กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เก้าสิบ Clash of Will

คนที่รักนิยายไลท์โนเวลของแดนอาทิตย์อุทัยที่ต้องการสร้างความสงบสุขให้กับสังคมอาจจะไม่เข้าใจ

แต่สำหรับแดนเม่ยกั๋ว เอ๊ย อเมริกา

หากพวกเขาไปต่างโลกพวกเขาจะเข็นกิโยตินออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ต่อให้จะมีคนบอกว่า

“การกระทำของพวกเขาจะทำให้มีคนต้องตายมหาศาล”

พวกเขาก็จะพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องรีบจบสงครามโดยเร็วที่สุด”

และเข็นกิโยตินออกมาตัดคอพวกขุนนางโดยเร็วที่สุดไม่ใช่การฝากตัวเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแดนจงหยวนหรือเป็นเพื่อนสนิทและแต่งงานกันแบบชาวอาทิตย์อุทัย

ต่อให้ทั้งแผ่นดินกลายเป็นเถ้าถ่าน

พวกเขาก็พร้อมที่จะสร้างอเมริกาขึ้นมาใหม่ในต่างโลกจากกองเถ้าถ่านนั้น

America is the greatest country onearth

อเมริกานั้นคือประเทศที่ดีที่สุดในโลกอยู่แล้ว

ทำไมจะต้องเปลี่ยนด้วย?

ที่ท่านสว.แขนเหล็กได้รับความนิยมจนกลายเป็นมีมต่างๆเพราะแม้จะเป็นตัวร้ายแต่จะมากจะน้อยคำพูดของเขาก็สัมผัสถึงความเป็นอเมริกันที่อยู่ในเบื้องลึกของจิตใจผู้คนได้

“เรื่องที่นายคิดมันไม่ใช่ความเป็นจริงมันคือเรื่องเพ้อฝัน”

ก็เพราะแนวคิดเช่นนั้นล่ะ

ไม่ว่ามาร์ติน ลูเธอคิง,ท่านสว.แขนเหล็ก หรือโจรูโน่ โจบาน่า

ก็ต้องเริ่มต้นด้วยประโยคที่ว่า

I have a dream

ข้าผู้นี้มีความฝัน

เมื่อความฝันและความจริงไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้

สิ่งที่จำเป็นต้องเปลี่ยนไม่ใช่อุดมการณ์หรือความฝัน

แต่คือโลกใบนี้ต่างหากที่ต้องเปลี่ยน!!!

บอนนี่ก็เช่นกันราวกับคนเขียนต้องการเขียนว่า ทำอะไรไปเถิดสาวทั้งหลายเอ๋ยเซ็กส์หมู่ต่อหน้ารูปปั้นบาโฟเมทหรือใช้เวทย์ศาสตร์มืดก็ได้ตามสบายใจเถิด

มันไม่มีผลร้ายอะไรทั้งสิ้นนั่นเอง

แน่นอน มันทำให้คนเล่น Warhammer มาอย่างผมคิดว่า