความเป็นนิรันดร์

บทที่ 49 ปุรพุท วัชระ ทะเลแห่งทุกข์

        "โลกนี้คือทะเลแห่งทุกข์..."

        "มนุษย์ทุกผู้ล้วนถูกพันธนาการอยู่ในสายธารแห่งความขมขื่น..."

        "ในร่างกายมนุษย์ทุกคนล้วนมีทะเลแห่งทุกข์ซุกซ่อนอยู่..."

        "หากมิอาจเปิดผนึกทะเลแห่งทุกข์ ก็ไม่มีทางที่จะเข้าใจตัวเองได้อย่างแท้จริง"

        "หากเปิดออกแล้ว แต่กลับมิอาจข้ามผ่านได้ ก็จักถูกกลืนกินหายไปในคลื่นแห่งทุกข์!"

        ในเสี้ยววินาทีที่เผชิญหน้ากับเคล็ดวิชาพิทักษ์เทพ หวังเฉินกลับเข้าสู่ภาวะรู้แจ้งโดยสมบูรณ์ ข้อมูลมากมายพรั่งพรูเข้ามาในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา คล้ายกระแสน้ำไขว้กันไปมาท่ามกลางทะเลแห่งความรู้แจ้ง จิตวิญญาณของเขากำลังเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงที่ลึกลับ คนนอกไม่สามารถรับรู้ได้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าช่วงเวลานี้สำคัญต่อเขาเพียงใด

        ปุรพุท—คือการช่วยเหลือผู้คนให้พ้นจากความทุกข์

        วัชระ—คือความแข็งแกร่งที่ไม่อาจถูกทำลาย

        ทะเลแห่งทุกข์—คือความจริงอันหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อทุกสิ่งหลอมรวมเข้าด้วยกัน มันได้กลายเป็นเส้นทางใหม่ เส้นทางที่เปิดออกสำหรับหวังเฉินเท่านั้น ในชั่วขณะนี้ หวังเฉินลืมการดำรงอยู่ของจี้ซื่อสงไปโดยสิ้นเชิง เขาดำดิ่งสู่การทำความเข้าใจทะเลแห่งทุกข์

        "สารเลว! เจ้าไม่คิดจะสนใจข้าเลยหรือยังไง"

จี้ซื่อสงระเบิดความโกรธแค้นออกมา พลังของเขายิ่งปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงจ้าออกมาจนทั่วทั้งโถงใหญ่เต็มไปด้วยรัศมีสีทอง กลิ่นอายของความเป็นนิรันดร์เริ่มแผ่ออกมาจากลูกแก้ว ร่างกายของจี้ซื่อสงแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล ราวกับไม่มีสิ่งใดมาทำลายลงได้

        "หมัดวัชระมหากาฬ!"

        เสียงสวดมนต์ก้องกังวาน ราวกับเสียงระฆังแห่งพุทธะที่ดังกึกก้อง ทันใดนั้น เงาร่างของพระพุทธองค์ขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางห้องโถงของวิหารทองคำ ร่างพระพุทธะเปล่งรัศมีสีทองเรืองรอง แม้จะเป็นเพียงภาพมายา แต่กลับทรงพลังมหาศาล สองมือของพระองค์ร่ายรำกระบวนท่าหมัดพุทธะอันศักดิ์สิทธิ์ พลังแห่งหมัดอันแข็งแกร่ง บริสุทธิ์และไม่อาจต้านทาน คลื่นพลังอันหนักแน่นราวขุนเขา กดทับฟ้าดินจนสั่นสะเทือน

        ภายในพริบตาเดียว...

        บริเวณรอบตัวของหวังเฉินก็ตกอยู่ท่ามกลางคลื่นพลังอันเกรี้ยวกราด พลังหมัดอันเกรียงไกรไร้ที่สิ้นสุดโถมกระหน่ำเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง แม้กระทั่งอากาศรอบกายของเขาก็ถูกบีบอัดจนกลายเป็นสุญญากาศ พลังหมัดที่พุ่งทะลวงมานั้นเร็วเหนือเสียงเกินไปหลายเท่า เพียงไม่ถึงหนึ่งลมหายใจหมัดวัชระมหากาฬของจี้ซื่อสงโจมตีก็เข้าใส่อย่างต่อเนื่อง หมัดแล้วหมัดเล่า ซัดกระแทกลงบนร่างของหวังเฉิน

        "ดี! ดีมาก! หากมิได้สัมผัสกับพลังของวัชระ เช่นนั้นข้าจะเข้าใจถึงแก่นแท้ของทะเลแห่งทุกข์ได้อย่างไร การก้าวข้ามคนอื่นต้องก้าวข้ามตนเองก่อน จี้ซื่อสง ข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก ขอบคุณวิชากำปั้นและพลังของเจ้าที่ให้แรงบันดาลใจแก่ข้า ทำให้ข้าเข้าใจแก่นแท้ของทะเลทุกข์อย่างแท้จริง"

        หวังเฉินเผชิญหน้ากับกำปั้นที่เปล่งแสง ไม่เพียงไม่หลบเลี่ยง แต่กลับมีสีหน้าสงบท่ามกลางแสงหมัดสีทองที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่หยุด ในยามนี้ เขาไม่ต่างอะไรจากพระพุทธองค์ที่เข้าสู่ญาณสมาบัติ

        หรืออาจกล่าวได้ว่า...

        เขาคือเทพเจ้าผู้ถือกำเนิดจากห้วงอเวจี!

        เมตตา...

        ทรงพลัง...

        ไร้เทียมทาน!

        ปัง! ปัง! ปัง!

        หมัดวัชระมหากาฬ ทรงพลังและแข็งแกร่งถึงขีดสุด จี้ซื่อสงระดมปล่อยหมัดออกไปนับไม่ถ้วน และแต่ละหมัดล้วนกระแทกเข้าที่ร่างของหวังเฉินโดยตรง

        แต่ผลลัพธ์ทำให้จี้ซื่อสงสิ้นหวัง เขาคือผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐาน ตอนนี้ภายในร่างของเขาไม่มีพลังปราณอีกต่อไปแล้ว แต่เปลี่ยนไปใช้พลังวิญญาณแทน เขาจึงสามารถอัญเชิญภาพมายาของพระพุทธะขึ้นมาได้ แต่... มันก็ยังไร้ประโยชน์ หมัดของเขากระแทกลงบนร่างของหวังเฉินหมัดแล้วหมัดเล่า แต่กลับราวกับซัดเข้ากับขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งตระหง่านเป็นนิรันดร์ หวังเฉินมิได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มิได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

        ตรงกันข้าม...

        ทั่วร่างของเขากลับเปล่งแสงสีเขียวมรกตออกมา พลังปราณไหลเวียนดั่งสายธารบริสุทธิ์ ดุจน้ำพุแห่งปัญญา หากแต่มันมิได้สงบนิ่ง แต่กลับเต็มไปด้วยความขมขื่น ความเจ็บปวด และการดิ้นรนไม่รู้จบ ในที่สุด พลังปราณของหวังเฉินก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณแห่งทะเลทุกข์ได้อย่างสมบูรณ์ ภายในจุดตันเถียนของเขา ทะเลทุกข์ที่เคยกว้างเพียงไม่กี่ศอกของเขา บัดนี้ได้ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขต

        "ผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐาน พลังของเจ้ามีเพียงเท่านี้เองหรือ?"

        หวังเฉินเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานไปทั่วทั้งมหาวิหาร

        "เคล็ดวิชาทะเลทุกข์—เกลียวคลื่นกลืนสวรรค์!"

        หวังเฉินก้าวไปหาจี้ซื่อสง พร้อมกับพลังกำปั้นสีทองที่โจมตีเข้ามาหาเขาทั้งหมดถูกพลังปราณสีเขียวมรกตหลอมละลาย เขาเพียงตบฝ่ามือเบา ๆ คลื่นยักษ์ที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ปรากฏออกมา

        ซ่าาาา!!

        พายุคลื่นสีเขียวมรกตพวยพุ่งขึ้นมา พลันซัดกระหน่ำเข้าหาพระพุทธะทองคำที่จี้ซื่อสงอัญเชิญมา และภายในพริบตาเดียวพระพุทธะนั้นก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับจี้ซื่อสง

        "ปุ!"

        เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ และวิหารทองคำก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ส่วนจี้ซื่อสงถูกพลังของหวังเฉินบดขยี้จนสลายไป แม้แต่จิตวิญญาณของเขาก็ถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น ทั้งหมดนี้ดูเหมือนกินเวลานานแต่ที่จริงแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในพริบตาเดียวเท่านั้น จี้ซื่อสงผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐานกลับมิอาจต้านทานกระบวนท่าเดียวของหวังเฉินได้ เขาถูกบดขยี้ราวกับเป็นเพียงฝุ่นธุลี

        ส่วนบุรุษนามหงเหยียนซูเซิงนั้น ก่อนหน้านี้เขาถูกหวังเฉินโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียวและสุดยอดวิชาของเขา "มนตรากระดูกโลหิต" ก็ถูกทำลายลงไปโดยสิ้นเชิง! แม้แต่พัดขาวในมือของเขาก็แตกหัก พลังปราณภายในพัดเสื่อมสลาย ทำให้เขากลัวจนสุดขีด ไม่กล้าอยู่ต่อ เขารู้ดีว่าไม่มีทางรอดอีกแล้ว เขาจึงหันหลังหนีวิ่งสุดชีวิต จนเห็นประตูทางออกอยู่ตรงหน้า อีกเพียงแค่สามก้าวเท่านั้น แต่มันกลับกลายเป็นเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและความตายของเขา ใครจะรู้ว่าความเร็วของหวังเฉินนั้นเร็วจนเกินไป เมื่อจี้ซื่อสงตายลงไป ตัวตนของเขาก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างสมบูรณ์

        หวังเฉินเพียงก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกครั้ง เขาไม่สนใจสีหน้าตื่นตระหนกของหงเหยียนซูเซิงแม้แต่น้อย

        “ตายซะเถอะ"

        เพียงแค่ฝ่ามือเดียวบุรุษผู้มากเล่ห์ ผู้เคยวางแผนร้ายมานับไม่ถ้วน ให้กับกลุ่มโจรแห่งเขาเหยียนซาน ก็ถูกสังหารลงไปด้วยเช่นกัน หวังเฉินไม่มีทางที่จะไว้ชีวิตเขาอย่างแน่นอน

        ในศึกนี้เพียงครั้งเดียว

เหล่าผู้บริหารระดับสูงแห่งเขาเหยียนซานต่างถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น และหวังเฉินยังสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองได้สำเร็จ ผลตอบแทนของการเดินทางครั้งนี้เกินความคาดหมายของเขาไปมากเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก ภายในใจของเขาจึงเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างยิ่ง