ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     พวกเด็กๆที่พากันสงบเสงี่ยมนั่งพักกินขนมของว่างกันอยู่ใต้ต้นไม้กัน ที่แสนจะร่มรื่นพร้อมกับแสงดวงจันทร์สาดส่องลงมา กันอย่างเพลิดเพลิน ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างกันมากมายนักเพราะยังมุ่งไปที่ขนมในถ้วย ในไหกันอยู่ในตอนนี้

     แต่ความสงบเรียบร้อยของพวกเด็กๆในตอนนี้มันก็เหมือนกับภาพลวงตา หรือก็คือการรอที่จะก่อตัวเป็นพายุหมุนลูกใหม่ที่กวาดเรียบทุกพื้นที่ที่เหยียบย่างเข้าไปนั่นเอง!! พวกผู้ใหญ่เองก็ประมาทไม่ได้ต้องคอยสอดส่องดูแลไม่ให้คลาดสายตาเสมอๆ

     เหล่าบรรดาท่านแม่ก็ยังคงวุ่นวายตระเตรียมอาหารการกินกันอยู่เรื่อยๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับมื้อต่อๆไปอีกด้วย เพราะตอนนี้ยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมาก ยังคงอยู่ตรงที่เดิมกันอยู่เลย พวกท่านจึงยังไม่ได้เก็บข้าวของอะไรกัน

     “ท่านย่าเล็กกินขนมเสร็จแล้วจะทำอะไรกันต่อดีเล่าเจ้าคะ หรือว่าจะลงไปด้านล่างหุบเหวอีก??”เหลนสาวใหญ่ยายา

      “อือ…..จริงๆข้าก็อยากจะไปดูเหมือนกันล่ะว่าด้านล่างหุบเหวมีอะไรบ้างนะ แต่ตอนนี้คงจะต้องจัดการเรื่องการติดตั้งผลึกดวงอาทิตย์ให้เรียบร้อยเสียก่อน ข้าว่าจะเพิ่มอะไรบางอย่างลงไปให้มันสมบูรณ์และใช้งานได้ดีกว่านี้อีก”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เอ๋…???”พวกเหลนๆ 

     “แล้วท่านย่าเล็กจะทำอะไรเพิ่มเติมลงไปอีกงั้นหรือเจ้าคะ??นอกจากวางผลึกดวงอาทิตย์แล้ว และลงพลังธาตุผนึกไม่ให้เคลื่อนย้ายได้??”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “ท่านย่าเล็กบอกมาได้เลยเจ้าค่ะ พวกข้าจะช่วยท่านเองเชื่อฝีมือของพวกข้าได้เลย”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “ใช่ๆเจ้าค่ะ พวกเราเต็มใจช่วยอย่างเต็มที่เลยท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ก็ว่าจะทำการแยกความสว่างกับความมืดแบบเลือกสลับสับเปลี่ยนเองได้ด้วย อาจจะเป็นการตั้งเวลาได้หรือไม่ก็ทำปุ่มเปิด ปุ่มปิดน่ะ พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่กัน??”เหนี่ยวเหนี่ยว ตอนนี้พาให้นึกถึงสวิทซ์ไฟของโลกเก่าที่เวลาต้องการใช้ก็กดปุ่มเปิดและปุ่มปิดตามสะดวกแล้วแต่ความต้องการของผู้ใช้ว่าจะให้สว่างตอนไหนก็ได้นั่นเอง

     “ตั้งเวลา?? ปุ่มเปิด ปุ่มปิด หรือเจ้าคะ/ขอรับ”พวกเหลนๆ ทำสีหน้าตื่นเต้นกันขึ้นมาทันทีเลยเมื่อได้ยินของแปลกๆจากท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวที่จะให้ทำอีกแล้ว

     “อ่าฮะใช่แล้ว…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “แล้วมันมีหน้าตาเป็นอย่างไรหรือขอรับท่านย่าเล็ก และใช้งานอย่างไรกันเจ้าปุ่มเปิด ปุ่มปิดที่ว่านี้น่ะขอรับ”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “อือ…ถ้าข้าอธิบายแบบละเอียดให้พวกเจ้าได้ฟังกันอาจจะมองภาพไม่ออกก็ได้ เอาล่ะไปทำให้เห็นและลองใช้งานกันเลยดีกว่านะ พวกเจ้าจะได้เข้าใจกัน”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “ขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “งั้นก็ไปกันเลย วางขนมพวกนี้ไว้ตรงนี้ก่อนก็ได้เดี๋ยวข้าจะกลับมากินอีกรอบหนึ่ง”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เจ้าค่ะ” 

     “ได้ขอรับ”

     “ไปกันเลยเร็วเข้า เอาจุดที่ใกล้ตรงนี้ก่อนเป็นอันดับแรกเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     เหนี่ยวเหนี่ยวลุกออกจากโต๊ะที่มีขนมวางเรียงรายเยอะแยะเต็มไปหมดหลากหลายอย่าง และเดินนำหน้าเหลนๆไปยังจุดหมายที่วางผลึกดวงอาทิตย์ที่ใกล้ที่พักแรมชั่วคราวของพวกนางทันที

     “เอาล่ะตรงนี้เลย พวกเจ้าคอยดูนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฟึ่บ….ฟึ่บ…..”

     เหนี่ยวเหนี่ยว สลัดพลังธาตุของนางออกมาจากมืองน้อยๆสั้นๆของนางทั้งสองข้าง พร้อมกับหล่อหลอมสร้างรูปแบบตามที่ต้องการขึ้นใกล้กับที่จุดวางผลึกดวงอาทิตย์ รูปแบบของมันแน่นอนว่าเป็นปุ่มสวิทช์เปิดและปิด อันใหญ่โตกว่าปรกติของโลกเดิมที่เคยจากมากนั่นเอง และมีอักษรและสัญลักษณ์ความสว่าง และความมืดเอาไว้ด้วยเผื่อว่าผู้ใดอ่านหนังสือไม่ออกแค่มองสัญลักษณก็จะรับรู้ได้ว่ามันคืออะไรกัน

     “ว้าว…….”พวกเหลนๆ

     “นี่น่ะเหรอหน้าตาเจ้าปุ่มเปิด-ปุ่มปิดที่ว่าเจ้าคะท่านย่าเล็ก??”เหลนสาวรองมี่เฟิง

      “ใช่แล้ว พวกเจ้าเพียงแค่สัมผัสลงไปแบบนี้กดด้านบนคือเปิดให้มีแสงสว่างจากผลึกดวงอาทิตย์ และกดลงมาด้านล่างแบบนี้ก็คือปิดให้สภาพแวดล้อมกลับไปเหมือนเดิม”เหนี่ยวเหนี่ยว

      “พวกข้าขอลองกดเจ้าปุ่มเปิด-ปุ่มปิดนี่ได้ไหมเจ้าคะท่านย่าเล็ก??”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “ได้สิ พวกเจ้าลองใช้งานได้เลยนะเดี๋ยวข้าขอส่งพลังสร้างปุ่มเปิด-ปุ่มปิดไปตรงที่ก่อนหน้านี้ด้วย”เหนี่ยวเหนี่ยว

      “ได้เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

      พวกเหลนๆต่างก็พากันลองกดปุ่มเปิด-กดปุ่มปิดเพื่อทดลองดูบ้างว่าใช้งานอย่างไร และก็ดูท่าพวกเขาจะสนุกไปกับมันเสียด้วยสิ

     “...................!!!”พวกผู้ใหญ่ที่พากันมองตามว่าเหนี่ยวเหนี่ยวเริ่มทำอะไรที่พาให้พวกเหลนๆซนอีกบ้าง

     และก็ไม่ผิดหวังจริงๆ!! พวกเด็กๆได้ของเล่นใหม่พากันซนอีกครั้งหนึ่งแล้วหลังจากพึ่งพากันตื่นนอนพักกันได้เพียงครู่เดียวเท่านั้นเอง

     “ข้าว่า ข้าเริ่มรู้สึกตาลายและเวียนหัวอย่างหนักอีกแล้ว!!”ท่านพ่อ

     “จะเป็นแบบนี้อีกนานไหมเนี่ย!??”ท่านลุงฉือ

     “ข้าว่าน่าจะนานนะพึ่งจะเริ่มได้เล่นกันเองน่ะ!!”ท่านลุงอี้

     พวกท่านที่อยู่ท่ามกลางบรรยากาศเดี๋ยวมืด เดี๋ยวสว่างสลับสับเปลี่ยนไปมาแบบนี้ทุกๆ สองลมหายใจเข้าออก ไม่รู้ว่ากี่รอบแล้วแต่ที่แน่ๆ พวกท่านจะหลบหลีกไปไหนกันได้เล่า??

     “หรือพวกเราจะหลับตากันดีขอรับ ท่านพ่อ ท่านลุง”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “มันจะใช่ทางออกที่ดีจริงๆเหรอ แค่เพียงหลับตาน่ะฮะพี่ใหญ่??”พี่รองเหล่าสู่

     “ข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ก็ดีกว่าในตอนนี้ล่ะนะที่เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างเนี่ย ข้าเวียนหัวเหมือนป่าแถวนี้หมุนได้จริงๆแล้ว”พี่ใหญ่ซือจื่อ

      “เอิ๊ก……….”

     “ถ้าหาทางออกไม่เจอกันแล้วจริงๆ คงจะต้องไปที่ตัวช่วยสุดท้ายแล้วจริงๆ ล่ะ”ท่านพ่อ 

     “......???”พวกพี่ชาย หลานชายหันมาหาทางท่านพ่อ 

     “ก็ท่านแม่ ท่านย่า ของพวกเจ้าอย่างไรเล่าที่จะช่วยปราบพวกเด็กๆตัวแสบเหล่านั้นได้น่ะ”ท่านพ่อ

     “อ้า…..จริงด้วยขอรับ”พวกพี่ชาย หลานชาย พากันพยักหน้ากันเต็มที่

     “โดยเฉพาะตัวหัวหน้าน่ะ มีเพียงท่านแม่ ท่านย่าของพวกเจ้าเท่านั้นที่จะหยุดนางได้สนิทน่ะ คนอื่นๆไม่มีทางเอานางอยู่ได้เลย”ท่านพ่อ

     “จริงขอรับ ท่านพ่อ”พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคน

     “แล้วพวกเราขอความช่วยเหลือตอนนี้เลยไม่ได้หรือขอรับ??”พี่รองเหล่าหู

      “ไปตอนนี้ก็มีแต่จะโดนน่ะสิ ไอ้พวกนี้ไม่รู้จังหวะเลยจริงๆนะ”ท่านลุงอี้

     “............!!”พวกพี่ชาย หลานชาย พากันทำหน้าเอ๋อๆงงๆกันอีกแล้ว รอจังหวะอะไรกันอีกล่ะ??

    “ยังๆจะทำหน้างงๆกันอีก โอ๊ย…!!ข้าอยากจะบ้าตายจากที่เวียนหัว ปวดตาก็จะดูเหมือนเป็นหนักกว่าเดิมอีกเพราะเห็นพวกเจ้าทำท่าทางแบบนี้เนี่ย!!”ท่านลุงฉือง

     “เอ่อ…….”พวกพี่ชาย หลานชาย ออกเสียงตะกุกตะกักออกมากัน

     “แล้วมันคืออะไรหรือขอรับ??”พี่ใหญ่ซื่อจือ

     “ก็ที่บอกให้ดูจังหวะเวลาให้ดีก็หมายถึงพวกผู้หญิงอย่างไรเล่า คืนพวกเจ้าเข้าไปตอนนี้เลยมีหวังก็พาลโดนกันหมดเนี่ยแหละ ต้องรอเวลาอีกหน่อยให้พวกเด็กๆได้ซนเต็มที่แล้วแบบเอาไม่อยู่น่ะ ตอนนั้นถึงจะปลอดภัยสำหรับข้าและพวกเจ้าด้วย ทีนี้เข้าใจกันหรือยังเจ้าพวกตัวเหม็น!!”ท่านพ่อ ท้าวสะเอวชี้หน้าเหล่าบรรดาพวกลูกชาย หลานชายกันแล้วที่ไม่ได้ดั่งใจเลยจริงๆ

     “โอ้…..พวกข้าเข้าใจแล้วขอรับ”เสียงประสาน พากันพยักหน้าน้อยๆของเหล่าบรรดาพวกพี่ชาย หลานชายที่ในที่สุดก็เข้าใจกันได้เสียทีหนึ่ง

     “โอ๊ย….ข้าอยากจะเขกหัวพวกเจ้ากันคนละทีสองทีจริงๆ ไอ้บางเรื่องก็ฉลาดกันเสียเหลือเกิน แต่ส่วนมากจะไม่!!”ท่านพ่อ

     “ฮึ่ม……..”ท่านพ่อ

     “.............!!!??”พวกพี่ชาย หลานชาย

     “อะไรของพวกท่านพ่อ ท่านลุงกันเนี่ย แค่นี้ก็ต้องโมโหด้วยเนอะพี่ใหญ่เนอะ”พี่รองเหล่าหู

     “ก็นั่นน่ะสิ ใช่ว่าพวกเราจะเป็นแบบนี้บ่อยๆเสียทีไหนกัน แถมมีบางครั้งบางคราพวกท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ ก็เป็นไม่ต่างจากข้ากับพวกเจ้าเลยนะว่าไหมเล่า??”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

      “ใช่ๆ”พวกลูกหลานทั้งสามตระกูล ที่อยู่ใกล้ๆกันต่างพากันกระซิบกระซาบนินทาพวกท่านพ่อ ท่านลุงกันอีกแล้ว 

     ส่วนทางด้านพวกบรรดาฮูหยินทั้งหลายต่างก็พากันเหล่ตามองเหตุการณ์รอบๆด้านอย่างเงียบๆเช่นกันและก็พากันนินทาเหล่าบรรดาเด็กๆ และพวกผู้ชายกันสนุกปากกันต่อเลยว่า…

     “เฮอะ…ท่าทางแบบนี้สงสัยจะหาทางจัดการพวกลิงทะโมนตัวน้อยกลุ่มนั้นอยู่แน่นอนเลยล่ะนะ”ท่านป้าอี้

     “คาดการไม่ผิดจากที่เห็นด้วยสายตาตอนนี้หรอก มันชัดเจนจริงๆ”ท่านป้าฉือ

     “ปล่อยพวกผู้ชายไปก่อน ลองดูสิว่าเผื่อจะหาทางเอาพวกเด็กๆอยู่ ถ้าไม่ได้จริงๆค่อยถึงมือข้ากับพวกเจ้าก็ละกัน”ท่านแม่

     “เจ้าค่ะ..”บรรดาเหล่าสะใภ้ทั้งหลาย 

     “พอได้ลืมตาตื่นขึ้นมากันก็หาเรื่องปั่นป่วนกันได้ทันท่วงทีเสียจริงๆเลยนะ ไม่ต้องให้พวกผู้ใหญ่ได้พักผ่อนกันเลย เฮ้อ….”ท่านแม่

     “นี่แหละมีเด็กเล็กๆภายในบ้านมากมายก็แบบนี้ล่ะ ไม่มีวันพบความสงบสุขได้ง่ายๆกันหรอก”ท่านป้าอี้

     “แต่พอไม่มีพวกเด็กๆก็จะเหงากันน่าดูเช่นกันนะ ว่าไหมเล่าพวกเรา??”ท่านป้าฉือ

     “จริงเจ้าค่ะ…”บรรดาสะใภ้

     “พวกเด็กๆก็เปรียบเสมือนสีสันหลากหลายสี หลากหลายอารมณ์ ให้พวกเราในแต่ละวันได้ไม่ว่างกันล่ะ”ท่านแม่

     “แต่อารมณ์ขุ่นมัว ของพวกเราจะเยอะมากกว่าด้วยนะเจ้าคะท่านแม่”พี่สะใภ้ใหญ่

     “จริงด้วยเจ้าค่ะ เริ่มแรกเลยต้องสะกิดให้พวกเราต้องมีอารมณ์โมโหจากนั้นค่อยมีรอยยิ้มตามเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้รอง

     “ใช่ๆ”พวกผู้หญิง 

     “ไม่รู้ข้ากับพวกเจ้าเลี้ยงเจ้าพวกลิงทะโมนพวกนี้กันยังไงสินะ ถึงได้พากันแสบมากมายถึงขนาดนี้น่ะ”ท่านแม่

     “นั่นน่ะสินะ..??”เหล่าบรรดาฮูหยิน

     “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…”พวกผู้หญิง ก็พากันหัววเราะตัวเองกันแล้วที่หลีกเลี่ยงตรงนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะพวกท่านเลี้ยงลิงทะโมนตัวน้อยกลุ่มนี้มากันจริงๆกับมือสองมือนี่แหละ

     “สนุกไหมเหลนๆ….”เหนี่ยวเหนี่ยว ส่งเสียงมาหาพวกเหลนๆของนาง

     “สนุกมากๆเลยเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “สนุกสุดเหวี่ยงเลยขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “งั้นก็เล่นกันไปตามสบายเลยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเหลนๆ

 “เห็นแบบนี้แล้วบรรยากาศเหมือนในผับเลยแหะ…ผับแบบสถานที่เปิด อิ…อิ…นี่ถ้าไม่มีพวกต้นไม้ล้อมรอบเนี่ยใช่เลยนะเนี่ยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

      นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงสถานที่เปิดตอนกลางคืนแบบนั้นขึ้นมาเพราะแสงไฟที่เปิดกระพริบๆ เปิดๆปิดๆแบบนี้มันเหมือนมากจริงๆ 

     “มาๆตาข้าบ้างนะพี่ชาย พวกท่านเปิดๆปิดๆชักช้ามากดูสิไฟกระพริบไม่สวยเลย”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “อ้าว…งั้นเหรอน้องสาว??”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “มาพวกข้าเองรอบนี้จัดไป…”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋ ที่ใช้คำพูดตามท่านย่าเล็กเวลาท่านชอบพูดคำแปลกๆออกมาแต่ก็มีความหมายที่ตรงกันอยู่ดี

     “วิบวับ….วิบวับ……”

      “เก่งมากเลยน้องสาว!!”พวกพี่ชาย 

     “..................!!!”พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย 

     พวกผู้ใหญ่ที่ได้ยินและเห็นเหตุการณ์ใกล้ชิดคงไม่พ้นพวกผู้ชายทั้งหลายที่จะต้องได้รับหน้าที่ดูแลพวกเด็กๆแทนพวกฮูหยิน นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องทำกันเป็นปรกติอยู่แล้ว

     พวกท่านถึงกับพากันหน้าซีด ตกใจกันอีกครั้งนี่ยังกระพริบรวดเร็วไม่พอใจอีกงั้นเหรอ??

     “แอวะ…….แอวะ….”

     “เอิ๊ก…..”

     ท้ายที่สุดก็ต้องพากันอ้วกและอาเจียนออกมาและพากันนั่งพิงต้นไม้หมดแรงไปกันเป็นแถวๆ หลับตาลงกันอย่างรวดเร็วทันทีสำหรับพวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย

************

     เหนี่ยวเหนี่ยวกลัวว่าถ้าจะเปิดไฟสว่างตลอดเส้นทางเพียงอย่างเดียวโดยอาศัยผลึกดวงอาทิตย์นำแสงสว่าง พวกชาวบ้านในเมืองเฮยอ้านอาจจะยังไม่คุ้นชินมากนัก เลยขอปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมปุ่มเปิด ปุ่มปิด เหมือนสวิทช์ไฟในโลกเดิมเข้ามาเพิ่มเติมอีกด้วย