เทีย ตำนานสงคราม

ตอนที่36 ถูกบังคับ

"ว่ายังไงนะ ผูกวิญญาณด้วยด้ายแดงงั้นรึ "

ลีเดียเอ่ยขึ้นในขณะที่สองแขนถูกจับตรึงด้วยมืออันซีดเผือดของชายผมขาว ก่อนเสียงกรีดร้องแสนเจ็บปวดรวดร้าวจะดังใส่หน้าเทียผู้ยืนงุนงงจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

"เป็นอะไรของเจ้า?? ต้องกังวลถึงขนาด……..อ๊าก!!!"

เมื่อเทียกำลังกล่าวเขาก็ถูกเข่าของหญิงสาวกระแทกเข้าระหว่างขาจนใบหน้าอันขาวซีดได้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความปวดร้าวไปทั่วทั้งกาย

ลีเดียจึงรีบกระโดดคร่อมตัวเทียไว้โดยไม่ยอมให้เขาได้ขัดขืนอีกต่อไป แล้วนางก็ใช้หมัดชกใส่หน้าชายผมขาวด้วยความโกรธแค้นเกินกว่าจะยั้งมือ

"นี่เจ้ากล้าดียังไง เจ้ารู้รึไม่ว่าทำอะไรลงไป "

"ข้ารู้…ข้ารู้ลีเดีย แต่มันก็เป็นวิธีเดียวที่จะเอาชนะมัวรัสได้และก็มีแค่เจ้าเท่านั้นที่ทำได้ "

เทียเริ่มอธิบายจนสามารถหยุดหมัดอันหนักหน่วงของนางไว้ได้แต่ลีเดียก็มิอาจคลายความโกรธที่สุ่มอยู่กลางดวงใจ จึงทำให้คอเสื้อของชายผมขาวต้องถูกดึงเข้ามาใกล้ดวงตาซึ่งกำลังจ้องมองเขาอย่างมาดร้าย

"เมื่อครั้งที่ข้ายังเยาว์ ข้าถูกบังคับและจับขังไม่ให้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอยู่สามปี เพียงเพื่อให้ข้าแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก……..แต่ตอนนี้วิญญาณของข้ายังต้องมาผูกกับตัวประหลาดอย่างเจ้าอีกงั้นรึ "

"ข้าจะรับผิดชอบต่อการกระทำนี้แน่นอนลีเดีย จากนี้จนวันตายข้าจะขอ… "

"ตาย….นั่นสินะ ถ้าเจ้าตายๆ ไปซะการผูกวิญญาณของเราก็จบสิ้น "

แล้วคำสั้นๆ ก็ทำให้ลีเดียได้เข้าใจว่าในทุกปัญหาย่อมมีทางแก้ไข นางจึงเริ่มใช้สายฟ้าเพื่อฟันฝ่าอุปสรรคโดยการรวบรวมมันไว้บนมือขวาพร้อมกับชี้ตรงไปข้างหน้าด้วยดวงตาอันแน่วแน่

"ช้าก่อนลีเดีย ข้าไม่ได้พูดเพื่อการนี้นะ"

เทียรีบกล่าวด้วยความหวาดวิตกเพราะตนกำลังตกเป็นเป้าของสายฟ้าที่ถูกขว้างออกมาจากหญิงสาวผู้เคียดแค้น

ก่อนแรงดันน้ำอันเชี่ยวกรากจะพัดพาทุกอย่างให้หายไปพร้อมกับทั้งสองที่กำลังห้ำหั่นกันโดยไม่ทันระวัง

…………………………………………………

แม่น้ำสีดำท่ามกลางความมืดมิดได้ปรากฏร่างของสองชีวิตที่พยายามดิ้นรนเพื่อเกยฝั่งจนทั้งสองสามารถคลานขึ้นมาบนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยหินอย่างเหนื่อยล้า

"แฮ่ก แฮ่ก ที่นี่ที่ไหนทำไมจู่ๆ ข้ามานอนในน้ำได้ล่ะ "

"เราตกลงมาจากห้องขังเฟดดี้ ไม่รู้ว่าตกลงมาลึกแค่ไหนกัน? "

"งั้นรึ แล้วหัวหน้าไปไหน เฮ้หัวหน้าอยู่ไหนส่งเสียงหน่อย"

เฟดดี้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินไปรอบๆ ได้อย่างคล่องแคล่วจนไนท์อายเริ่มอิจฉาในดวงตาสีแดงนั้น เพราะนางยังต้องใช้มือคลำในความมืดประหนึ่งคนตาบอด

"ไม่เห็นจะมีใครเลย เอาไงดีไนท์อาย "

"คงต้องหาทางขึ้นไปข้างบน หัวหน้าอาจจะยังอยู่ข้างบน "

"งั้นก็ดีข้าจะได้ไปเอาขวานเหมือนกัน "

เฟดดี้เดินตรงเข้าไปในความมืดมนอย่างง่ายดายโดยทิ้งให้ไนท์อายต้องคอยระวังเศษหินตามทางเท้าอยู่เพียงลำพัง

เฟดดี้จึงหันไปส่งรอยยิ้มด้วยความเอ็นดูก่อนเขาจะย่อเข่าและกางแขนทั้งสองข้างเพื่อเปิดรับนางเข้ามาในอ้อมอกอันบึกบึนของตน

"มาขี่หลังลุงคนนี้ไหมจ๊ะ ทางมันมืดเกินกว่าเด็กน้อยอย่างหนูจะมองเห็นนะ ฮี่ฮี่ฮี่ "

"ไปไกลๆ เลยไอ้ตัวเหม็น "