"..."
"ว่าแต่เธอเป็ไงบ้างครับ"ห้องที่ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบถูกพอร์ทที่เงียบอยู่นานทำลาย ขนาดที่พอร์ทหันไปจ้องแพรววาที่นอนหมดสติบนโซฟาหนาใหญ่
"แค่หมดสติ"
"แต่ดูเหมือนเธอจะมีความกังวลเื่พี่ชายอยู่ไม่น้อยเลยนะครับ ปกติคนเรามักจะฟื้นแล้วในเวลาแบบนี้"
"รู้ดีนะครับ เป็แพทย์?"
"ป่าวครับ แต่ผมเห็นมานัดต่อนัดแล้วครับ"
"เสร็จแล้ว แต่อย่าให้แผลโดนน้ำแล้วกัน"
"ครับ"
"พี่คะ"
เสียงของแพรววาสร้างความสนใจให้กับทุกคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
"คุณแพรววาครับตื่นสิครับ"ครามรีบลุกขึ้นไปดูแพรววาทันที
"ช่วยพี่ด้วย"
มาร์ทตินที่เหลือบไปมองแพรววากระตุกตาเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นน้ำตาของเธอค่อยๆ ไหลออกมาทำให้เขานึกถึงอดีต่ที่เขาเคยอยู่สภาพแบบนี้
'พ่อครับช่วยแม่ด้วย'เด็กน้อยที่นั่งร่ำไห้อยู่ข้างขอบเตียงจ้องมารดาที่ยิ้มส่งให้กับชวัยกลางคนที่เอาแต่นิ่งไม่ยอมทำอะไร
"แพรววาตื่นสิครับ"เสียงครามที่ดังขึ้นส่งผลให้มาร์ทตินตื่นขึ้นมาจากห้วงแห่งความคิด
"ไม่นะ ไม่!!!"
แพรววารีบลุกขึ้นมามองรอบๆ ห้องก่อนพบว่าเธอฝันไป ก่อนจะเห็นมาร์ทตินที่กระดกไวน์พรวดเดียวจนหมด
"ครามฝากพาเธอกลับไปด้วย ฉันยังมีเื่ที่ต้องจัดการ"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนยันกายลุกขึ้นมา
"ไม่! ฉันจะไม่กลับจนกว่าจะได้เห็นพี่"
"เธอไม่มีสิทธิ์เลือก"
"นายไม่ใช่เ้าชีวิตฉัน"
"หึ พูดได้ดีนิ"
"ใจเย็นๆ ก่อน"เสกชัยที่นั่งเงียบมานานแทรกขึ้น"ทางนี้ฉันจะจัดการเองเ้าไปทำธุระเถอะ"
"ครับท่านอา"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องไป
"ผมว่าผมออกไปรออยู่ข้างนอกดีกว่า"พอร์ตพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าจะไม่ดีก่อนหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองขึ้นมาก่อนจะก้าวเท้าไปทางประตู ก่อนที่จะมีครามตามออกไปอีกคน
เวลานี้ภายในห้องกับเงียบเหลือเพียงแพรววากับเสกชัยที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน
"แพรววา ฉันเข้าใจว่าในใจเธอร้อนรุ่นขนาดไหน"
"..."
"ในเวลาแบบนี้เธอต้องใจเย็นอย่าวู่วาม ตอนนี้มีเพียงแค่มาเฟียกับมาเฟียเท่านั้นที่สามารถต่อกรกันได้"
"..."แพรววาชะงักไปเล็กน้อย"หมายความว่ายังไงคะ"
"..."เสกชัยถอนหายใจก่อนจะเปิดคลิปขึ้นมาให้ดู ซึ่งเป็คลิปที่พึ่งถูกปล่อยออกมาได้ไม่นาน
"ดูเหมือนคิดส์จะประกาศากับรัฐบาลโลกแล้ว"แพรววาจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นคลิปแดเนียลถูกทำร้ายจนสะบักสะบอม
"พี่!"
'ไหนแกบอกว่าจะฆ่าฉันแดเนียล'คิดส์พูดขึ้นก่อนปล่อยหมัดหนักลงไปยังใบหน้าของแดเนียลอย่างจังจนเืซึมออกมาข้างมุมปากก่อนที่เสกชัยจะเลือกปิดไว้เพียงเท่านั้น
"เธอไม่ลองกลับไปคิดหาวิธีที่จะช่วยพี่ชายของเธอโดยที่เธอไม่จำเป็ต้องเข้าไปเสี่ยงดูล่ะ"
คฤหาสน์มาร์ติน
หลังจากที่เธอตัดสินใจกลับมาคฤหาสน์ครามก็หายตัวเข้าไปในห้องทำงานของมาร์ทตินทันที ราวกับว่ามีเื่สำคัญยังไงยังงั้น
"ขอผมนั่งด้วยคนได้ไหมครับ"เสียงพอร์ทดังขึ้นทำให้แพรววาที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหันไปมอง
"คุณพอร์ท"
"เรียกพอร์ทเฉยๆ ก็ได้ครับ"
"ค่ะ ทำไมตอนนั้นคุณถึงช่วยฉันไว้ละคะ"
"ช่วย?"
"ค่ะ ตอนอยู่งานประมูลไงคะ"
"อ๋อ ตอนนั้นฉันเห็นกลุ่มของคิดส์กำลังเดินเข้าไปหาเธอ ฉันเลยคิดว่าเธออาจเป็เป้าหมายของเขา"
"เป้าหมาย?"
"ครับ ก็คุณแดเนียลเล่นประกาศว่าจะฆ่าคิดส์ ข่าวนี้ตอนนี้ลือกันไปทั่วซิเรียแล้วครับ"
"งั้นเหรอคะ"
"ว่าแต่ผมได้ยินคุณแพรววาเรียกผมว่าพี่ หน้าตาผมเหมือนหรือครับ"
"แพรวขอโทษด้วยค่ะที่แพรวเข้าใจคุณพอร์ทผิด"
"แต่ผมกับรู้สึกชอบนะครับ"แพรววาชะงักไปเล็กน้อยพร้อมหันขวับมาจ้องพอร์ทที่ยิ้มส่งให้
"ทำอะไรกัน"มาร์ทตินที่เดินเข้ามาถาม
"คือว่า..."ยังไม่ทันที่พอร์ตจะได้พูดจบสองเรียวแขนของแพรววาถูกลากตัวไปพอดี
"ปล่อยฉันนะ"แพรววาพูดขึ้นพร้อมสะบัดแขนให้หลุดแต่ยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไรเขากับยิ่งกดแรงลงบนข้อมือเธอมากเท่านั้น
"..."
"ฉันเจ็บนะ"แพรววาบอกเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจไยดีเลยด้วยซ้ำ
กรี๊ด!!!
ร่างบางถูกผลักลงไปบนเตียงอ่อนนุ่มก่อนที่จะถูกร่างหนาพันธนาการไว้ให้อยู่ใต้อาณัติเขา
"นายคิดจะทำอะไร"
"อยากช่วยพี่ชายไหมล่ะ"
"..."
"ฉันจะช่วยพี่เธอเอง แต่ฉันมีเงื่อนไข"
"ฉันว่าอยู่แล้วว่าคนอย่างนายไม่ช่วยฟรี"
"ฉลาดนิ เมื่อเธอพูดแบบนี้ลองหาสิ่งมีค่าหรือสิ่งที่ทำให้ฉันพึงพอใจมาแลกดู"
"นายมีทุกสิ่งทุกอย่างแล้วนายยัง้าอะไร"
"ฉันยังขาดสิ่งหนึ่ง"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนมองแพรววาั้แ่หัวจนจรวดเท้า
"ไม่มีทาง!"แพรววาพูดขึ้นทันทีเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาหมายถึงอะไร
"ฉันไม่บังคับเธอหรอก แต่หากเธอยิ่งตัดสินใจช้า พี่เธอก็ยิ่งอยู่ในอันตรายมากขึ้น"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนออกจากห้องไป ทำให้แพรววากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
"คุณแพรววาทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะครับ"พอร์ทที่เดินผ่านมาเห็นแพรววาที่นั่งซึมอยู่เพียงผู้เดียว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอไม่กับมาร์ทตินแท้ๆ
"พี่"แพรววาพูดเพียงเท่านั้นแล้วเข้าไปกอดพอร์ทก่อนจะปล่อยน้ำตาใส่ชายหนุ่มที่พึ่งรู้สึกกันได้ไม่นาน อีกทั้งอ้อมกอดเขาช่างอบอุ่นเหลือเกิน
แม้พอร์ทจะใเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร มือหนาค่อยๆ กอดร่างบางตอบกลับ ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่แบบนั้นจนกว่าเธอจะพอใจ
"มีเื่กลุ้มใจปรึกษาหรือระบายกับผมได้นะครับ"พอร์ทพูดขึ้นหลังจากที่แพรววาใจเย็นลง
"..."ไม่มีเสียงปริปากจากแพรววาทำให้พอร์ทถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ผมว่าคุณแพรววาต้องเข้มแข็งนะครับ"
"..."
"เพื่อไม่ให้คุณแดเนียลเป็ห่วง"
"เพราะแพรวเองค่ะ หากคืนนั้นแพรวรั้งพี่ไม่ให้ไปละก็พี่เนียลคง..."
"ไม่ใช่ความผิดของคุณแพรววาหรอกครับ อย่าเสียใจเลย"คำพูดและสีหน้าที่อ่อนโยนช่างเหมือนพี่เธอจริงๆ
"ขอบคุณที่ปลอบใจแพรนะคะ แพรวจะต้องหาทางช่วยพี่ให้ได้เลย"
"ผมเข้าใจเจตนาของคุณแพรววาน่ะครับ "
"ถ้าเป็พี่จะทำยังไงคะ"
"ถ้าเป็ผมต้องให้แลกกายนี้ผมก็ยอม"พอร์ตพูดขึ้นพร้อมจ้องมือของตัวเรา"เพื่อคนที่เรารัก"
"เพื่อคนที่เรารัก?"
"ครับเพราะอย่าน้อยเราได้ปกป้องคนที่เรารักต่อให้ต้องตายก็ตายตาหลับ"พอร์ตพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มจนทำให้แพรววาที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้นรู้สึกผ่อนคลาย
"นั่นสิคะ ขอบคุณที่เตือนสติแพรวนะคะ"แพรววาพูดขึ้นก่อนลุกออกไปจากที่นั่นโดยไม่ฟังเสียงะโหลังถามจากพอร์ท
ห้องมาร์ทติน
ปึง! ปึง! ปึง!
ประตูห้องถูกเคาะด้วยมือบางอยู่หลายครั้งก่อนที่เ้าของห้องจะเปิดประตูออกมาแล้วแสยะยิ้มเมื่อเจอแพรววามายืนอยู่หน้าห้องเขา
"ตัดสินใจได้แล้วสินะ"
"..."แพรววากำหมัดแน่นก่อนที่จะค่อยๆ คลายลงแล้วสูบลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเงยหน้าไปสบตาเขา
"..."
"ฉันตกลงยอมรับข้อเสนอของนาย"
449
