ความพ่ายแพ้ต่ออำนาจของตระกูลหลิวในวันนั้นได้ทิ้งรอยแผลที่มองไม่เห็นไว้ในใจของสองสหาย โดยเฉพาะสวี่เจี๋ยที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ส่วนเฟยหลงแม้จะสงบนิ่ง แต่เขาก็ได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพง...ในเมืองใหญ่แห่งนี้
พลังกายเป็เพียงอำนาจรูปแบบหนึ่งเท่านั้น และมันอาจไร้ค่าโดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจเงินตราและเส้นสาย
การหางานของพวกเขายากลำบากขึ้น ข่าวลือที่พวกตระกูลหลิวปล่อยออกไปว่าพวกเขาเป็พวกหัวไม้ ทำให้ร้านค้าเล็กๆ หลายร้านลังเลที่จะจ้างงานพวกเขา สองสัปดาห์ต่อมา เงินเก็บของพวกเขาก็ร่อยหรอลงจนน่าใจหาย ความฝันที่จะเข้าร่วมการประลองเริ่มดูเลือนรางลงทุกที
วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินอย่างไร้จุดหมายอยู่ในย่านช่างฝีมือด้วยความท้อแท้ พวกเขาก็เดินผ่านร้านปรุงยาเล็กๆ เก่าแก่ร้านหนึ่ง...ร้านเดียวกับที่พวกเขานำหญ้าจันทรามาส่งในวันแรก
"เดี๋ยวก่อน เ้าหนุ่มสองคนนั้น"
เสียงที่แหบแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากในร้าน ชายชราผมสีเทาแซมขาวในชุดผ้าป่านสีเข้มเดินออกมา เขาคือเถ้าแก่ร้านปรุงยาที่รับซื้อสมุนไพรจากพวกเขานั่นเอง ดวงตาของเขาหรี่เล็กแต่ก็ฉายแววหลักแหลมและมองคนทะลุปรุโปร่ง
"พวกเ้า...กำลังหางานอยู่รึ?" ชายชราถามเรียบๆ
สวี่เจี๋ยรีบพยักหน้ารับอย่างมีความหวัง "ใช่ขอรับท่านผู้เฒ่า! พวกเราทำได้ทุกอย่าง! งานหนักงานเบาไม่เกี่ยง!"
ชายชรามองทั้งสองสลับกันไปมา "ข้าชื่อฟาง เรียกข้าว่าท่านหมอฟางก็ได้" เขากล่าว "ข้าจำได้...หญ้าจันทราที่พวกเ้านำมาส่ง สภาพดีมาก ไม่ช้ำเลยแม้แต่น้อย แสดงว่าคนเก็บเป็คนที่มีความระมัดระวังและมือเบา" เขามองตรงมาที่เฟยหลง "ข้ากำลัง้าผู้ช่วยชั่วคราวพอดี งานของข้าไม่ใช่งานหนัก แต่เป็งานที่น่าเบื่อและต้องใช้ความอดทนสูง สนใจหรือไม่?"
นี่คือโอกาสที่ตกลงมาจากฟ้า!
ท่านหมอฟางพาพวกเขาทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานด้านหลังร้าน กลิ่นหอมอันซับซ้อนของสมุนไพรนับร้อยชนิดลอยอบอวลไปทั่ว บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีโถกระเบื้องใบหนึ่งวางอยู่ ภายในบรรจุเมล็ดพืชเล็กจิ๋วสามชนิดที่คลุกเคล้าปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก
"ผู้ช่วยของข้า ต้องมีมือที่นิ่งและใจที่สงบ" ท่านหมอฟางกล่าวพลางจุดธูปหอมก้านหนึ่งปักลงในกระถาง "จงแยกเมล็ดพืชสามชนิดนี้ออกจากกัน...ก่อนที่ธูปก้านนี้จะมอดหมด"
สวี่เจี๋ยผู้กระตือรือร้นเสนอตัวลองก่อน เขานั่งลง เพ่งสมาธิไปยังโถกระเบื้องแล้วเริ่มใช้ปลายนิ้วที่หยาบกร้านจากการจับดาบของเขาพยายามคีบเมล็ดพืชทีละเมล็ด แต่ด้วยความรีบร้อนและใจที่ไม่นิ่งพอ ปลายนิ้วของเขากลับทำให้เมล็ดพืชที่เหลือปนกันมั่วกว่าเดิม เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียและยอมแพ้ไปก่อนที่ธูปจะไหม้ไปถึงครึ่งก้านเสียอีก
"ใจของเ้าร้อนรุ่มเกินไป" ท่านหมอฟางวิจารณ์เรียบๆ "เหมาะกับการจับดาบ มากกว่าการปรุงยา"
จากนั้นสายตาของเขาก็หันมาทางเฟยหลง "ถึงตาเ้าแล้ว"
เฟยหลงนั่งลงที่โต๊ะ แต่เขาไม่ได้มองไปที่โถเมล็ดพืชในทันที...เขาหลับตาลง...แล้วสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ สามครั้ง ตามที่มารดาเคยสอนไว้ เสียงจอแจจากถนนด้านนอก...ความกดดันจากสายตาของท่านหมอฟาง...และความคาดหวังของสวี่เจี๋ย...ทุกอย่างค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความสงบนิ่งภายใน
เขาลืมตาขึ้น...แล้วจึงเริ่มลงมือ
ปลายนิ้วของเขาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า...มั่นคง...และเป็จังหวะจะโคน เขาไม่ได้รีบร้อน แต่กลับค่อยๆ คัดแยกเมล็ดพืชแต่ละเมล็ดด้วยสมาธิที่แน่วแน่ราวกับกำลังทำสมาธิอยู่ การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นและเป็ธรรมชาติ ไม่มีความลังเลหรือความหงุดหงิดเจือปนเลยแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ...
จนกระทั่งธูปก้านนั้นมอดไหม้จนหมดลงพอดี...ภาพที่ปรากฏบนโต๊ะคือ กองเมล็ดพืชเล็กๆ สามกองที่ถูกแยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีเมล็ดใดปะปนกันเลยแม้แต่เมล็ดเดียว
สวี่เจี๋ยอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
ท่านหมอฟางมองผลงานตรงหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมองเฟยหลง แววตาที่เคยเรียบเฉยนั้นปรากฏร่องรอยของความชื่นชมอย่างลึกซึ้งขึ้นมาเป็ครั้งแรก
"เ้า...ผ่านการทดสอบ" เขากล่าว "ข้าจ้างเ้า...ส่วนเพื่อนของเ้า หากไม่รังเกียจก็ช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ หน้าร้านแลกกับที่พักได้ ด้านหลังร้านมีห้องว่างเล็กๆ พอให้พวกเ้าสองคนซุกหัวนอนได้จนกว่าจะถึงวันประลอง"
มันเป็ข้อเสนอที่ดีเกินกว่าจะปฏิเสธ!
คืนนั้น เฟยหลงและสวี่เจี๋ยได้ย้ายออกจากห้องเช่าที่ซอมซ่อมายังห้องพักที่สะอาดสะอ้านด้านหลังร้านโอสถ แม้จะเล็ก แต่ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยและสงบสุข
"เหลือเชื่อเลยเฟยหลง!" สวี่เจี๋ยกล่าวอย่างตื่นเต้นไม่หาย "เ้านั่งนิ่งๆ เป็ชั่วยามได้ยังไงกัน? แถมยังได้งานอีก! ไม่ต้องกังวลเื่ค่ากินค่าที่พักไปอีกตั้งสองเดือนแน่ะ!"
เฟยหลงมองไปรอบๆ ห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพร เขารู้สึกถึงความสงบในใจอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานนับั้แ่ออกจากหมู่บ้านจันทร์เสี้ยวมา...
เขาตระหนักได้ในวันนั้นเอง...ว่าวิชาที่มารดาสอน ไม่ได้มีไว้เพื่อการต่อสู้เพียงอย่างเดียว ความอดทน...สมาธิ...และการควบคุม...มันคืออีกรูปแบบหนึ่งของความแข็งแกร่ง...ความแข็งแกร่งที่ในวันนี้ ได้มอบหลังคาให้พวกเขาได้คุ้มหัวและเปิดหนทางให้พวกเขาได้เดินต่อไป
10K
