หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

เจี้ยนหลิน (剑林) กลับถึงห้องพักอันคับแคบและปิดประตูลงอย่างเงียบงัน ความสงบชั่วคราวนี้ช่างมีค่าเหลือเกิน เขานั่งลงบนเตียงไม้แข็งๆ พยายามจะปรับลมหายใจและโคจรพลังปราณที่ร่อยหรอไปจากการต่อสู้กับหวังเถิงให้กลับคืนมา

‘การปะทะเมื่อครู่ทำให้ข้าตระหนักว่า หากไม่รีบทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐาน (筑基) ข้าคงไม่อาจรับมือกับปัญหาที่จะตามมาได้แน่’

เขาขมวดคิ้ว ความคิดที่จะไปรับภารกิจของสำนักผุดขึ้นมา แต่เขาก็ส่ายศีรษะปฏิเสธความคิดนั้นในทันที การออกไปทำภารกิจในตอนนี้ที่เขากลายเป็นจุดสนใจ ย่อมไม่ต่างจากการเอาเนื้อไปส่งถึงปากเสือ เขาจำเป็นต้องหาหนทางอื่น

เจี้ยนหลินเพ่งสมาธิไปยังแหวนมิติ (储物戒指) ของตนเอง เขาเริ่มสำรวจ "ทรัพย์สมบัติ" ทั้งหมดที่ได้มาจากการผจญภัยในหุบเขาเร้นเมฆาอย่างละเอียด ทั้งของที่ได้จากการสังหารกลุ่มคนลึกลับ และแก่นอสูรต่างๆ ที่เก็บรวบรวมมา

สมุนไพรวิญญาณหลายชนิด แก่นอสูรระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสูงจำนวนหนึ่ง และศิลาจิตวิญญาณอีกหยิบมือหนึ่ง

‘ด้วยสิ่งเหล่านี้...น่าจะพอเป็นทุนได้กระมัง’

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของเขาอย่างรวดเร็ว ยาเม็ดโอสถ การทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐานนั้น หากมีโอสถคอยช่วยเหลือย่อมจะเพิ่มโอกาสความสำเร็จได้อย่างมหาศาล

หลังจากพักฟื้นจนพลังปราณเริ่มกลับคืนมา เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ เขาลุกขึ้นยืน ดวงตาทอประกายมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งใดๆ เขาเก็บสมุนไพรและแก่นอสูรที่คิดว่าน่าจะมีค่าที่สุดใส่ถุงผ้าไว้อย่างดี แล้วก้าวออกจากห้องพักอีกครั้ง

เป้าหมายต่อไปของเขาในครั้งนี้คือ "หอโอสถ" (丹药堂)

หอโอสถตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตศิษย์ในมากนัก เป็นอาคารที่ดูสะอาดสะอ้านและแผ่กลิ่นหอมของสมุนไพรออกมาตลอดเวลา เมื่อเจี้ยนหลินเดินเข้าไป ก็พบกับศิษย์หลายคนที่กำลังต่อแถวเพื่อซื้อขายยาเม็ดและสมุนไพรกันอย่างคึกคัก

เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่มีศิษย์ผู้ดูแลคนหนึ่งกำลังจดบันทึกอยู่

"ศิษย์พี่ ข้าต้องการจะว่าจ้างนักปรุงยาหลอมโอสถทะลวงรากฐาน" เจี้ยนหลินกล่าวอย่างสุภาพ พร้อมกับวางถุงผ้าที่บรรจุสมุนไพรและแก่นอสูรลงบนโต๊ะ

ศิษย์ผู้ดูแลเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองวัตถุดิบในถุงผ้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย

"โอสถทะลวงรากฐานรึ ศิษย์ผู้ดูแลพูดด้วยสายตาทึ่ดูแคลน วัตถุดิบของเจ้าพอใช้ได้ แต่ก็ยังขาดสมุนไพรหลักไปสองสามอย่าง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถึงอย่างนั้น หากจะให้ศิษย์พี่นักปรุงยาของหอโอสถลงมือหลอมให้ ค่าใช้จ่ายในการหลอมอยู่ที่สามร้อยศิลาจิตวิญญาณระดับต่ำ และไม่รับประกันผลสำเร็จ"

‘สามร้อยศิลาจิตวิญญาณ!’

หัวใจของเจี้ยนหลินพลันกระตุกวูบ ศิลาจิตวิญญาณทั้งหมดที่เขามีรวมกันยังไม่ถึงหนึ่งร้อยก้อนด้วยซ้ำ นี่คือจำนวนที่เขาไม่อาจจะหามาได้ในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน

"เหตุใดจึงมีราคาสูงถึงเพียงนี้" เจี้ยนหลินอดที่จะถามออกมาไม่ได้

ศิษย์ผู้ดูแลแค่นเสียงเบาๆ "เจ้าคิดว่าการหลอมโอสถเป็นเรื่องง่ายดายรึ อัตราความสำเร็จในการหลอมโอสถทะลวงรากฐานนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แม้จะเป็นนักปรุงยาที่ชำนาญก็ยังมีโอกาสล้มเหลวได้เสมอ สามร้อยศิลาจิตวิญญาณนี่ถือว่าเป็นราคามาตรฐานแล้ว"

เจี้ยนหลินนิ่งเงียบไป เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีทางหาศิลาจิตวิญญาณจำนวนมากขนาดนั้นมาได้ ความหวังที่จะพึ่งพาโอสถในการทะลวงระดับพลันมืดดับลง

เขาโค้งคำนับให้ศิษย์ผู้ดูแลเล็กน้อย แล้วเก็บถุงผ้าของตนกลับมา เดินออกจากหอโอสถด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง

แต่แล้วขณะที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมายนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็พลันสว่างวาบขึ้นในใจของเขา

‘ใช่แล้ว...เหตุใดข้าต้องพึ่งพาผู้อื่น ในเมื่อข้าเองก็มีความเข้าใจในพืชพรรณและพลังชีวิตมากกว่าผู้ใด’

เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต (万木归元剑诀) ทำให้เขาสามารถ "สัมผัส" ถึงแก่นแท้ของพลังที่ไหลเวียนอยู่ในสมุนไพรแต่ละชนิดได้ พลังธาตุพฤกษาของเขาก็เหมาะอย่างยิ่งกับการควบคุมความร้อนและ "ชี้นำ" พลังชีวิตในกระบวนการหลอมโอสถ

‘หากข้าไม่สามารถจ้างวานผู้ใดได้ ข้าก็จะเป็นนักปรุงยาด้วยตนเองเสียเลย’

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น ความมืดมนในใจของเจี้ยนหลินก็พลันสลายไป ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขารู้แล้วว่าหนทางต่อไปของเขาคืออะไร

เขาหันกายอย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาทอประกายมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งใดๆ เป้าหมายต่อไปของเขาชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

หอตำรา (书阁)

(จบตอนที่ 187)