ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

เขาปล่อยมือเธอ ก่อนจะพลิกตัวกลับไปนอนที่เดิมและก็ไม่ว่าอะไรเธออีก เธอจึงล้มตัวลงนอนบ้างถึงแม้จะรู้สึกกลัวๆอยู่ก็ตาม เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็ให้เธอทำอาหารให้กินและยังใช้เธอซักผ้าให้อีก หลังจากทำงานเสร็จเธอจึงเดินเข้าป่าไปหาสมุนไพรมาเก็บไว้ในกำไลมิติ สมุนไพรแปลกๆมากมายที่เคยเห็นแค่ในตำรา วันนี้กลับพบว่ามันขึ้นอยู่มากมาย ราวกับว่าที่แห่งนี้เป็นแหล่งของมันเลย

อย่าว่าแต่พืชสมุนไพรเลย แค่ผลไม้ก็ยังมีแบบแปลกๆหลายอย่างที่นำมาปรุงยาได้ เธอดีใจเก็บทุกอย่างใส่ในกำไลมิติ ยิ่งเดินไปก็ยิ่งเจอโดยเฉพาะสัตว์อสูรถ้าตัวไหนไม่ดุร้ายน่ากลัวเธอก็จะเดินผ่านไปได้เลย แต่ถ้าตัวไหนดุร้ายเธอก็ต้องแอบก่อน รอพวกมันไปที่อื่นเธอถึงจะเดินไป

"ข้าอยากกินเนื้อกวาง"

"เอ้ย ตกใจหมดเลย ทำไมเจ้านายต้องมาเงียบๆด้วยเล่า"

อยู่ดีๆเขาก็มาโผล่ข้างหลังเธอ

"ไปล่ากวางมา"

เขาสั่ง

"เจ้าค้า เจ้านาย"

เธอได้แต่รับคำแบบประชดประชัน

เธอเดินไปหาฝูงกวางฝูงหนึ่งแต่ว่าไม่ใช่กวางธรรมดามันเป็นสัตว์อสูรไม่ดุร้ายเขาของมันมีกิ่งก้านแตกหลายแขนงตัวของมันใหญ่กว่ากว่าทั่วๆไป เธอค่อยๆย่องเพื่อไม่ให้พวกมันตกใจก่อนจะเรียกธนูสิบเก้าออกมาจากกำไลมิติ และเล็งไปที่มันตัวหนึ่ง ก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไปและแม่นเหมือนจับวาง ลูกธนูปักเข้าที่ตัวมันพอดี จนมันขาดใจตาย เธอเข้าไปลากกวางเพื่อกลับถ้ำ แต่ว่าตัวมันหนักมากเธอจึงต้องลากอย่างทุลักทุเล และไปได้ไม่ถึงไหนเลย เขายืนดูเธออยู่นาน ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาเธอและจับเขากวางเหวี่ยงตัวกวางมาพาดไว้บนบ่าอย่างง่ายดาย และแบกเดินไปดุ่ยๆ เพื่อตรงกลับถ้ำ เธอเลยรีบเดินตาม

"นี่เสร็จแล้วเจ้านาย บาร์บีคิวเนื้อกวาง และก็น้ำแกงเนื้อกวาง กับผัดผักสมุนไพรใส่เนื้อกวาง"

เธอวางอาหารทุกอย่างลงบนโต๊ะ

"อาหารของเจ้าน่ากินดีนิ"

เขาชม

"เชิญชิมเลย"

เธอยื่นบาร์บีคิวให้เขาไม้หนึ่ง เขารับมันมากัดคำหนึ่ง

"อร่อยไหม"

เธอถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

"อร่อย"

เขาตอบ

"วันนี้ข้าก็ทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่างแล้ว ปล่อยข้ากลับได้หรือยัง"

เธอรีบอ้อนวอน และทำหน้าเหมือนลูกหมาน้อย

"ข้ายังไม่ให้เจ้ากลับ"

เขาตอบเสียงเรียบ

"ข้าไม่สน ข้าจะกลับ ถ้าข้าจัดการท่านได้ ข้าก็กลับได้แน่"

ใช่แล้วถ้าจัดการผู้ใช้เวทย์ซะก็สิ้นเรื่อง เพราะตอนนี้เธอเริ่มโมโหแล้ว

"ถ้าเช่นนั้น ก็ลองจัดการข้าดูสิ"

เขาท้าพร้อมทั้งลุกขึ้นจากเก้าอี้ มายืนประจันหน้ากับเธอ

เธอเอากริชออกมาจากกำไลมิติและกระโจนเข้าหาเขาพร้อมกับแทงกริชไปที่ตัวเขา แต่เขาก็ไวมากเขาจับข้อมือเธอและบิดข้อมือจนกริชหลุดออก เขาเอามือมาบีบที่คอของเธอแต่ไม่ได้ออกแรง ตอนนี้เธอแพ้แล้ว ยังไม่ทันทำอะไรเลย เธอก็แพ้ซะแล้ว เพราะว่าเขานั้นไวมากจนเธอมองตามการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทันเลย

"คอเล็กๆแบบนี้ แค่บีบเบาๆก็แหลกแล้ว"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ขะ..ข้าขอโทษ เจ้านาย"

เมื่อกี้เธอขาดสติไปชั่วครู่ เพราะอยากกลับหมู่บ้านเร็วๆ จึงหาเรื่องให้ตัวเองซะได้ ตอนนี้สติกลับมาแล้ว

"ทำตัวดีๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะหักขาเจ้าซะ จะได้เดินไปไหนไม่ได้อีกเลย"

เขาปล่อยมือออกจากคอของเธอและเดินไปนั่งกินข้าวต่อ

"......"

เธอได้แต่รับคำ โดยการเงียบ

เธอเดินออกมารับลมข้างนอกตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เธออารมณ์ไม่ดีไม่อยากกลับเข้าไปข้างในก็เลยนั่งอยู่บนก้อนหินและมองดูอะไรไปเรื่อยถึงแม้ว่าฟ้าจะมืดแต่ก็ยังเห็นอะไรได้หลายๆอย่าง มันแปลกมากเลยเพราะมีต้นไม้บางต้นที่เรืองแสงได้ เป็นแสงไฟชั้นดีจากธรรมชาติและมันก็มีหลายหลากสีต่างกันไปด้วย ป่ายามค่ำคืนจึงดูแปลกตาและสวยงาม แสงไฟหลากสีมีมากกว่าสีของสายรุ้งซะอีก เธอมองดูอย่างเพลิดเพลิน

เขาเดินออกมานอกถ้ำและตรงดิ่งมาหาเธอ ก่อนที่เขาจะมีสีหน้าเปลี่ยนไปและมองไปที่ท้องฟ้า เธอเห็นเขาหยุดชะงักไปจึงมองตามไปบนท้องฟ้า และก็เห็นว่าบนท้องฟ้ามีดาวเยอะดีและก็มีดวงจันทร์เต็มดวง ดูสวยงามมาก แต่แล้วเธอก็เอะใจ ว่าคืนนี้ คือคืนพระจันทร์เต็มดวง แล้วถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดละก็ เขาจะต้อง

"เจ้านาย"

เธอเรียกเขา และเห็นว่านิ้วมือของเขากำลังเปลี่ยนไปมันเริ่มยาวขึ้นใหญ่ขึ้นและมีขนปกคลุม เขามองที่มือของตัวเองก่อนจะวิ่งเข้าไปในป่าเรืองแสงนั่น

"เผยเหิง"

เธอตกใจและรีบวิ่งตามเขาไป มันเป็นอย่างที่เธอเคยอ่าน เมื่อจันทร์เต็มดวง พวกเขาจะกลายร่างเป็นหมาป่าเต็มตัว เธอเดินตามเข้ามาในป่าเรืองแสง จนเจอกับรอยเท้าที่พื้น ตอนแรกก็เป็นรอยเท้าคน แต่ต่อไปก็เปลี่ยนเป็นรอยเท้าสัตว์ เธอเดินตามรอยเท้าไปแต่อยู่ดีๆรอยเท้าก็หายไป เธอจึงคิดว่าควรจะกลับถ้ำ เธอคงช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้

โฮกกกก!!

เธอหันไปตามเสียงที่ได้ยิน สัตว์อสูรที่เหมือนวัวกระทิงมีเขี้ยวโง้งยาวตัวสีแดงกำลังกระโจนเข้ามาหาเธอ และแน่นอนเธอคือเป้าหมายของมัน เธอกระโดดหลบได้ทันก่อนที่มันจะขวิดเธอด้วยเขาคู่ มันหันกลับมาและตั้งท่าจะขวิดเธออีก เธอก็กระโดดหลบได้อีก ก่อนจะเรียกกริชออกมา แต่เธอลืมไปกริชยังตกอยู่ที่ถ้ำ มันกระโจนเข้าหาเธออย่างดุร้าย เธอหยิบธนูสิบเก้าออกมาและยิงใส่มันแต่ก็พลาดเพราะมันเองก็หลบได้เช่นกัน เธอคิดว่ามันเป็นแค่สัตว์จึงคิดว่าไม่น่าจะหลบได้ แต่เธอคิดผิดมันฉลาดมากและดูเหมือนตอนนี้เธอจะเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจซะแล้ว

เป็นสัตว์อสูรที่ไม่ธรรมดาเลย มันรอจังหวะจู่โจมเธอและต้อนเธออยู่หลายครั้งจนเธอเกือบถูกขวิด ถ้าเธอถูกมันขวิดเข้าละก็ไส้ทะลักแน่ เพราะเขาคู่ของมันทั้งยาวและแหลมคมมาก

เธอใช้ธนูยิงมันอยู่หลายครั้งแต่มันก็หลบได้ดูท่าแล้วระดับของมัน น่าจะสูงกว่าสิงโตฟ้า ตาของมันแดงก่ำจ้องมองเธออย่างหิวกระหาย เธอหลบการโจมตีของมัน ที่รวดเร็วและรุนแรงผิดกับตัวของมันที่ใหญ่โต แต่มันกลับว่องไว และวิ่งได้รวดเร็ว

เธอกระโจนหลบจนหลังติดกับต้นไม้ใหญ่ เธอจะกระโจนหลบไปทางอื่นแต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว มันกระโดดปะทะเข้ากับเธอ แต่เธอไม่ได้โดนเขาของมันแต่ตัวเธอโดนลำตัวของมันแทน เธอกระเด็นกระแทกลงพื้น ดีที่ว่าป่าแห่งนี้มีหญ้าเขียวชอุ่ม ช่วยรับแรงกระแทก เธอกำลังจะลุกขึ้นแต่มันก็กระโจนมาเร็วมากและพยายามจะเอาเขาขวิดเธอ แต่เธอก็หลบได้แบบฉิวเฉียด

ตอนแรกเธอคิดว่ามันมีตัวเดียว แต่ไม่ใช่มันโผล่มาอีกตัวและกำลังรุมเล่นงานเธอ ตัวที่โผล่มามีขนาดเล็กกว่านิดนึงมันกระโจนเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่ง แต่เธอก็ดีดตัวเหยียบที่ใบบอนเรืองแสงขนาดใหญ่ก่อนจะพลิกตัวยิงธนูไปใส่มันจนแทงทะลุตัวของมัน มันร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ไม่ยอมล้มลงและวิ่งเข้ามาหาเธออีก ทีนี้เธอเลยกระโดดเอาเท้าเหนี่ยวไว้ที่กิ่งไม้และห้อยหัวลงมาก่อนจะเหนี่ยวลูกธนูยิงออกไปจนแทงทะลุตัวมันอีกครั้ง ครั้งนี้มันล้มลงและขาดใจตาย

อสูรกระทิงอีกตัวก็ยังพยายามจะกระโจนเข้าหาเธอ และเป็นจังหวะที่เธอพลาดสายธนูดันไปเกี่ยวกับกิ่งไม้เข้าจึงทำให้เธอ ต้องพยายามดึงสายธนูออก มันเห็นแบบนั้นก็รีบกระโจนและพุ่งเขาคู่เข้าใส่ด้วยความเร็ว แต่เธอก็ตัดสินใจปล่อยธนูเอาไว้และกระโดดหลบ ก่อนที่มันจะชนเข้ากับต้นไม้อย่างแรง แต่มันก็หันหัวมาทางเธอต่อและวิ่งเข้าใส่ เธอทะยานขึ้นไปยังกิ่งไม้และดึงธนูออกจนได้ เธอเล็งธนูไปที่มันและยิงธนูออก แต่มันก็หลบได้ เธอเลยทะยานลงมาจากกิ่งไม้ และเล็งธนูไปที่มันใหม่ แต่พอเธอเอื้อมมือหยิบลูกธนูที่สพายอยู่ด้านหลัง กลับพบว่ามันไม่มีลูกธนูเหลืออีกแล้ว ตอนนี้เธอจึงตกเป็นเป้า และเตรียมจะกระโดดหลบอสูรกระทิงที่วิ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็ว

โฮกกก!! กรรร!!

หมาป่าตัวใหญ่กระโจนเข้ามางับที่คอของอสูรกระทิงและเกิดการต่อสู้กันขึ้น หมาป่ากระโจนงับที่ตัวของมันจนเกิดแผลเหวอะหวะอีกหลายที่ ตัวของพวกมันใหญ่พอๆกัน พวกมันสู้กันอย่างดุเดือด อสูรกระทิงใช้เขาของมันแทงที่ตัวของหมาป่าตัวใหญ่ แต่ว่าโดนเฉียดๆ จนมีแผลเกิดขึ้นที่ท้องของหมาป่า หมาป่างับคอของมันด้วยกรามที่แข็งแรง และเขี้ยวที่แหลมคม จนอสูรกระทิงตัวนั้น ล้มลงขาดใจตาย เธอมองดูการต่อสู้ที่ดุเดือดนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

หมาป่าที่เธอเห็นตอนนี้ตัวของมันใหญ่มากใหญ่กว่าคนไม่รู้กี่เท่า แค่มันยืนความสูงของมันก็เท่าคนยืนแล้ว แต่ขนาดลำตัวนี่สิ ใหญ่เท่าม้าตัวหนึ่งเลย ขนสีเงินยาวฟูฟ่องปกคลุมหนาแน่นทั้งร่างกาย ไม่ใช่หมาป่าธรรมดาแน่ หมาป่าอสูร

มันค่อยๆเดินมาหาเธออย่างช้าๆ ก่อนจะจ้องมองเธอ และเดินนำเธอมา เธอสงสัยก็เลยเดินตามไปเพราะมันไม่มีทีท่าว่าจะทำร้ายเธอเลย แล้วเมื่อกี้มันก็ยังช่วยเธอจากอสูรกระทิงด้วยมันเดินพาเธอมาจนถึงถ้ำ เธอรู้สึกแปลกใจ

'เอ๋ หมาป่าขนสีเงิน หรือว่าหมาป่าตัวนี้ก็คือ เผยเหิง'

"จะ..เจ้านาย"

เธอเรียกเขา

เขาเดินเข้าไปในถ้ำและล้มตัวลงนอนที่พื้น เธอเดินตามเข้าไปและพยายามจะเดินหลบไม่ให้โดนตัวของเขาที่มีขนาดใหญ่โต เธอเห็นเลือดไหลออกมาจากแผลของเขา จนขนตรงนั้นเป็นสีแดง เธอสงสารเลยเอายาที่ปรุงเอง ออกมาจากกำไลมิติ

"ข้าใส่ยาให้นะ เจ้านาย ยานี่ข้าปรุงเอง ห้ามเลือดได้ชะงักแน่นอน และทำให้แผลแห้งเร็วด้วย"

เธอหยิบขวดยาเอาไปยื่นให้เขาดูตรงหน้า เขาลืมตามาดูแปปหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลง เธอคิดว่าเขาน่าจะตกลงให้เธอใส่ยาให้ เธอเลยเทผงยาลงไปที่แผลของเขา ขนปกคลุมหนาแน่นมาก ถ้าได้ตัดขนตรงแผลนี่ออกและใส่ยาน่าจะดีกว่า เธอเลยไปหยิบกรรไกรในครัวมาและเริ่มตัดขนตรงแผลออก และเทผงยาลงไปที่บาดแผล

"ขอบใจนะ เจ้านายที่ช่วยข้า"

เธอขอบคุณเขา

"....."

หูของเขากระดิกสองสามครั้ง

"กว่าท่านจะกลับร่างมนุษย์ก็คงพรุ้งนี้เช้าละนะ"

เธอรู้ว่าเขาฟังอยู่

"พรุ้งนี้แผลท่านก็จะแห้งแล้ว คืนนี้ทนเจ็บไปก่อนนะ"

"....."

"ข้าไม่กวนแล้วนอนพักผ่อนเถอะ"

เธอหลี่ตะเกียงลงและเดินเข้าไปนอนที่เตียงคืนนี้เตียงนี้เป็นของเธอคนเดียว

เช้าวันต่อมาเธอตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าเขานั้นหายไปแล้ว เธอจึงเข้าครัวไปเตรียมอาหารตามปกติจนเขากลับเข้ามาในถ้ำพร้อมด้วยอสูรกระทิงตัวใหญ่ที่เขาจัดการเมื่อคืน

"เขาของมันเอามาปรุงยาได้ เจ้าปรุงยาเป็นไม่ใช่หรือ เอาไปสิ"

เขาวางมันลงให้เธอ

"ใช่แล้วเขาของอสูรกระทิงมีสรรพคุณสูงช่วยให้หญิงสาวที่มีลูกยากสามารถมีลูกได้"

เพราะเมื่อเช้าเธอเพิ่งเปิดตำราที่พกติดตัวไว้ในกำไลมิติมาอ่าน จึงได้รู้สรรพคุณของมัน

"ขอบคุณท่านมากที่แบกมาให้"

เธอกล่าวขอบคุณ และยกอาหารออกไปวางไว้ที่โต๊ะให้เขา

"แผลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

"ดีขึ้นมาก ยาของเจ้าดีจริงๆ"

เขาตอบ

"ขอดูหน่อย"

เธอเดินเข้าไปแกะเสื้อเขาออกและเปิดดูแผล ซึ่งมันอยู่ที่เอวพอดี และแห้งสนิทแล้ว เพราะว่ายาของเธออยู่ในระดับสาม แผลจึงหายเร็วเช่นนี้

"ท่านกินยาก่อนสิ"