ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        ย้อนเวลากลับไปเมื่อห้านาทีก่อน

        สถานการณ์บนเวทีอยู่ในภาวะหยุดนิ่ง

        เมื่อพลังวิญญาณของผู้แข่งขันทั้งสองฝ่ายใกล้จะหมดลงผลแพ้ชนะก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัด

        ขณะที่ทุกคนต่างคิดว่าการแข่งขันครั้งนี้จะจบลงด้วยผลเสมอเซี่ยวซิงอวี่ก็แอบเปิดใช้งานเนตรปีศาจ

        ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำมีอักขระแปลกประหลาดปรากฏขึ้นรอบรูม่านตา

        ในสายตาของเซี่ยวซิงอวี่หมาป่าเนตรปีศาจครามทั้ง 13 ตัวปรากฏอยู่ในสายตาของเขาอย่างชัดเจน

        เซี่ยวซิงอวี่เหลือบตามอง รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก

        “เป็นอย่างนี้นี่เอง”

        ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยระหว่างร่างจริงกับร่างแยกของหมาป่าเนตรปีศาจครามถูกเนตรปีศาจมองทะลุปรุโปร่ง!

        “เจอวิธีพลิกสถานการณ์แล้วขั้นต่อไปคือเตือนซินซิน”

        การเตือนมู่หรงซินซินโดยไม่ให้ใครรู้เป็นทักษะที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญ

        “มีวิธีแล้ว!”

        บนเวที มู่หรงซินซินเหงื่อท่วมหน้าแต่ก็ไม่ลดทอนความงามของเธอลงแม้แต่น้อย

        “ฉันพยายามเต็มที่แล้วดูท่าทางคงทำได้แค่เสมอ”

        มู่หรงซินซินเข้าใจสถานการณ์ดีพลังวิญญาณเหลือไม่มากนัก การเอาชนะโจวเย่นั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว

        ทันใดนั้นหางตาของมู่หรงซินซินก็เหลือบไปเห็นเซี่ยวซิงอวี่

        มู่หรงซินซินหันศีรษะเล็กน้อยมองไปยังเพื่อนร่วมทีมในพื้นที่เตรียมการ

        ตอนนี้เซี่ยวซิงอวี่หันหน้าเข้าหามู่หรงซินซิน และทำท่า “หายใจเข้าลึกๆ”ซ้ำๆ กัน

        “ไอ้หมอนี่! ทำตัวเป็นเด็กๆ อีกแล้วไม่มีท่าทีเป็นผู้ใหญ่เลย...”

        มู่หรงซินซินบ่นพึมพำในใจแต่ก็พลันนึกขึ้นมาได้

        “หายใจเข้าลึกๆ”

        “หายใจ...”

        “ใช่! นี่คือรายละเอียดที่ฉันมองข้ามไปนั่นก็คือการหายใจ!”

        มู่หรงซินซินมีไหวพริบฉับไวและเข้าขากับเซี่ยวซิงอวี่เป็นอย่างดีเธอจึงเข้าใจคำใบ้จากเซี่ยวซิงอวี่ได้อย่างรวดเร็ว

        การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป!

        ครั้งนี้มู่หรงซินซินเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน

        “พลังวิญญาณของทั้งสองฝ่ายเหลือไม่มากแล้วนี่คือช่วงเวลาตัดสินแพ้ชนะ!”

        “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเมื่อทั้งสองคนพลังวิญญาณหมดลง ก็จะเสมอกัน”

        “เดี๋ยวก่อนดูเหมือนว่ามีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น!”

        “เหลือเชื่อเลย!นักล่าปีศาจปีกหิมะสามารถโจมตีถูกร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามได้ในกระบวนท่าเดียว!”

        เสียงตะโกนของพิธีกรคือเสียงจากใจของผู้ชมทุกคน

        เมื่อครู่นี้เองมู่หรงซินซินควบคุมนักล่าปีศาจปีกหิมะ ปล่อยลูกธนูน้ำแข็งอย่างไม่คาดคิดกวัดแกว่งปีกคู่ยิงแท่งน้ำแข็งออกไปหลายสาย

        ฉัวะ~

        นี่คือเสียงคมมีดของแท่งน้ำแข็งเจาะทะลุเนื้อหนัง

        บนเวที หมาป่าเนตรปีศาจคราม 12ตัวยังคงอยู่ครบถ้วน

        ทว่าร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามมีแท่งน้ำแข็งสามอันปักอยู่ที่หน้าอกเลือดที่ยังไม่ทันไหลซึมออกมาก็ถูกความหนาวเหน็บเยือกแข็งไปเสียแล้ว

        พิธีกรตะโกนลั่น“ท่านผู้ชมครับ สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วมู่หรงซินซินดูเหมือนจะพบเคล็ดลับในการจับร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามแล้ว!”

        ใบหน้าของโจวเย่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อเขาไม่คิดว่าภาพลวงตาที่ภาคภูมิใจของหมาป่าเนตรปีศาจครามจะไร้ผลอย่างกะทันหัน

        “เป็นไปได้ยังไง...”

        “ไม่นะ เธอต้องบังเอิญแน่ๆ”

        ฉัวะ~

        โจวเย่ตะลึงงันทันใดนั้นแท่งน้ำแข็งอีกอันก็พุ่งทะลุร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจคราม

        ร่างแยกทั้ง 12 ตัวบนเวทีดูเหมือนจะหมดประสิทธิภาพในการหลอกล่อคู่ต่อสู้ไปแล้ว

        ไม่ว่าร่างแยกกับร่างจริงจะสลับตำแหน่งกันอย่างไรมู่หรงซินซินก็ยังสามารถค้นหาร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว

        “นักล่าปีศาจปีกหิมะโจมตีถูกร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามอีกครั้ง!”

        “การต่อสู้ครั้งนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ!”

        “ผมเชื่อว่าท่านผู้ชมเองก็เหมือนผมในตอนนี้ที่ยังไม่สามารถมองเห็นจุดอ่อนของภาพลวงตานั่นได้เลย”

        “แต่มู่หรงซินซินสามารถมองทะลุความลับที่ซ่อนอยู่แล้วมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่ยังคงไม่รู้เรื่อง!”

        ในสายตาของคนทั่วไปภาพลวงตาของหมาป่าเนตรปีศาจครามนั้นไร้ที่ติ

        แต่จู่ๆ มู่หรงซินซินก็เหมือนเปิดโหมดโกงสามารถล็อกเป้าหมายร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามได้อย่างง่ายดายโดยไม่ได้รับผลกระทบจากร่างแยกอื่นๆ

        การต่อสู้ที่ยืดเยื้อมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงในที่สุดก็เริ่มเห็นความได้เปรียบของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแล้ว

        พื้นที่เตรียมการเซี่ยวซิงอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเผยรอยยิ้มพึงพอใจ

        “ดูเหมือนซินซินจะมีความเข้าใจดีเธอเข้าใจคำใบ้ของฉันในทันที”

        เมื่อเจอคนที่ใช่ความเข้าขาก็เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ

        ความเข้ากันของมู่หรงซินซินและเซี่ยวซิงอวี่ก็เป็นเช่นนั้น

        บนอัฒจันทร์สูงสุด

        ซ่างกวนหลานและโจวสยงมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์การต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

        “สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วสาวน้อยมู่หรงได้เปรียบแล้ว ลูกชายของนายตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”

        โจวสยงอดไม่ได้ที่จะมองมู่หรงซินซินด้วยความประหลาดใจ

        “สาวน้อยมู่หรงคนนี้มีของดีจริงๆเธอสามารถมองทะลุจุดอ่อนของหมาป่าเนตรปีศาจครามได้ด้วยซ้ำ”

        ซ่างกวนหลานเปิดริมฝีปากบางเบาพลางก้มหน้าพูดพึมพำ

        “ร่างแยกของหมาป่าเนตรปีศาจครามสามารถเลียนแบบการแสดงออกการเคลื่อนไหว และเสียงคำรามของร่างจริงได้ทุกอย่าง...”

        “แต่เมื่อการต่อสู้ดำเนินไปร่างจริงจะเหนื่อยล้าจนหายใจติดขัด”

        “นี่คือความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างร่างจริงกับร่างแยก”

        ร่างแยกนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ใช่กายหยาบ

        ส่วนร่างจริงนั้น เมื่อใช้พลังกายมากเกินไปก็จะเกิดการหอบหายใจอย่างรุนแรง ซึ่งเป็นสิ่งที่ร่างแยกไม่มี

        หลังจากมู่หรงซินซินได้รับคำใบ้จากเซี่ยวซิงอวี่เธอก็เข้าใจความลับนั้นได้ทันที

        เมื่อมู่หรงซินซินสังเกตหมาป่าเนตรปีศาจครามทั้ง13ตัวบนเวทีอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าหนึ่งในนั้นหายใจติดขัดและแม้กระทั่งบริเวณปอดก็เกิดอาการกระตุกเล็กน้อย

        นั่นคือร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจคราม!

        อันที่จริง จุดอ่อนนี้ปกติจะไม่เปิดเผยออกมาเว้นแต่การต่อสู้จะยืดเยื้อนานเกินไปเท่านั้น

        การต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมงการเปิดเผยจุดอ่อนจึงเป็นเรื่องปกติ

        ทันใดนั้น ซ่างกวนหลานก็ส่ายหน้า

        “ท่านจักรพรรดินีหมายความว่ายังไง?”

        “จุดอ่อนของหมาป่าเนตรปีศาจครามนั้นมู่หรงซินซินไม่ได้ค้นพบเอง”

        “แล้วนั่นคือ...”

        “เด็กหนุ่มนั่นเป็นคนค้นพบ”

        โจวสยงมองตามสายตาของซ่างกวนหลานไปและเห็นเซี่ยวซิงอวี่ที่พื้นที่เตรียมการพอดี

        “ท่านหมายถึงน้องเซี่ยวใช่ไหม?”

        ดวงตาอันงดงามของซ่างกวนหลานเป็นประกาย

        “นายรู้จักเซี่ยวซิงอวี่เหรอ?”

        “ผมกับน้องเซี่ยวเป็นเพื่อนต่างวัยเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจด้วยครับ...”

        โจวสยงเล่าเรื่องราว

        หลังจากฟังแล้วสีหน้าอันสงบนิ่งของซ่างกวนหลานก็แปรเปลี่ยน

        “ไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้นอกจากจะมีพรสวรรค์โดดเด่นในด้านผู้ควบคุมสัตว์อสูรแล้วยังมีทักษะการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้”

        ซ่างกวนหลานเคยไปตรวจราชการที่เมืองหวงเยียนหลายครั้งเธอรู้ดีว่าซามั่นเถิงสร้างความทรมานและอันตรายต่อสัตว์อสูรมากขนาดไหน

        แม้แต่สัตวแพทย์สัตว์อสูรที่เก่งที่สุดข้างกายซ่างกวนหลานก็ยังไม่สามารถหาวิธีกำจัดซามั่นเถิงให้สิ้นซากได้

        “การต่อสู้ครั้งนี้จบแล้ว”

        ซ่างกวนหลานคิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องดูต่อเธอจึงหันหลังเดินจากไป

        ก่อนจากไป ซ่างกวนหลานกำชับ

        “ท่านเจ้าเมืองโจวช่วงนี้ชายแดนตะวันตกไม่สงบนัก มีสัตว์อสูรระดับเทพอสูรปรากฏตัว ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องปกป้องเมืองหวงเยียนเอาไว้ให้ได้”

        “ทราบแล้ว ท่านจักรพรรดินี”

        หลังจากซ่างกวนหลานจากไปการแข่งขันบนเวทีก็สิ้นสุดลงเช่นกัน

        มู่หรงซินซินระดมพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ทั้งหมดควบคุมนักล่าปีศาจปีกหิมะให้ปล่อยท่าไม้ตาย

        “เหมันต์ฝังร่าง!”

        พร้อมกับเสียงตะโกนหวานหู มู่หรงซินซินก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณทั้งหมด

        นักล่าปีศาจปีกหิมะกางปีกบินทะยานลมพายุพัดโหมกระหน่ำ

        พื้นดินฉีกขาดรอยแยกเผยให้เห็นเศษน้ำแข็งนับไม่ถ้วน

        ร่างจริงของหมาป่าเนตรปีศาจครามไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ถูกแช่แข็งอยู่ในก้อนน้ำแข็งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่

        ภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดงก้อนน้ำแข็งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดมหึมาดูเหมือนหีบศพน้ำแข็งที่ใช้ฝังศพ!

        โจวเย่หน้าซีดเผือด เลือกยอมแพ้

        “ผม...แพ้แล้ว”

        มู่หรงซินซินรวบรวมพลังวิญญาณ น้ำแข็งละลาย

        หมาป่าเนตรปีศาจครามที่ตัวสั่นงันงกทรุดตัวลงกับพื้นเพียงแค่ดูอ่อนแรงเท่านั้น ไม่มีอันตรายถึงชีวิต

        วัตถุประสงค์ของการแข่งขันซูเปอร์โนวาคือมิตรภาพมาเป็นอันดับแรก การแข่งขันมาเป็นอันดับสอง

        มู่หรงซินซินเป็นคนมีคุณธรรมการต่อสู้ครั้งนี้จึงจบลงเพียงเท่านี้

        “ขอแสดงความยินดีกับสถาบันชิงหลงที่คว้าชัยชนะมาได้อีกครั้ง!”