นักปราบอสูร

        ในช่วงสองปีที่ผ่านมาฝ่าบาททรงส่งสายลับเที่ยวออกตามหาจูหลินไปทั่วทั้งแคว้น แต่หายังไงก็หาไม่เจอพระองค์ทรงเจ็บปวดพระทัยมากที่คนรักหนีพระองค์ไป ดังนั้นพระองค์จึงทรงเอาแต่ทรงงานราชกิจและเสด็จเยี่ยมราษฎรไปทั่วทั้งแคว้นเหตุผลหนึ่งคือต้องการรับรู้สารทุกข์สุกดิบของชาวบ้านและอีกเหตุผลก็คือออกตามหาจูหลินให้พบ

        ฝ่าบาททรงปกครองแผ่นดินโดยธรรมตลอดมาทำให้สามารถลบเลือนพฤติกรรมอันเลวร้ายของฝ่าบาทองค์ปลอมได้ราษฎรต่างเข้าใจว่าพระองค์ทรงกลับตัวกลับใจเป็นฮ่องเต้ที่ดี ดังนั้นพระองค์จึงไม่จำเป็นต้องอภิเษกกับองค์หญิงแห่งแคว้นเยี่ยตามที่ขุนนางชี้แนะและความที่พระองค์เสด็จตรวจราชการนอกวังบ่อยๆพระองค์จึงทรงไว้หนวดเคราสวมชุดเกราะและพำนักตามค่ายทหารหรือจวนท่านผู้ว่าฯ

        ตลอดสองปีที่ผ่านมานี้จูหลินไม่ได้เดินทางพเนจรเหมือนสมัยก่อน นางได้รับจ้างเป็นพี่เลี้ยงเด็กชายวัย 4ขวบให้กับพ่อค้าเศรษฐีพ่อหม้ายคนหนึ่ง นางดูแลเด็กน้อยเป็นอย่างดีทำให้เด็กทั้งรักและผูกพันกับจูหลินเป็นอย่างมาก จนอยากให้นางเป็นแม่คนใหม่

        แม้เศรษฐีจะมีใจให้กับจูหลินแต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่านางต้องมีชายในดวงใจเป็นแน่ เพราะนางพยายามปิดกลั้นไม่ยอมรับรู้ความรู้สึกของเขาจนกระทั่งท่านเศรษฐีทนไม่ไหว เลยขอคุยกับจูหลินอย่างเปิดอก โดยเรียกให้นางมาพบที่ห้องหนังสือ

        “นายท่านมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือเจ้าคะ” จูหลินสงสัย

        “เปล่า ข้าเพียงอยากจะขอเจ้าแต่งงาน” ท่านเศรษฐีพูดตรงไปตรงมา

        “เอ่อ ข้าต้องขออภัย ข้าไม่อาจรับน้ำใจของท่านได้เจ้าค่ะ” จูหลินรีบปฏิเสธ

        “ท่านมีคนรักแล้วงั้นหรือ” ท่านเศรษฐีถามตรงๆ

        “ก็ไม่เชิงหรอกเจ้าค่ะ ข้ายังคงรักเขา แม้จะไม่ได้ครองคู่กันก็ตามเพื่อไม่ให้ท่านรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ข้าขอลาออกเจ้าค่ะ” จูหลินกล่าว

        “ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้ารู้สึกอึดอัดใจ โปรดอยู่ที่นี่ต่อเถิดต่อไปข้าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก และจะพยายามตัดใจจากเจ้าให้ได้” ท่านเศรษฐีพยายามรั้งตัวหญิงสาว

        “ข้าอยากกลับบ้านเกิดไปไหว้บรรพบุรุษอยู่แล้วเจ้าค่ะ” จูหลินกล่าวอ้าง

        “เมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะไม่บังคับเจ้า แต่ขอให้เจ้าอยู่ที่นี่อีกสักสองวันเถิดขอให้ข้าอธิบายให้ลูกเข้าใจ และหาพี่เลี้ยงคนใหม่ให้ได้ก่อน” ท่านเศรษฐีไม่อยากให้ลูกชายร้องไห้ฟูมฟาย

        “ได้เจ้าค่ะ” จูหลินเข้าใจ

        สองวันผ่านไปฝ่าบาทเสด็จมาเยี่ยมที่เมืองตงซาน พระองค์ทรงประทับอยู่ที่จวนผู้ว่าเมืองตงซาน และท่านผู้ว่าฯก็ได้พาพระองค์เสด็จเยี่ยมบ้านเศรษฐีใจบุญแห่งเมืองตงซานซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เป็นนายจ้างของจูหลิน

        จูหลินกำลังเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางพอเห็นสาวใช้พากันแตกตื่นเมื่อได้ยินข่าวอะไรบางอย่างและพากันออกไปดูข้างนอกนางจึงออกไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นด้วยอีกคนจูหลินได้มองเห็นขบวนเสด็จของฝ่าบาทกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของท่านเศรษฐี นางจึงแอบหลบอยู่หลังฉากเพื่อเฝ้ามองฝ่าบาทอยู่ห่างๆ

        “ถวายบังคมพะย่ะค่ะ” ท่านเศรษฐีแสดงความเคารพ

        “ตามสบายเถิด เราได้ยินข่าวจากท่านผู้ว่าฯกล่าวว่าท่านเป็นเศรษฐีใจบุญคอยบริจาคทานให้กับผู้ยากไร้เราก็เลยอยากเจอท่าน” ฝ่าบาทตรัส

        “ท่านผู้ว่าฯนั้นกล่าวยกย่องข้าเกินไปแล้วความจริงกระหม่อมก็แค่ช่วยชาวบ้านตามกำลังที่กระหม่อมพอจะช่วยได้พะย่ะค่ะ” ท่านเศรษฐีกล่าว

        “ท่านช่างถ่อมตัวยิ่งนัก” ฝ่าบาทตรัส

        สักพักลูกชายของท่านเศรษฐีก็ปรากฏตัว“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านเห็นพี่เลี้ยงมั้ยขอรับ ข้าตามหานางไม่เจอ” ลูกชายทะเล่อทะล่าเข้ามาถามพ่อบังเกิดเกล้าโดยที่ยังไม่แสดงความเคารพผู้สูงศักดิ์

        “ปิงตง รีบคุกเข่าถวายบังคมฝ่าบาทเร็วเข้า” ท่านเศรษฐีดุบุตรชาย

        “เขายังเด็กนัก เราไม่ถือสาหรอก ว่าแต่พี่เลี้ยงของเขาล่ะ” ฝ่าบาททรงสงสัย

        “เอ่อ คือ กระหม่อมคิดว่านางอาจจะเดินทางกลับบ้านเกิดแล้วพะย่ะค่ะ” ท่านเศรษฐีคาดการณ์

        “น่าเสียดาย เจ้าหนูคงคิดถึงนางแย่” ฝ่าบาททรงยิ้มให้กับเด็กน้อยที่อยู่ในวัยไร้เดียงสา

        “กระหม่อมอยากให้จูหลินเป็นแม่พะย่ะค่ะ” เด็กน้อยกล่าวตามตรง

        จูหลินตกใจที่เด็กน้อยเผลอเรียกชื่อนางนางจึงรีบวิ่งเข้าไปเก็บของและไปจากบ้านเศรษฐีทันที

        ฝ่าบาททรงตกพระทัยที่เด็กพูดถึงจูหลินดังนั้นฝ่าบาทจึงตรัสขอพบนาง “เราขอพบแม่นางจูหลินได้หรือไม่”

        “พระองค์ทรงรู้จักนางหรือพะย่ะค่ะ” ท่านเศรษฐีแปลกใจ

        “ใช่! นางอาจเป็นคนที่เราออกตามหาอยู่ในขณะนี้”ฝ่าบาททรงมีความหวัง

        “ได้ พะย่ะค่ะ” ท่านเศรษฐีหันไปสั่งสาวใช้ให้ไปตามตัวจูหลินมาที่นี่

        สักพักสาวใช้ก็รีบมารายงาน“เอ่อ แม่นางจูหลินออกเดินทางไปแล้วเพคะ”

        “งั้นเราขอตัวก่อน โอกาสหน้าเราจะมาเยี่ยมอีก” ฝ่าบาทตรัสลาและรีบเสด็จตามหญิงสาวผู้นั้นทันที

        “กระหม่อมขอน้อมส่งเสด็จพะย่ะค่ะ” ท่านเศรษฐีแสดงความเคารพแม้รู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก

        ฝ่าบาทตรัสให้ท่านผู้ว่าฯกลับไปที่จวนพร้อมกับทหารติดตามก่อนในขณะที่ฝ่าบาทก็รีบทรงม้าติดตามผู้หญิงที่สงสัยว่าเป็นจูหลิน

        .******************************************************

        เนื่องจากจูหลินเดินทางด้วยเท้าทำให้นางไปได้ไม่ไกล ผ่านไปไม่นานฝ่าบาทก็สามารถทรงม้ามาดักหน้านางได้ทันเวลาพอดี

        จูหลินตกใจที่เห็นฝ่าบาททรงกำลังลงจากม้าและเสด็จเข้ามาหานาง

        “เอ่อ ฝ่าบาท….” จูหลินกล่าวไม่จบเพราะฝ่าบาททรงดึงตัวหญิงสาวเข้าไปกอดทันที

        “เราคิดถึงเจ้ามากเลยนะจูหลิน ทำไมเจ้าต้องทิ้งเราไปด้วย” ฝ่าบาททรงกอดหญิงสาวแน่นมากราวกับว่ากลัวนางจะหายไปอีก

        “หม่อมฉันเป็นลูกสาวของกบฏ คงไม่เหมาะที่จะอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์นั่นอาจเกิดข้อครหานินทาได้นะเพคะ” จูหลินกล่าว

        “ความรักของพวกเราไม่มากพอที่จะเอาชนะคำนินทาเหล่านั้นเลยงั้นหรือ” ฝ่าบาททรงน้อยพระทัย

        “พระองค์ทรงเป็นประมุขของแคว้น พระองค์ไม่อาจไม่สนพระทัยคำทัดทานของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางได้นะเพคะ”จูหลินกล่าวเตือน

        “เราขออภัยที่ไม่อาจล้างมลทินให้พ่อเจ้าได้เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันเหลือเชื่อจนเกินไปแต่เราสามารถทำให้เจ้ากลายเป็นฮองเฮาของเราได้”ฝ่าบาททรงไม่ยอมแพ้

        “เอ่อ พระองค์ทรงตัดพระทั….” จูหลินอยากให้ฝ่าบาททรงตัดพระทัยแต่กล่าวไม่จบเพราะพระองค์ตรัสแทรก

        “ไม่! พวกเราทุกข์ทรมานกับการพลัดพรากมามากเกินพอแล้วนะจูหลินเราจะไม่ยอมเสียเจ้าไปอีก เห็นมั้ยว่าทุกวันเราต้องมองดูป้ายหยกของเจ้าทุกคืนยามเมื่อคิดถึงเจ้า” ฝ่าบาทตรัส

        จูหลินมีน้ำตาคลอ“หม่อมฉันก็คิดถึงฝ่าบาทเช่นกันเพคะ”

        ฝ่าบาททรงเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวก่อนที่จะจุมพิตให้คลายความคิดถึงจากนั้นก็ทรงอุ้มจูหลินไปนั่งบนม้าก่อนที่พระองค์จะประทับขี่ตามจากนั้นพระองค์ก็ทรงม้าพาหญิงสาวกลับจวนท่านผู้ว่าฯ

        ระหว่างที่นั่งบนม้าด้วยทรงกระซิบว่า “อย่าจากเราไปไหนอีกนะ”

        จูหลินพยักหน้าและกล่าวว่า“เพคะ”

        พอไปถึงที่จวนท่านผู้ว่าฯทั้งสองได้เห็นว่าท่านผู้ว่าฯได้จัดงานเลี้ยงรื่นเริงเพื่อต้อนรับฝ่าบาท

        ตอนนี้ฝ่าบาททรงมีจูหลินนั่งเคียงกายแม้จะมีหญิงงามเต้นระบำเย้ายวนมากแค่ไหนฝ่าบาทก็ทรงไม่สนพระทัยใครทั้งนั้นนอกจากหญิงคนรักที่ผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก

        พองานเลี้ยงจบฝ่าบาทก็ทรงอุ้มตัวหญิงสาวไปที่ห้องพักที่ท่านผู้ว่าฯจัดไว้ทันที

        “ฝ่าบาทเพคะ ทรงวางหม่อมฉันลงเถิดเพคะ ทรงเมามากแล้วนะและดึกมากแล้วหม่อมฉันจะต้องกลับห้องแล้วด้วย” จูหลินกล่าว

        “พวกเราต้องอยู่ห้องเดียวกันสิ” ฝ่าบาททรงวางหญิงสาวไว้บนพระแท่นบรรทม

        จูหลินตกใจกำลังจะลุกหนีออกไปจากห้องแต่ฝ่าบาททรงรั้งด้วยการกอดจากทางด้านหลัง

        “ทรงจะทำอะไรเพคะ ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ” จูหลินตกใจ

        “เราคิดถึงเจ้ามากจริงๆ ไว้กลับวังเมื่อไหร่เราจะรีบอภิเษกกับเจ้าทันทีแต่ตอนนี้เราขอนะ” ฝ่าบาททรงไม่ยอมรออีก

        “ฝ่าบาท! ไม่นะเพคะ”จูหลินรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น

        ฝ่าบาททรงหันตัวหญิงสาวอย่างช้าๆและจูบกับนางตอนนี้ทั้งสองควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ไฟปรารถนาช่างลุกโชนและรุนแรงเกินห้ามใจสักพักพระองค์ก็ทรงอุ้มตัวหญิงสาวและไปกระทำต่อบนพระแท่นบรรทมบทบรรเลงเพลงรักต่อเนื่องๆไปถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

        เมื่อไฟปรารถนาดับลงทั้งสองพากันหอบเหนื่อยและนิทราไปด้วยกันในสภาพกอดกันโดยมีผ้าห่มปกคลุมกาย

        ฝ่าบาททรงต้องการเสด็จไปเยี่ยมเยือนราษฎรให้ครบตามแผนการดังนั้นจูหลินจะต้องติดตามพระองค์ไปทุกที่เหมือนเงาตามตัวตอนนี้นางจึงอยู่ในฐานะพระสนมของฝ่าบาทก่อน เมื่อเดินทางกลับถึงพระราชวังจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮองเฮาต่อไป

        .******************************************************

        เมื่อครบกำหนดสองปีเฉียนว่านก็ลงจากเขาเพื่อกลับค่ายอสูรหมาป่าตอนใต้ เมื่อถึงตีนเขาเขากลับเห็นอสูรมังกรติดกับดักโดยบังเอิญ