บทที่20เื่ราวของหลงอู่(แก้คำผิดแล้ว)
ทั้งสองแต่งตัวตามรูปแบบของศิษย์หลักและมุ่งหน้าออกไปอย่างรวดเร็วตัวของชินิขี่ชินอู่ออกไป ด้านหลังของเขาคือชายร่างใหญ่นามว่า หลงอู่เขานั้นขี่อาชาั์ประจำตัวที่ถูกเก็บเอาไว้นานกว่าสิบปีของเขาไล่ตามชินิมา
“ข้าอยากรู้มันเกิดอันใดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน”ชินิกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มหลงอู่จ้องมองเขาก่อนที่จะหลับตาลงความคิดของเขามันกำลังเชื่อมต่อกันภาพความทรงจำของเขากำลังถูกไล่เรียงอย่างช้าๆ“เมื่อสิบปีก่อนเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นภายในสำนัก”
“สำนักมีดมายาในอดีตนั้นมีอีกนามว่าสำนักพันศาสตราวุธเป็สำนักที่เกือบจะถูกตั้งเป็นิกายแต่แล้ววันหนึ่งก็เกิดความวุ่นวายขึ้น ผู้นำตระกูลตงในยุคนั้นได้ก่อการฏขึ้นความวุ่นวายนั้นทำให้ศิษย์หลักต้องเลือกข้าง”หลงอู่กล่าวอธิบายออกมาอย่างช้าๆ ชินิที่ได้รับฟังก็พยักหน้าเข้าใจทันที“แล้วเกิดอันใดขึ้นหลังจากนั้น”
“เมื่อศิษย์หลักสิบสามคนต่างพากันเทใจไปที่ตระกูลตงและจ้าวสำนักในยุคนั้นกันทั้งหมดข้าคือศิษย์หลักอันดับหนึ่ง้าที่จะเลือกข้าสำนักแทนที่จะเป็ตระกูลตงจึงร่วมมือกับอาจารย์ของข้ารองจ้าวสำนักในยุคนั้นหรือก็คือจ้าวสำนักในตอนนี้เพื่อหยุดเื่ราวทั้งหมด”หลงอู่ยิ่งอธิบายมากเท่าไหร่ความโกรธของเขายิ่งสูงมากเท่านั้นเขาอยู่ในสภาพกอดอกบนหลังอาชานั้นกำลังกัดฟันและแววตาของเขาแสดงถึงความเคียดแค้นที่มากจนจะล้นออกมาแล้วชินิที่ได้ยินก็เงียบลงทันที“มันคือจุดเริ่มต้นเช่นนั้นหรือ”
“ถูกต้องพวกเราได้ต่อสู้กันและข้าก็สิ้นสติเมื่อเห็นอาจารย์ของข้าถูกดาบแทงจากด้านหลังเหล่าผู้าุโที่อยู่ข้างเดียวกับอาจารย์ต่างพากันเข้ามาช่วยเหลืออาจารย์แต่สติของข้านั้นไม่เหลือแล้ว ความโกรธแค้นเข้าครอบงำทุกอย่างและข้าก็ได้สังหารทุกชีวิต ศิษย์หลักทั้งหมด ผู้าุโอีกฝั่งและจ้าวสำนักทั้งหมดข้าสังหารพวกมันจนหมดสิ้น มารภายในใจได้กัดกินิญญาของข้า”หลงอู่กล่าวออกมาพร้อมกับถอนหายใจออกมาราวกับเรียกสติตนเองกลับมาได้ชินิพยักหน้าอย่างพอใจ“แล้วเหตุใดท่านถึงถูกผนึกได้ละ”
“เพราะเสียงของอาจารย์ทำให้ข้าพอได้สติข้าจึงถูกผนึกเอาไว้เพียงร่างกายแต่ข้ายังสามารถโคจรพลังและเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองได้ข้าได้ยินเื่ราวทั้งหมดของเ้า ทั้งการพิชิตตระกูลตงและสังหารเหล่าผู้คนที่ต่อต้าน เ้ายอดเยี่ยมมากและนั้นทำให้ข้าเลือกติดตามเ้า”หลงอู่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเมื่อชินิได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่จะพยักหน้ารับ“เช่นนั้นก็ดีเลย ว่าแต่ท่านไม่มีศาสตราวุธหรือเหตุใดไม่นำมันมาจากสำนักด้วยละ”
“ดาบใหญ่ของข้าถูกทำลายไปตอนปะทะกับจ้าวสำนักคนก่อนแล้วละ”หลงอู่กล่าวขึ้นชินิที่ได้ยินก็นึกถึงบางอย่างเขาหยิบดาบออกมาจากช่องมิติมันคือดาบของาาแห่งวิหาร เขาโยนมันไปให้กับหลงอู่ทันที“ศาสตราวุธระดับสูงสุดเหตุใดเ้าจึงให้ข้าละ ของเช่นนั้นมันมากเกินไปที่จะรับเอาไว้ด้วยซ้ำ”
“ฮ่า ฮ่าอย่าได้คิดมากเพราะข้าเองก็ไม่ได้คิดที่จะใช้มันและอีกอย่างละท่านเหมาะสมกับมันด้วยดาบใหญ่ก็ต้องเหมาะกับคนตัวใหญ่และเคยใช้มันมาก่อนจริงซิมันสามารถย่อขยายได้ด้วยนะ”ชินิกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มหลงอู่ที่ได้ยินก็ทดสอบด้วยการส่งพลังเข้าไปมันย่อขยายได้ตามใจ้าเลย“เหมือนข้าเลย”
“ท่านกล่าวอันใดนะข้าไม่ได้ยิน”ชินิกล่าวถามเพราะเมื่อครู่หลงอู่พึมพำบางอย่างแต่หลงอู่ส่ายหน้าและทั้งสองก็ออกเดินทางต่อไป ระหว่างทางนั้นหลงอู่ก็นึกได้จึงได้กล่าวถามกับชินิทันที“พวกเรากำลังจะไปที่ใดเช่นนั้นหรือ”
“เมืองเป่ยิข้าติดต่อกับบางคนเอาไว้ที่นั้นเดินทางสิบวันก็ถึงแล้ว”ชินิกล่าวอธิบายออกมาเพราะเขานั้น้าบางคนที่รู้เื่ราวเกี่ยวกับสร้อยคอของเขาและชายหนุ่มที่ชินิเคยใช้มีดแทงจากกลุ่มผ้าคลุมเงาคือคนที่เขาคิดถึงเป็คนแรก“อืม”
หลายชั่วโมงก่อน
“ข้ามีเื่ให้เ้าช่วยข้าสักหน่อยตอนนี้เ้าอยู่ที่ใด”ชินินั้นติดต่อไปหาชายหนุ่มจากกลุ่มผ้าคลุมเงาทันทีเมื่อเขานำตัวของหลงอู่ออกมาจากคุกแล้วรออีกฝ่ายแต่งตัวและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางและชินิยังมอบโพชั่นฟื้นฟูทั้งสองแบบให้กับอีกฝ่ายไปอย่างละสามขวดด้วยเช่นกัน“ท่าน้าสิ่งใดหรือตอนนี้ข้ากำลังยุ่งอยู่ที่เมืองเป่ยิ”
“เป่ยิไม่ไกลมากเดินทางสิบวันก็ถึงข้าจะไปหาเ้าที่นั้นมีบางสิ่งที่ข้า้าให้เ้าดูมัน”ชินิกล่าวออกมาทันทีอีกฝ่ายที่ได้ยินก็สับสนแต่เขาเพียงแค่ตอบตกลงเท่านั้น ตัวของชินินั้นจ้องมองไปที่สร้อยคอภายในมือของเขาเล็กน้อยก่อนที่จะกำมันจนแน่นและบาดที่มือของเขาโลหิตของชินิไหลไปที่มณีสีแดงและในตอนนั้นราวกับชินิถูกส่งเข้ามาภายในมิติประหลาด“ร่างกายไม่ได้มาด้วยมาเพียงแค่จิตสำนึกเหรอที่นี้ที่ไหนกัน”
“นี้มันอะไร”ชินิจ้องมองไปยังหอคอยสีดำด้านหน้าของเขาชินิถูกดึงเข้าไปภายในในพริบตาเขาปรากฏตัวเข้ามายังพื้นที่ด้านหน้าทางเขา ชินิััได้ว่ามันกำลังเรียกเขาบางอย่างด้านในกำลังเรียกเขา
ชินิเดินเข้าไปด้านในประตูั์เปิดออกอย่างง่ายดายและเขาเดินเข้าไปตามเส้นทางเขามองเห็นกองทัพที่แข็งแกร่งจำนวนมากกำลังคุกเข่าลงต่อหน้าของเขาพวกมันเป็กองทัพแห่งความมืดมิดและสิ่งที่ชินิทำได้เพียงแค่เดินเข้าไปจนถึงพื้นที่ของบัลลังก์เขามองเห็นเหล่าทหารที่ถูกสร้างจากความมืดมิดจำนวนมากกำลังจ้องมองมาที่เขาก่อนที่ชินิจะมาหยุดที่ด้านหน้าของบัลลังก์ขนาดใหญ่
“ผู้ถูกเลือกแห่งโชคชะตาทายาทแห่งความมืดมิดเอ๋ยจงค้นหาเส้นทางที่ถูกเลือก”เสียงดังขึ้นมาจากความว่างเปล่าพร้อมกับภาพทุกอย่างที่ชินิหายไปในพริบตาเขางุนงงและยืนนิ่งอยู่กลางพื้นที่สวนของเขา ชินิได้สติกลับคืนมาก็มองไปรอบๆด้วยความสับสนก่อนที่จะรู้สึกถึงการััที่แก้ม ชินหยางนั้นกำลังเลียแก้มเขาอยู่“ขอบใจมากข้าสบายดี”
“มิติเมื่อครู่แปลกมากเสียงนั้นอีกมันคุ้นเคยมากๆ”ชินิครุ่นคิดระหว่างนั้นตัวของหลงอู่ก็ออกมาทั้งสองไปนำอาชาของหลงอู่ออกมาจากโรงเลี้ยงสัตว์ชินินั้นขี่อาชาพาหลงอู่มาถึงยังพื้นที่ด้านหลังของสำนักหลงอู่นั้นแต่งตัวประหลาดอย่างแท้จริงเขาใส่ชุดไร้แขนแสดงถึงกล้ามเนื้ออันใหญ่กว่าหัวของมนุษย์ร่างกายของเขาสูงใหญ่สูงกว่าชินิถึง 60 เิเเลยก็ว่าได้“เ้าหนูิอาชาเ้ามันเล็กจริงๆ”
“ไม่ๆชินอู่ของข้าไม่ได้เล็กท่านตัวใหญ่เกินไป”ชินิกล่าวออกมาพร้อมกับยักไหล่อีกฝ่ายหัวเราะหลังจากนั้นอาชาคู่ใจของหลงอู่ก็มาถึงร่างกายของมันมีขนาดใหญ่โต เต็มด้วยกล้ามเนื้อ เมื่อมันก้มหน้ามาก็พบชินิที่อยู่ด้านหน้าและโค้งคำนับก่อนที่จะปลายตาไปมองชินอู่และส่งสายตาดูถูกออกมา
ชินิสาบานได้ว่าเขาเห็นสายฟ้าพุ่งออกมาจากอาชาทั้งสองตัวปะทะกันกลางอากาศหลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ออกเดินทาง ซึ่งมันตรงกับเวลาปัจจุบัน แต่ความคิดของชินิไม่เคยหลุดออกไปจากหอคอยประหลาดกองทัพแห่งความมืดมิดนั้นเลยแม้แต่น้อย
“แปลกจริงๆมันจะต้องเกี่ยวข้องกับภารกิจหลักแน่ๆ”ชินิคิดระหว่างการเดินทางชินิได้พบกับอสูรบางครั้งแต่ให้หลงอู่จัดการเพราะเขา้าทดสอบดาบใหม่ของเขา เมื่อจัดการอสูรได้แล้วอสรพิษศิลาตัวน้อยของเขาหรือเ้าชินหยางจะกลืนกินพวกมันเขาไปไม่ว่าจะตัวเล็กตัวใหญ่“กินจุกจริงๆ”
“อสูรสามารถเพิ่มพลังของพวกมันได้ด้วยสามสิ่งสิ่งที่ตรงกับธาตุของมันอย่างอสรพิษศิลาที่ไร้พิษแต่ร่างกายที่แข็งแกร่งแร่ศิลา คือสิ่งที่เมื่อมันดูดซับพลังได้และโดยเฉพาะแร่ศิลาชั้นดีมันจะแข็งแกร่งขึ้นสอง การกลืนกินอสูรที่มันกำลังทำอยู่ตอนนี้เพิ่มพลังได้รวดเร็วกว่าปกติด้วยซ้ำสุดท้าย การดูดซับพลังของ์และโลกส่วนใหญ่จะมีแต่อสูรระดับสี่ชั้นสูงขึ้นไปเท่านั้นที่ทำได้”หลงอู่กล่าวอธิบายออกมาด้วยรอยยิ้มชินิพยักหน้ารับฟังหลังจากนั้นอสูรมากมายก็ปรากฏตัวขึ้นพวกเขาสังหารพวกมันและให้ชินหยางกินไประหว่างทางระหว่างเดินทางนั้นชินิััได้ถึงบางคนที่กำลังติดตามพวกเขามาอยู่แต่เขาไม่ได้แสดงความสนใจมากนักเพราะอีกฝ่ายไม่ได้มีจิตสังหารเลยจึงคิดว่าไม่ได้มาร้าย“จะติดตามไปได้นานแค่ไหนกันนะ”
606
