รักร้อนผู้ชาย​พันธุ์​ร้าย​

 9โมงเช้า..

" อื้ออ.." ยูที่รู้สึกตัวในตอนเช้ารู้สึกถึงบางอย่างที่เข้าออกทางรักด้านหลัง และแรงกระแทก สิ่งชื้นแฉะ​ที่ซอกคอ เมื่อตั้งสติได้ และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแล้ว

" คุณซัน! ... อ้าส์.. อะ.." ยูดุคนด้านหลังที่นอนตะแคง ซ้อนด้านหลังและกำลังส่งท่อนลำรักอันใหญ่โต​เข้าออก ใบหน้าซุกไซ้หลังคอดูดจนรู้สึกเจ็บ มือข้างหนึ่งสาวรูดรั้งแก่นกายที่กำลังขยายของยูไปด้วย

" ว้า.. ตื่นจนได้.. ซีดส์.. อ้าส์ " ซันเอ่ยออกมาแต่สะโพกไม่ได้หยุดทำงาน การถูกรัดจากช่องทางรักของยูทำให้เสียวจนแทบเสร็จสม

" อะ.. ปล่อยคุณ ท.. ทำ.. อ่าส์.. อะไร" เมื่อเอ่ยปากจะด่าคนที่หื่นแต่เช้าแต่เมื่ออ้าปาก เสียงที่เปล่งออกมากลับไม่ใช่เสียงด่า 

" อืมม..จะแตกแล้วหมอ.." ซันไม่ได้ฟังคำพูดของยู มือหนากอบกุมท่อนเอ็นขนาดพอดีของหมอรูดรั้งพร้อมกับ สวนสะโพกตนเองเข้าออกเป็๲จังหวะ ยูไม่รู้ว่าซันเริ่มบรรเลงเพลงรัก๻ั้๹แ๻่ตอนไหน ไม่รู้ว่า​กางเกงถอดออกได้ยังไง ทำไมตัวเค้าเองถึงได้นอนหลับเป็๲ตายจนไม่รู้สึกตัวเช่นนี้ แต่ร่างกายที่โดนปลุกเล้าอารมณ์​ ก็เสียวซ่านเต็มที่ ปลดปล่อยลาวาขาวขุ่นออกมาจนเลอะมือ ซันเต็มไปหมด

" อ่าาาาส์" ยูครางเสียงลั่นเมื่อกลั้นไม่อยู่ ขนอ่อนทั้งร่างกายลุกซู่ 

" อีกนิด.. ใกล้แล้วเมีย.. .." ซันขยับสะโพกเร็วขึ้น เน้นจังหวะ จนปล่อยน้ำรักเข้าภายในของช่องทางรักหมอ จนหมดทุกหยาดหยด

" ซีสส์!!.. อ่าาาส์... แม่ง.. มันฉิบหายลักหลับเมีย" ซันกดเน้นท่อนรักขนาดใหญ่แบบชาวยุโรปคาไว้ ลมหายใจปล่อยรดต้นคอขาว ของคนด้านหน้า 

" หลง..จนโงหัวไม่ขึ้น​แล้ว.. " ซันพูดเสียงพร่าข้างใบหู

"คุณ... พูดแบบนี้กับคนที่นอนด้วยทุกคนรึเปล่า" ยูอดพูดเหน็บไม่ได้

" ไม่เคยพูด.. มีแต่เอา เสร็จแล้วก็จ่ายเงินแยกย้าย... โอ้ย! .. " ซันถึงกับตัวงอเมื่อพูดไม่ทันจบ ก็โดนศอกของหมอก่อน

"ไม่ เลวจริง ไม่กล้าพูดนะเนี่ย" ยูดุเบาๆด้วยความรู้สึกบางอย่าง จะน้อยใจ ก็ไม่ใช่ แต่กลับมีความรู้สึกหงุดหงิดเกิดขึ้นมา

"แล้วจะพูดถึงอดีตทำไม.. ผ่านมาแล้วชั่งมัน ตอนนี้มีแค่หมอคนเดียวเลย" ซันกระชับ​อ้อมกอดมากขึ้น

"เอาออกได้แล้ว.. จะไปอาบน้ำ.. ทำบ้าอะไรคุณนี่มันหื่นอะไรกันนักกันหนา อดอยากอะไร ขนาดเจ็บคุณยังทำเ๱ื่๵๹นี่แทบทุกวัน... อือออ" เมื่อยูบ่นยาว และซันเห็นว่าคงไม่หยุดง่ายๆ วิธีเดียวคือ ประกบปาก ยูดิ้นขลุกขลัก​แต่ก็ไม่ได้หลุดออกจากอ้อมกอดและปากของซัน

"ถ้าไม่หุบปากนะ.. จะเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลย" ซันผละปากออก แล้วขู่พร้อมกับขยับสะโพก​หนึ่งครั้ง

" ไม่เอา.. พอแล้ว.. .. เอาออกเถอะ.. เจ็บ" ยูเสียงอ่อนลงทันที

" ทีแบบนี้ ทำมาเป็๲อ้อน... เจ็บมากมั้ยให้อุ้มไปอาบน้ำรึเปล่า" ซันพูดก่อนจะขยับเอาซันน้อยออกไม่อยากแกล้งยูมากนัก ถึงอยากจะต่ออีกสักสองรอบก็เถอะ

" ไม่ต้อง ไหว" ยูรีบห้ามทันที

" มาอาบพร้อมกันเลยมั้ย" ซันถามขึ้นเมื่อลุกลงจากเตียงร่างกายเปือยเปล่า ยูได้แต่พยักหน้าพร้อมเบนสายตาหนี ถึงจะเรียนหมอเห็นมาจนหมดแต่มันก็ยังรู้สึกอายอยู่ดีเมื่อเป็๲ซัน

" เข้าไปก่อนเลย ผมเอาพลาสเตอร์​กันน้ำให้ก่อน" เมื่อได้คำตอบจากยู ซันก็เดินเข้าห้องน้ำ ถึงยูจะไม่พอใจแต่ก็ต้องทำตามหน้าที่อยู่ดี

" คนบ้าอะไรวะ.. โอ้ยเจ็บ.. ใหญ่ก็ใหญ่ เมื่อไหร่หมอภาคจะกลับมาสักที" ยูพยายามขยับตัวลุกขึ้น หากางเกงตัวเองใส่ก่อนจะเดินไปเอาพลาสเตอร์​กันน้ำไปติดให้ซัน และให้ซันอาบน้ำก่อนตัวเอง และค่อยอาบตามที่หลัง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ยูออกมาจากห้องน้ำก็เห็นซันนั่งรออยู่ที่เตียงใส่เพียงกางเกงแค่นั้น ยูเลยเดินไปนั่งซ้อนหลังเพื่อ ทำความสะอาด​แผลให้เช่นเคย

" คุณควรงดบ้างนะ ขยับตัวมากๆ แผลมันฉีก มันจะไม่หายสักที" ยูอธิบายให้ฟังเมื่อเห็นแผลของซันมันอาจจะดีขึ้นแต่การที่ซันมามีอะไรกับเค้าบ่อยๆ แบบนี้มันก็ใช้กล้ามเนื้อมากเหมือนกัน

" ก็อารมณ์​มันพาไปยิ่งเห็น หมอนอนยั่วยิ่งมีอารมณ์... โอ้ยย" ซันร้องลั้นเมื่อยูกดแผล

" ยั่วอะไร.. ถ้างั้นผมจะไปนอนที่บ้านพัก ไม่นอนนี่" ยูรีบบอกเผื่อเป็๲วิธีรอด ของตัวเองที่จะโดนกระทำชำเรา

"อย่าแม้แต่จะคิด" ซันตอบเสียงนิ่งก่อน ยูได้แต่ยู่หน้าใส่ทางด้านหลังแต่ไม่พูดอะไรต่อ จนกระทั่งรับรู้ถึงว่ามีคนอยู่ภายนอกห้อง และเปิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย!.. มาได้ไง" ซัน๻๠ใ๽เมื่อเห็นน้องชาย เปิดประตูเข้ามา ขณะที่ตัวเองกำลังนั่งล้างแผลอยู่บนเตียง

" นั่งเรือมา" ไทม์​ตอบยียวน เดินมาดูแผล และเหมือนกำลังจะปิดด้วยผ้าก็อซ 

" อย่ากวนใครบอก.. จุลใช่มั้ย" ซันถามน้องชาย

" ไม่ได้บอก แต่ผิดปกติผมเลยถาม.. แล้วไม่คิดจะบอกกันใช่มั้ย" ไทม์​ตอบพี่ชาย พร้อมกับต่อว่า แล้วนั่งลงที่ปลายเท้าพี่ชาย

" ก็ไม่ได้เป็๲อะไรมาก.." ซันบอกอย่างไม่ใส่ใจ จนไทม์​ชักสีหน้า มีนเลยรีบพูดขึ้นกลัวทั้งคู่จะทะเลาะกัน

" พี่ซันเป็๲ไงบ้างคะ" มีนถามขึ้น แต่สายตากลับเห็นบางอย่าง ที่ข้อมือหมอ

" อืม.. ไม่เป็๲ไรมากไม่ต้องห่วงเฮียหนังหนา.. โอ้ยยย! .. เบาๆสิหมอ" ซันพูดไม่จบแต่เหมือนถูกกดปิดแผลแรงไปหน่อยเลยร้องขึ้น จึงหันไปดุคนข้างหลัง

" อ้าวเป็๲หมอเหรอ.. " ไทม์​ถามขึ้นเมื่อได้ยินพี่ชายเรียก ทีแรกไทม์​นึกว่าลูกน้องใหม่เพราะไทม์​ไม่เคยเห็นหน้า มีนขมวดคิ้ว ก่อนจะสังเกตที่ข้อมือและนิ้วมือหมอ อีกครั้ง

" ครับ.. " หมอสั้นๆ และจัดการเก็บอุปกรณ์​

" หมอนี่น้องชายผมชื่อไทม์​ ส่วนนั่นน้องสะใภ้ชื่อมีน.." ซันแนะนำทั้งคู่ให้รู้จัก มีนหน้าเหวอกับคำว่าน้องสะใภ้​ที่ตรงเกินไป

" ยินดีที่ได้รู้จักครับ.. ผมยูครับ" หมอบอกชื่อส่งยิ้มให้ทั้งคู่ ก่อนจะลุกเก็บของ แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหาเสื้อมาให้ซันใส่ เป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ แต่กลับเห็นสายตาของผู้มาใหม่ มองตัวเองอย่างจับผิด แต่ยูก็พยายามนิ่งให้มากที่สุด

" ไม่ไปพักผ่อนหล่ะ" ซันถามน้องชาย ขณะที่หมอกำลังสวมเสื้อเชิ้ต ให้และติดกระดุมสองเม็ด ไทม์​มองทุกการกระทำของทั้งคู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออก​มา

" ได้พักแน่.. " ไทม์​ส่งยิ้มเย็นให้พี่ชาย 

"ไอ้ทามมมมม!.. หู้วววว" เสียงภายนอกดังขึ้นเมื่อไม่เห็นใครในบ้าน ซันเลิกคิ้วถามน้องชาย ไทม์​ไม่ได้ตอบแค่กระตุกยิ้ม แล้วบรรดาเพื่อนน้องชายก็ยืนเต็มหน้าห้อง 

"สวัสดี​ครับเฮีย/ค่ะ" ซัน๻๷ใ๯เมื่อเห็นเพื่อนน้องชายมาเต็มบ้าน

"เวรแล้ว"ซันบ่นเบาก่อนจะลุกขึ้นเดินออกนอกห้องไป ยูมองตามงงๆ ก่อนจะยิ้มออกมา คืนนี้เค้ามีวิธีเลี่ยงซันแล้ว ยูเก็บอุปกรณ์ และดูความเรียบร้อยในห้อง เค้ายังไม่พร้อมที่จะให้น้องชายของซันรับรู้นัก ไม่รู้น้องชายซันจะคิดยังไงกับเค้า แต่ยังไม่ทันจะเลี่ยงได้ซันก็เดินกลับเข้ามาก่อน

" จะไปแล้วเหรอ" ซันถามขึ้น

" อืม.. คืนนี้ผมไม่มานอนที่นี่นะ แขกคุณเยอะ" ยูบอกซันเมื่อมีโอกาส​

" ทำไม!" ซันถามเสียงเข้ม

" ผมขอร้อง.. คุณคิดว่าน้องชายคุณจะคิดยังไง" คำพูดของยูทำให้ซันต้องถอนหายใจ

"หมอคิดว่า น้องชายผมดูไม่ออกรึไง และถึงรู้ไทม์​มันก็ไม่ว่าอะไรหรอก" ซันอธิบายให้ยูเข้าใจ

" ผมขอ.. ได้มั้ย" ยูทำเสียงอ้อน เพราะคงหมดหนทางจริงๆ

" มาจูบที่ดิ.. อ้อนเก่ง" ซันบอกก่อนจะดึงยูเข้ามาประกบปากบดริมฝีปาก ก่อนดูดแรงๆแล้วผละออก ยูถึงกับหน้าขึ้นสี

"ไปได้ยัง" ยูถามเสียงอ่อยก้มหน้างุด ซันยกยิ้มขยี้หัวแรงจนผมยุ่ง

" ไปก็ไปเดี๋ยวโทรหา" ยูถึงกับส่ายหัวถึงกับการบ้าอำนาจของซันแล้วเดินออกจากห้องไป 

" พี่ยู!.. " เมื่อเดินออกมายังสะพาน ยูได้ยินเสียงเรียกจึงหันกลับไปมอง คนคุ้นหน้า

 " พี่ยูจริงด้วย" อีกฝ่ายทักขึ้น

" อ้าวฟิวส์.. มาได้ไง" ยูถามคนตรงหน้า

" อ่อ.. ผมมาเที่ยวกับเพื่อน ที่เป็๲เ๽้าของเกาะน่ะ.. แล้วพี่หล่ะทำไมอยู่ที่นี่" ฟิวส์​ตอบพร้องส่งยิ้มให้

"เพื่อนคุณไทม์​หรอ" ยูถามขึ้น แต่ไม่ได้ตอบคำถามที่ฟิวส์​ถาม

" ครับ.. พี่ยูสบายดีนะ... บังเอิญ​จังที่เจอพี่ที่นี่ ผมคิดถึงพี่นะ แต่ผมไม่กล้าไปเจอพี่ แต่ผมดีใจที่เจอพี่" ฟิวส์​เอ่ยขึ้นเสียงรู้สึกผิด

" เ๱ื่๵๹มันผ่านมานานแล้ว.. ชั่งมันเถอะ อีกอย่างพี่ลืมไปหมดแล้ว พี่ไปแล้วนะต้องไปทำงาน" ยูบอกก่อนจะหันหลังเดินเดิน

" เดี๋ยวพี่ยู! .. พี่ยู! " ยูได้ยินเสียงร้องตามแต่ก็ไม่สามารถหยุดหันกลับไปมองได้ สิ่งที่ฟิวส์​ทำกับเค้ามันเกินที่ยูเองจะลืมได้ สิ่งที่พูดออกไปได้แต่ฝืนเท่านั้น