“คุณคณินช่วยคืนลูกให้ฉันด้วยค่ะ”
คณินเหลือบมองคนที่มาใหม่วันนี้กัญญาภัคแต่งตัวด้วยชุดทำงาน ดูสวยไปอีกแบบ เขายอมคืนให้โดยง่ายเพราะไม่อยากให้หญิงสาวรู้สึกระแวงไม่ไว้ใจอีกอย่างวันนี้ได้เจอได้จูบก็พอใจพ่อแล้ว
“น้ำใส”กัญญาภัคโอบกอดลูกไว้แน่น แล้วมองหน้าเขา “คุณมาที่นี่ทำไมคะ”
“กั้งรู้จักนายหัวคณินหรือลูก”พลชาติถาม
“เอ่อ ค่ะตอนไปภูเก็ตบังเอิญเคยเจอกัน”
“ครับเราเคยเจอกันที่ภูเก็ต” คณินสำทับบ้าง พลางประสานสายตากับแม่ของลูกแล้วยกยิ้ม ยักคิ้วกวนๆ ไปให้
“คุณมาทำอะไรคะ” กัญญาภัคเกลียดใบหน้าขี้เล่นของเขาเลยถามเสียงหนักติดกระด้าง
“ผมมาดื่มกาแฟแล้วก็อยากแวะมาคุยด้วยครับ”
“มีเื่จะคุยกันหรือเปล่าลูกไม่อย่างนั้นเอาน้ำใสมาให้แม่ก็ได้” คุณกาญจนาออกตัวนางเข้าใจว่าคนทั้งสองมีเื่งานเลยจะช่วยเลี้ยงหลานให้เอง
“ค่ะกั้งฝากคุณแม่ด้วยนะคะ กั้งมีเื่งานต้องคุยกับคุณคณิน”กัญญาภัคไม่อยากให้เื่ระหว่างเธอกับเขาค้างคากันไปมากกว่านี้อีก เลยส่งตัวน้ำใสให้ผู้เป็ยายแล้วก็เอ่ยกับคณิน
“เราคุยกันที่ห้องทำงานของฉันดีไหมคะ”
คณินตอบด้วยการพยักหน้าเบาๆทุกอย่างให้กัญญาภัคตัดสินใจ เขายินดีทำตามที่เธอ้าชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวเข้าไปยังด้านในออฟฟิศ ขณะที่พลชาติถูกกาญจนาเรียกให้ตามมาจึงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ คงไม่มีอะไรหรอก ในเมื่อลูกสาวบอกว่าจะคุยเื่งานเขาคงคิดมากไปเอง
วันนี้เป็วันธรรมดาจึงมีพนักงานนั่งทำงานกันอยู่เธอพาเขาเดินตัดผ่านหน้าโต๊ะทำงานของคนเ่าั้ไปยังชั้นสองห้องที่อยู่ด้านในสุด
กัญญาภัคเปิดประตูผายมือให้เขาจึงเดินเข้าไป คณินหย่อนสะโพกลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟารับแขกกลางห้องแล้วมองคนที่เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามเขาทิ้งระยะห่างอย่างจงใจ
“เื่แพมเพิร์สกับของใช้ขอบคุณมากนะคะที่ส่งมาวันนั้นได้ใช้พอดี”
“ผมทราบแล้ว อยากให้ผมช่วยอะไรก็บอกน้ำใสเป็ลูกของผมเหมือนกัน”
กัญญาภัคบอกตัวเองต้องยอมรับว่าน้ำใสก็ลูกเขาเหมือนกัน “คุณอยากได้น้ำใสมากหรือคะ”
“คุณถามอะไร นั่นลูกผมนะ”
“ฉันไม่ค่อยเชื่อว่าคุณจะรักลูกอยากมีลูกจริงๆ คุณเป็เพลย์บอยเปลี่ยนคู่ควงไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะหยุดตอนไหนแล้วจะอยากได้น้ำใสไปทำไมแต่ถ้าคุณอยากรับผิดชอบด้วยการส่งเงินมาให้ ซึ่งนั่นก็ทำให้ฉันลำบากใจอยู่ดี เพราะไม่อยากมีปัญหาตามมาภายหลังอีกเพราะฉะนั้นคุณปล่อยเราสองคนแม่ลูกไปได้ไหม”
“คุณดูถูกผมมากนะคุณกั้งคุณเองก็ยังเป็แม่ได้ แล้วทำไมผมจะเป็พ่อคนไม่ได้ ถ้าผมบอกคุณว่าผมจะเลิกเที่ยวเลิกเปลี่ยนคู่ควง คุณจะเปิดโอกาสให้ผมไหมล่ะ”
“คุณคณินคะฉันจริงจังอยู่นะคะ” กัญญาภัคยืนกรานพลางถอนใจ เธอไม่มีทางเชื่อว่าเขาจะหยุดเพื่อน้ำใส ลูกสาวที่เขาเพิ่งเจอไม่กี่วัน
“คุณกำลังคิดว่าผมพูดไปอย่างนั้นเองใช่ไหม”
กัญญาภัคเบือนหน้าหนีไม่มีวันเชื่อว่าเขาจะเลิกเที่ยว เลิกกับผู้หญิงทุกคนเพื่อน้ำใส มันไม่ง่ายตามที่เขาพูดก็เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเขายังควงเข็มจิราไปที่โรงพยาบาลอยู่เลยเธอกับเข็มจิราเป็เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเห็นเข็มจิราโพสต์ว่าอยู่วิลล่าเดอะสกายที่ภูเก็ตในสเตตัสว่าคนของใจแล้วใส่สติกเกอร์หัวใจสีแดง หลายคอมเมนต์ถามว่าเดอะสกายของไฮโซหนุ่มคณินไม่ใช่เหรอเข็มจิรายังโพสต์ว่าก็ตามแคปชั่นนั่นแหละ
...คนของใจ
เขามีเ้าของแล้วแต่อยากได้ลูกเธอถ้าเธอจะยอมได้ก็แค่เพียงให้เขาร่วมรับผิดชอบตามหน้าที่เท่านั้นและไม่ต้องป่าวประกาศบอกใครทั้งสิ้น
“ฉันจะยอมรับก็เพียงอย่างเดียวค่ะในเมื่อคุณอยากมีส่วนในการดูแลลูก ฉันจะยอมรับเงินของคุณ และให้น้ำใสรู้ว่าคุณคือพ่อแต่เราไม่ต้องประกาศบอกใครทั้งนั้น คุณส่งเงินรายเดือนมาอย่างเดียว และมาหาได้เื่จำนวนวันเราค่อยมาตกลงกันอีกที แบบนี้ดีไหมคะ”
“ดีกับผีสิ”
“นี่คุณ”
เขามองหน้ายายแม่มดตัวแสบแล้วแยกเขี้ยวใส่ทันที“ผมให้เงินลูกได้ คุณเรียกเท่าไรผมก็มีจ่ายไหวแต่ผมกำลังรู้สึกเหมือนถูกกีดกันไม่บริสุทธิ์ใจ"
“งั้นคุณ้ายังไง ฉันก็บอกคุณอยู่นี่ไงว่ามาหาลูกได้แล้วมันเป็การกีดกันคุณตรงไหน”
“อย่างแรกเลยนะผม้าจดทะเบียนรับน้ำใสเป็ลูกและ้าให้ใส่ชื่อผมเป็พ่อในใบเกิดผม้าให้ลูกใช้นามสกุลของผม วันนี้ผม้าเท่านี้ก่อน”