อสูรสยบสวรรค์ 2

เตาสรรพสิ่งลอยอยู่เหนือร่างทอง ส่งปรานพลังคุ้มภัย ร่างทองนอนมองดู พลันยกยิ้ม

" แรงกดดันจากธงบ้านั่นหายไปแล้ว " ร่างทองหยัดกายลุกยืน ผินกายมองยังแดนเทพ ที่พินาศย่อยยับ โทษะพลันปะทุขึ้น

" ไอ้มารชั่ว เจ้าถึงกับใช้ศาตราวุธจักรวาลสังหารผู้คนมากมาย วันนี้หากข้ามิสังหารเจ้า มิต้องเรียกข้าว่าโจวนนท์ " ร่างทองกู่ร้องลั่นแดนเทพ

" ตาย " ขวานอัสนีบาตสองคมใหญ่ยักษ์พลันปรากฎขึ้น ร่างทองสบัดขวานยักษ์เข้าใส่มารร้ายในทันใด

" เปรี้ยง " ท้องนภาพลันวิปริต วายุอัสนีคลั่งเก้าสีฟาดผ่าทั่วท้องนภา อัสนีนับพันหมื่นฟาดผ่ามิเลือกทั้งหลุมน้อยหลุมใหญ่พลันบังเกิด

" ครืน " อัสนีเก้าสีเก้าสายพุ่งทะลวงห้วงมิติจนขาดวิ่น

" อย่าบอกนะว่าไอ้หนูหยั่งรู้กฎเกณฑ์แห่งอัสนีสวรรค์ได้แล้ว " หมาป่าถึงกับแข็งค้าง

" น่าจะเป็นเช่นนั้น " เอี้ยชิงเอ่ยขึ้น

" ท่านโจว ช่างยิ่งใหญ่นัก "

" พรึ่บ " มารร้ายสะบัดธงสีชาดเข้าต้าน ปรานสังหารแผ่กว้างกวัดกวาดฝุ่นผงฟุ้งกระจาย ทั้งพร่างพรายความหนาวเหน็บอันสุดแสน 

" ตูม " ร่างทองเหยียดถอยหลัง ยกมือเช็ดเลือดที่เปรอะเปื้อน ตาคมสีทองจับจ้องยังธงสีชาด

" แข็งแกร่งจริงๆ " ร่างทองหยิบยืมพลังของเตาสรรพสิ่ง ผสานหมัดภูผา

" ครืน " หมัดภูผาผสานสายอัสนีทะยานออกไป เขย่าแดนเทพจนสั่นไหว ทั้งดวงดารายังสั่นเทิ้ม 

มารร้ายจับจ้องยังหมัดภูผา ระเบิดพลังในร่างสะบัดธงสีชาด

" เปรี้ยง " ฟ้าสะท้าน ดินสะเทือน หว้งมิติพลิกผันกลับตาลปัตร ปรานสังหารทะยานเข้าหาหมัดยักษ์

" ตูม " ร่างทั้งสองต่างเหยียดถอยหลัง ร่างทองครุ่นคิด 

" จะสู้เช่นไร " ร่างทองพึมพำ

" ครืน " ท้องนภาพลันแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นสีชาด เมฆหมอกสีขาวลุกโชนจนแดงฉาน เพลิงมารแผ่กระจายสูงชันท่วมท้นฟ้าแผดเผาท้องนภาอย่างบ้าคลั่ง

เพลิงมารทะยานเข้ากัดกินแดนเทพจนมอดไหม้ ทั้งยังแผดเผาสรรพสิ่งมิหลงเหลือแม้นแต่ฝุ่น 

" ครานี้แดนเทพคงเหลือเพียงชื่อแล้ว "

" เป็นที่พวกเราที่โลภมาก "

" หากเราทำตามหน้าที่ของเรา แดนเทพคงมิต้องพบกับจุดจบเช่นนี้ " เหล่าสภาต่างทอดถอนใจในสิ่งที่ผ่านมา

" กิ๊ซ " หงษ์เหมันต์สวรรค์โบกโบยเหนือแว่นแคว้น โฉบเฉี่ยวเล่นลมกลางนภาที่แดงฉาน ปีกใหญ่โบกสะบัดพัดพาเกล็ดน้ำแข็งพร่างพรายทั่วแดนดิน

" ครืน " ปรานเหมันต์หนาวเหน็บลอยละลิ่ว แผ่เข้าข่มความร้อนแรงที่แผดเผา 

" เปรี้ยง " อัสนีทั้งเก้าทะยานออกจากขวานสองคมอัสนีบาต 

อัสนีเก้าสายแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นร่างหงษ์เหมันต์อัสนีสวรรค์ ร่างหงษ์เปล่งประกายสายอัสนีแปลบปลาบ พุ่งทะยานเช้าปะทะเพลิงมารอันบ้าคลั่ง

" ตูม " ร้อนเย็นเข้าปะทะ แรงระเบิดถล่มแดนเทพไปเกือบครึ่ง ร่างยักษ์ทั้งสองต่างปลิวไปไกล 

" ตึง " ร่างทองร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงจนสะเทือนทั้งแดนดิน เลือดทะลักท่วมท้นบนใบหน้า ร่างทองนอนหายใจรวยริน ร่างทองรวมสติเรียกน้ำปรานเทพเข้มข้นออกมาแล้วเร่งกลืนในทันที

" ครืน " ปรานบริสุทธิ์มากมายถั่งโถมเติมเต็มแก่นต้นกำเนิดเทพอันแห้งขอด

" พลังบริสุทธิ์มากมายยิ่งนัก แต่ต้องใช้มากถึงหมื่นหยดในการกลั่น " ร่างทองพึมพำ แล้วกวาดตามองหาร่างของมารร้าย

" อยู่นั่นรึ " ร่างทองเร่งทะยานร่างออกไป

มารร้ายหยัดกายลุกยืน เมื่อเห็นร่างทองโถมเข้าหาเร่งกลืนโอสถฟื้นฟูในทันที 

" วิ้ง " ท้องนภาพลันมืดดำ ดวงดาราน้อยใหญ่พลันบังเกิดส่องแสงวิบวับท่ามกลางความมืดมิด 

" ครืน " ความล้ำลึกแห่งห้วงจักรวาลถือประจักษ์ ขวานสองคมอัสนีบาตชูขึ้นเหนือหัว ผสานกับความล้ำลึกแห่งจักรวาล

" เปรี้ยง " เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท ผู้มากมายกสองมือปิดป้องหู 

" ไอ้สาระเลว " มารร้ายร้องตะโกนออกมา พลางสะบัดธงสีชาด 

" ตูม " ร่างของมารร้ายปลิวไปไกลกระดูกทั่วร่างพลันแตกร้าว 

" ตาย " ร่างทองทะยานตาม เงื้อชวานขึ้นสุดหมายสะบั้นคอร่างยักษ์ให้แดดิ้น 

" ไอัชั่ว " มารร้ายร้องออกมา ระเบิดแก่นต้นกำเนิดในร่าง 

" ครืน " ปรานสังหาร พุ่งเข้าหาร่างทองในทันใด 

ปรานสังหารรวดเร็วจนมิอาจจัดกระบวนตั้งรับได้ทัน " ตูม " ร่างทองปลิวไปไกล 

" ยังดีที่ขวานสองคมอัสนีบาตกันไว้ได้ " ร่างทองหยัดกายลุกยืน จับจ้องยังธงสีชาดที่โบกสะบัด

" อะไรกัน " ร่างทองทิ้งเข่าลงที่พื้นหนึ่งข้าง 

" อ้าก " ปรานสังหารราวกับล่องหนได้ ทะลวงเข้ากลางอกอย่างแม่นมั่น ร่างทองกระอักเลือดออกมากองโต ก้มลงมองยังอกของตน ปรานสังทะลวงเข้ายังอวัยวะอย่างรวดเร็ว

" อึก " ร่างทองพลันกระตุก เร่งพลังไปยังเตาสรรพสิ่ง

" วึ้ด " เตาสรรพสิ่งดูดซับปรานสังหารอย่างเร็วรี่

" มิน่าเชื่อ เตาก่าๆผุพังของเจ้ากลับ สามารถดูดซับปรานสังหารจากยอดธงแปดทิศได้ รีบๆตายเสียทั้งร่างของเจ้าแหละเตาผุพังนั่นจะได้เป็นของข้าโดยเร็ว " ร่างมารย่างสามขุมเข้าหาร่างทองที่ยังคงฟื้นพลัง

" มารร้ายเช่นเจ้า มิคู่ควรใช้เตาใบนี้ดอก " นนท์สะบัดมือเรียกพลองมังกรมาจากเอี้ยชิง

" ฮ่า ของเล่นใหม่รึ " มารร้ายฉีกยิ้มแก้มปริ

" ครืน " แรงกดดันถาโถมเข้าใส่มารร้ายอย่างรวดเร็ว

" ตูม " ร่างมารร้ายลอยไปไกล ร่างทองเร่งกลืนน้ำปรานเทพทันที

" ตาย " ร่างทองกระโจนเข้าหา ฟาดพลองมังกรเข้าใส่ในทันใด 

" ครืน " ความลึกล้ำห้วงจักรวาลทักทอสอดประสานพลังแห่งกฎเกณฑ์ 

" เหตุใดพลองนั่นจึงแข็งแกร่งกว่ายอดธงแปดทิศมากนัก " มารร้ายพลันแตกตื่น ชูยอดธงแปดทิศขึ้นรับ

" ตูม " แรงระเบิดส่งร่างของมารร้ายปลิวไปไกล 

" อัก " เลือดทะลักออกจากปากส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง 

" อ้าก " แขนทั้งสองข้างแหลกละเอียด มารร้ายโมโหโกรธาถึงที่สุด ร่างกายพลันขนายใหญ่ขั้นอีกถึงสิบเท่า 

" พ่อหนุ่ม มารร้ายจะระเบิดพลังอักขระ เจ้าจงเร่งเถิด " ร่างทองพยักหน้า

ร่างทองทะยานร่างเข้าหามารร้ายในทันใด แล้วระเบิดพลังจากแก่นต้นกำเนิดเทพ

" พลั่ก " ปลายพลองมังกรแทงเข้าที่กลางตันเถียน แรงมากพอที่จะส่งร่างของมารร้ายปลิวออกนอกแดนเทพ 

ร่างทองสูดหายใจเข้าลึก แล้วกลืนน้ำปรานเทพเร่งทะยานร่างตามไปในทันที

" พวกเจ้าทุกคนจงเร่งอพพยพเสีย รีบไปให้ไกล " นนท์ร้องตะโกนออกมา

เหล่าสหายของนนท์เร่งอพยพผู้คนขึ้นยังเรือเหาะ แล้วเร่งจากไปจากแดนเทพในทันใด 

" ไอ้สาระเลว เจ้าคิดรึว่าแดนปลอดภัย " ร่างมารลอยตัวอยู่ยังห้วงจักรวาล ร้องตะโกนออกมา

" ตูม " แรงระเบิดของยี่สิบสี่อักขระรุนแรงถึงขนาด สามารถทำลายจักรวาลได้ถึงหนึ่งส่วนจากห้าส่วน 

แสงสีทองสว่างวาบทั่วทั้งจักรวาล ผู้คนมากมายต่างพากันจับจ้องยังแสงนั้น แววตาที่สิ้นหวังและท้อแท้พลันบังเกิดขึ้น

" คงถึงการแตกดับของแดนเทพแล้ว "

" เป็นเพราะไอ้พวกสภาสาระเลวนั่น ที่มิกำจัดมารร้ายตนนี้ตั้งแต่คราแรก "

" ใช่ หากท่านโจวมิเอ่ยขึ้น พวกเราคงมิอาจล่วงรู้ภึงความชั่วของพวกมัน "

" เจ้าอย่าได้คิดว่าจะทำลายแดนเทพได้ " ร่างทองแปรเปลี่ยนเป็นบอลยักษ์เข้าครอบปรานอักขระ

" ครืน " แรงระเบิดของยี่สิบสี่อักขระ ถูกกักไว้ในร่างทองบอลยักษ์ 

" ผนึก " ร่างทองเร่งผนึกปรานอักขระที่มากล้น 

" อา จบแล้ว "

" ครานี้ท่านโจว ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ "

" เฒ่าเซี้ยะ เจ้าหมายความความว่าเช่นไร " หมาป่าพลันเอ่ยถาม ผู้เฒ่าเซี้ยะจึงเล่าเรื่องราวของโลกจินซานให้ฟัง

" เป็นเช่นนี้ " หมาป่าพยักหน้า

" มารชั่ว ถึงเวลาแล้ว " นนท์ชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้พลันพยักหน้า

" ลาขาด " นนท์ผนึกกายจิตของมารร้ายไว้ แล้วส่งแสงทองเข้าขจัดไอมารในร่างและเศษกระดูกสีดำ 

" วิ้ง " นนท์เรียกเศษกระดูกเทพออกมาจากร่างของมารร้าย แล้วเก็บทั้งร่างมารและเศษกระดูกเทพไว้

" แดนเทพพังไปถึงแดน คงฟื้นฟูได้ลำบากนัก ทั้งยังสูญเสียมรรคาแห่งเต๋า เส้นปรานมังกรถุกทำลายลงมากนัก " นนท์ถอนใจหนัก

" ไอ้หนู ได้เวลาไปจัดการไอ้ตระกูลเลว กับสำนักเลวนั่น " หมาป่าเอ่ยขึ้น

" เจ้าคิดว่าข้าทำสิ่งใดอยู่ ลำนักเลวและตระกูลเลวนั่น มิมีอยู่บนแดนเทพแล้ว " เหล่าสหายต่างแปลกใจ

" ข้าพาไอ้มารชั่วไปยังถล่มยังตระกูลเลว และสำนักเลวนั่นแล้ว " หม่าป่าถึงกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าว่าที่ชั่วน่ะคือเจ้า " หมาป่าฉีกยิ้มจนถึงหู 

" พี่ชิง " นนท์คืนพลองมังกรให้เอี้ยชิง 

" น้องเขย เหตุใดพลองมังกรจึงแข็งแกร่งนัก " เอี้ยชิงตื่นตากับพลังของพลองมังกรเป็นอย่างยิ่ง

" ข้าสลักกฎเกณฑ์แห่งพลังและกฎเกณฑ์แห่งจักรงาลไว้ " เอี้ยชิงพยักหน้า

" กลับกันเถิด " นนท์ทะยานร่างกลับไปยังแดนเทพ

" มิรู้ว่าจะฟื้นฟูแดนเทพได้รึไม่ " นนท์พึมพำ

" ท่านโจว เวลานี้เหล่าสภาที่เหลือรอด ต่างอพยพออกจากแดนเทพแล้ว เวลานี้ข้าว่าท่านอยู่ที่นี่เพื่อสักพักเพื่อป้องกันสิ่งที่คาดมิถึง " นนท์พยักหน้า

" ดีเหมือนกัน ข้าขะได้หาวิธีฟื้นฟูแดนเทพ " นนท์เอ่ยขึ้น

" เฒ่าเซี๊ยะ เอาร่างของเหล่ามารมาแลกผลึกปรานเถิด " นนท์เอ่ยขึ้น 

" ห้าพันล้านคน " นนท์สูดหายใจเข้าลึก

" นี่ยังมิรวมที่กลาบเป็นฝุ่นผง " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" ข้าจะให้ศิษย์หลักลองหลอมผลึกอักขระดู " น้องสิบเร่งไปตามศิษย์หลักมาสองคน

" นี่เป็นรางวัลของพวกเจ้า เร่งหลอมเถิด " ศิษย์หลักทั้งสองหาที่นั่งแล้วเิร่มทำการหลอมผลึกอักขระเทพ

" ตูม " เสียงระเบิดดังขึ้นในตันเถียนของศิษย์หลักทั้งสอง นนท์พยักหน้า

" ใช้ได้จริงๆ " นนท์พึมพำ

" พวกเจ้าลองผสานอักขระ " ศิษย์หลักทั้งสองเริ่มทำการผสานอักขระเทพ

นนท์ให้ศิษย์หลักทั้งสองทดสอบอีกหลายสิ่งจนมั่นใจว่า ผลึกอักขระใช้ได้จริง 

" พวกเจ้าไปพักเถิด " ศิษย์หลักทั้งสองประสานสองมือตารวะแล้วเร่งจากไป

" พวกเจาจะลองรึไม่ " นนท์มองยังเหล่าสหาย ทุกคนต่างส่ายหน้า

" เอาแหวนห้วงมิติของพวกเจ้ามา " นนท์สลักอักขระเทพลงยังศิลาอนันตกาลให้กับเหล่าสหาย

" นี่เป็นโอสถกายาเทพ " เหล่าสหายต่างตาโต 

" เจ้าได้กระดูกเทพจากที่ใด " นนท์มองยังฟั่นตี้ปิง

" พี่นนท์ท่านมองข้าเช่นนี้หมายความว่าเยี่ยงไร " ฟั่นตี้ปิงงุนงง 

" พี่ปิง ท่านจำบึงหลอมกายได้รึไม่ " ฟั่นตี้ปิงพยักหน้า

" กระดูกเทพชิ้นนั้น ข้าได้มาจากบึงหลอมกาย " นนท์เล่าเรื่องราวให้กับเหล่าสหายฟัง

" ข้าขอเตือน โอสถกายาเทพนี้ ทรงพลังกว่าโอสถหลอมกายไหนๆ เวลาหลอมต้องมีผู้พิทักษ์ " เหล่าสหายต่างพยักหน้า แล้วเร่งไปยังตำหนักของตน

" สามี " เหล่าภรรยาต่างส้งยิ้มหวนให้สามีจอมหื่น นนท์ยกยิ้มพาเหล่าภรรยาเข้าไปในแหวนห้วงมิติ แล้วจัดการสยบเหล่าภรรยา

" พวกข้าจะหลอมโอสถกายาเทพ " นนท์พยักหน้า 

ผ่านไปราวหกชั่วยามเสียงที่ดังอย่างทรมานจึงยุติ

" พวกเจ้าแข็งแกร่งขึ้นมาก " นนท์ยกยิ้มให้เหล่าภรรยา

" ดูซิว่าครานี้จะสยบมังกรน้อยกายทองได้รึไม่ " หลางจี้เสวี่ยกระโจนเข้าสยบมังกรน้อยกายทองในทันใด 

" ท่านโจว เวลานี้แดนเทพขาดผู้นำ พวกข้านั้นอยากให้ท่านเป็นผู้นำของแดนเทพ " เฒ่าเซี้ยะเอ่ยขึ้น

" ผู้เฒ่าทั้งหลายตัวข้านั้นมิอาจอยู่ที่ใดได้นานนัก เพราะข้ามีภารกิจให้ทำอีกมากมาย เอาเป็นว่าจัดให้มีสภาเหมือนเดิมจะดีกว่า " เหล่าผู้เฒ่าต่างพยักหน้า

" แต่ที่สำคัญ สภาชุดใหม่จะต้องมิเดินตามรอยชุดเก่าเป็นอันขาด " ทุกคนต่างพยักหน้า

" ไปยังจิตทัศนะกัน " นนท์ทะยานร่างไปยังจิตทัศนะ 

นนท์ส่งจิตพูดคุยกับจิตทัศนะถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

" หากพวกเจ้าต้องการจัดตั้งสภาชุดใหม่ขึ้น ข้าก็ยินดี " จิตทัศนะส่งป้ายทองนทีให้กับเหล่าสภาชุดใหม่ 

" ข้าได้แต่หวังว่าพวกเจ้าสภาชุดใหม่จะมิเอาแบบอย่างสภาชุดเก่า " เหล่าสภาต่างพยักหน้า

" แดนเทพเสื่อมโทรมลงอย่างมาก พวกเจ้ากลับไปเถิด ข้าจะทำการฟื้นฟูแดนเทพ " เหล่าสภาชุดใหม่ต่างทะยานร่างกลับยังตระกูลและสำนักของตน

" ครืน " แดนเทพพลันสั่นไหว 

" กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว " นนท์สูดหายใจเข้าลึก

" อยู่ที่นี่อีกสักพักค่อยกลับ " นนท์พึมพำ

" ไอ้หนู แดนเทพมีสถานที่ลึกลับรึไม่ " นนท์ครุ่นคิด 

" ที่ข้าอยากไปตรวจสอบมันถูกทำลายลงแล้ว คงต้องรอให้มันฟื้นตัวก่อน " เหล่าสหายต่างพยักหน้า

" เวลานี้จะทำอันใดได้ นอกจากฝึกฝน " นนท์พาเหล่าภรรยาเข้าไปในแหวนห้วงมิติแล้วทำการฝึกฝน

เวลาจริงไหลผ่านไปราวสามเดือน " ตูม " ร่างของนนท์พลันสะท้าน

" อักขระตัวที่ยี่สิบเอ็ด ขั้นย่อยที่แปด พลังกายประมือกับสิบเอ็ดอักขระได้ หากผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังสามารถประมือกับสิบสี่อักขระได้ หากใช้อาวุธประมือกับสิบเจ็ดอักขระได้ " นนท์พึมพำ

" พวกเจ้าก็หยั่งรู้ได้สิบหกตัวแล้วรึ " นนท์ยกยิ้มให้กับเหล่าสหาย

" พ่อหนุ่ม เจ้าจงเร่งไปยังจักรวาลปรานแสง โลกปรานแสง ไปให้เร็ว เวลามิคอยท่า " นนท์พยักหน้า

" ไอ้หนู ภารกิจมาอีกแล้วรึ " นนท์พยักหน้า

" ครานี้ไปที่ใด " เอี้ยชิงเอ่ยถาม

" จักรวาลปรานแสง โลกปรานแสง " นนท์เอ่ย

" พระผู้สร้าง ข้าพาเหล่าสหายไปด้วยได้รึไม่ " นนท์ล่งจิตไปหา

" พ่อหนุ่ม ย่อมได้ เวลานี้ป้ายทองนทีที่เจ้ามี เจ้าสามารถพาผู้ใดออกจากแดนเทพก็ได้ " นนท์พยักหน้า

" ขอบคุณพระผู้สร้าง " นนท์ยกยิ้มออกมา

" ข้าจะพาพวกเจ้าไปเที่ยว เมื่อเสร็จภารกิจแล้วค่อยกลับมาฝึกที่นี่ให้ครบพันปี " เหล่าสหายต่างฉีกยิ้มออกมา

นนท์จัดแจงทุกอย่างแล้วเสร็จ จึงเร่งไปยังแท่นค่ายกลเคลื่อนย้าย มุ่งหน้าไปยังวิหารสีขาวแดนโกลาหลเมฆา