ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบห้า บทนำเล่มที่สามอวสานโลกสวย
ในเรื่อง Big Bang theory มีการเล่นมุกว่า
เด็กอัจฉริยะที่มาจากเกาหลีเหนือกลายเป็นเด็กที่กินเหล้าและดีดกีต้าร์ที่สนามพร้อมกับหญิงสาวที่ตนเองเป็นแฟนด้วย
ทั้งที่ทางมหาวิทยาลัยนั้นตกลงที่จะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่หากเขาเอางบบางส่วนที่ทางมหาวิทยาลัยให้ไปเอาไปช่วยครอบครัวของเขาออกมาจากเกาหลีเหนือ
เด็กอัจฉริยะอายุสิบสี่คนหนึ่งจากแดนเกาหลีเหนือเจอกับความยั่วยวนของกิเลสของแดนเสรีของอเมริกาก็ทำให้เสียคนไปเช่นนี้เอง
นอกจากเสียคนแล้วเขายังเสียโอกาสที่จะเอางบประมาณของทางมหาวิทยาลัยไปช่วยครอบครัวเขาให้ออกมาจากเกาหลีเหนือด้วย
แต่นั่นล่ะชีวิต
บางครั้งเราอาจจะไม่ต้องการเป็นเด็กอัจฉริยะที่เก่งที่สุดเท่าที่
มหาวิทยาลัยคาลเท็กซ์
California institute of Technology
เคยมีมา
เราแค่ต้องการเป็นนักเรียนมหาวิทยาลัยที่กินเหล้าเมายาเที่ยวสนุกกับเพื่อนธรรมดา
แม้สมองของเราจะสามารถคิดสิ่งประดิษฐ์อัจฉริยะอะไรได้มากมาย
แต่มันจะมีประโยชน์อะไรเล่าหากผู้หญิงนั้นไม่เห็นดีด้วยกับเรา?
นั่นคือสิ่งที่พวกเนิร์ดคิดกัน
เรียกว่าหากมองในมุมหนึ่ง
รสนิยมของผู้หญิงคือตัวกำหนดโลกนี้ก็ว่าได้
หากผู้หญิงนั้นชองหนุ่มเนิร์ด
โลกนี้คงกลายเป็นหนังไซไฟไปตั้งแต่พันปีก่อนแล้ว
แต่อนิจจา
เมื่อรสนิยมของผู้หญิงเป็นอีกอย่างหนึ่ง
มันสมองของผู้คนทั้งหมดในโลกนี้จึงทุ่มเทไปกับการคิดค้นยาปลูกผมไวอากร้า และยาเพิ่มขนาดของท่านชาย
พวกเราเดินทางผิดพลาดในฐานะมนุษยชาติกันที่ตรงไหน?
เลโอนาร์ดคิดเช่นนั้นในขณะที่ผู้หญิงสามคนกอดเขาเป็นตัวกลมแม้จะต่างไปตรงที่ว่าเขาไม่ดื่มเหล้าก็ตาม