(นิยายแต่งเอง)จักรพรรดิโชคล้นฟ้า

ตอนที่30ปัญหาจากการดื่มจนเมา

“โอ้ย....”จูเหลียนตื่นขึ้นมันปวดหัวมากและเริ่มจ้องมองไปรอบๆในตอนนี้ห้องกลายเป็นสว่างและยังมีของหรูหราเต็มไปหมดเหมือนกับไม่ใช้อาณาจักรไอเซนไฮหรืออาณาจักรลิโอเนียร์เลยจูเหลียนลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปด้านนอก

“อาณาจักรแห่งการรักษามาสสลิฟ”เสียงดังขึ้นชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาราชาแห่งอาณาจักรการ้าและองศ์ชายแห่งอาณาจักรไอเอ็นนั้นเอง จูเหลียนพยักหน้าตอบทั้งสองมันจ้องมองออกไปรอบๆจักรพรรดิทั้งแปดเองก็กระจายกันอยู่รอบๆในด้านของราชาและกลุ่มราชวงศ์เองก็คงกลับไปที่อาณาจักรเพื่อฟื้นฟูอาณาจักรที่ถูกทำลายแน่นอน

“นั้นอะไร”จูเหลียนชี้ออกไปพร้อมถามปรากฏหอคอยขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีกิ่งก้านมากมายที่มีรูปร่างราวกับดวงดาวกระจายไปรอบๆหลายสิบดวงมันจ้องมองเล็กน้อยทุกคนเองก็รีบเดินเข้ามาหาจูเหลียนเหมือนกัน

“หอคอยสิบดวงดาวมันมีความสามารถที่จะปลดปล่อยโล่พลังขนาดใหญ่ห่อหุ้มทั้งอาณาจักรเอาไว้เพื่อปกป้องจากทุกอย่าง”ชายคนหนึ่งหายตัวเข้ามานั่งที่ราวบันไดด้านหน้าของจูเหลียนพร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม

“ข้าขอแนะนำตัวข้ามีนามว่าดาวศุกร์ หนึ่งในสิบทายาทแห่งราชาดวงดาว”ชายหนุ่มกระโดดเข้ามายืนด้านหน้าของจูเหลียนพร้อมกับแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม

“พวกเราได้รับคำขอร้องมาจากสี่อาณาจักรเพื่อให้ช่วยเหลือเจ้าที่หลบไม่ได้สนิทกว่าสิบวันเต็ม”ดาวศุกร์อธิบายจูเหลียนทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบเพราะการที่มันหลับไปสิบวันมันไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

“ตอนนี้ผมไม่ได้ต้องการที่จะคุยเกี่ยวกับเรื่องอาการของผมหรอกผมต้องการไปที่หอคอยนั้นมันต้องการดูโครงสร้างและการสร้างมัน”จูเหลียนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้นอย่างมากทุกคนต่างหัวเราะหลังจากนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าออกไปเมื่อจูเหลียนปรากฏตัวออกมาจากตึกที่มันนอนพักทุกคนก็วิ่งเข้ามารอบมันเอาไว้

“พวกนายทำได้ดีแล้วไม่ต้องคุกเข่าไปกันเถอะ”จูเหลียนพูดขึ้นเมื่อเห็นทุกคนเตรียมตัวจะคุกเข่าลงพวกมันจึงได้ลุกขึ้นยืนตัวตรงแทนหลังจากนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าไปที่หอคอบสิบดวงดาวในเวลาอันสั้นเมื่อมาถึงโดยการนำของดาวศุกร์จูเหลียนก็ใช้สกิลแสกนตรวจสอบหอคอยโครงสร้างทั้งหมดอย่างช้าๆ

“การใส่ตราสัญลักษณ์ไม่เหมาะนักและการทำให้โครงสร้างมีรูปร่างที่ประหลาดทำให้การโคจรพลังจากเวทมนต์ด้านในสูญเสียสมดุลและยังเสียการเร่งพลังกับการคงอยู่ของพลังเอาไว้มันจะทำให้พลังจากการสร้างโล่พลังอ่อนแอลงอย่างมาก”จูเหลียนเริ่มพูดทุกอย่างออกมาเมื่อมันเห็นโครงสร้างทั้งหมด

“ใครเป็นคนสร้างผมอยากเจอเขา”จูเหลียนถามด้วยรอยยิ้มสีหน้าของมันเหมือนกับเด็กที่กำลังพยายามเลียนแบบการสร้างของหอคอยสิบดวงดาวนี้ดาวศุกร์พยักหน้าตอบและโบกมือเรียกหยกสื่อสารเรียกบางคนกำลังมา

“ข้าน้อยเพอร์ตาลุคยินดีที่ได้พบขอรับ”ชายคนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นๆเข้ามายืนที่ด้านหน้าของมันและคำนับจูเหลียนและกลุ่มพร้อมการแนะนำตัวจูเหลียนพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มแต่มันก็ต้องหยุดเพราะภาพของคนอีกคนซ่อนทับร่างกายของเพอร์ตาลุค

“พี่น้องของตาลุงเพอร์ตาทานเหรอ”จูเหลียนถามขึ้นเพอร์ตาลุคเมื่อได้ยินมันก็สับสนและจ้องมองมาที่มันก่อนที่จะพยักหน้าตอบและเริ่มอธิบายว่ามันคือน้อยชายของเพอร์ตาทานจูเหลียนจึงได้ยิ้มเล็กน้อย

“ก็ดีฝีมือของพวกคุณทั้งสองมันสุดยอดจริงหนึ่งคนสร้างตราสัญลักษณ์ชั้นยอดขึ้นมาจำนวนมากแต่กับไม่ได้ถนัดอีกคนสร้างสิ่งที่เรียกได้ว่าสุดยอดเอาไว้แต่กับไม่สมบูรณ์แบบสุดยอดจริงๆเลยนะพี่น้องคู่นี้”จูเหลียนพึมพำออกมาด้วยรอยยิ้มและสัมผัสไปที่หอคอยสิบดวงดาวความเข้าใจต่างคนต่างมีความสามารถแต่มันก็ต้องมาพร้อมกับความผิดพลาดเช่นกัน

“ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดจะต้องมีทั้งข้อเด่นและข้อด้อยทั้งหมด”จูเหลียนพูดและหันมาหาทั้งทุกมันเดินเข้ามายืนที่ด้านหน้าของหอคอยสิบดวงดาวที่จุดที่มันเห็นสีม่วงบางๆห่อหุ้มเหล็กเผ่นหนึ่งเอาไว้และใช้นิ้วแทงเข้าไปอย่างช้าๆ

“โปรดหยุดก่อนถ้าท่านทำมากกว่านี้หอคอยสิบดวงดาวจะถูกทำลาย”เมื่อเห็นเผ่นเหล็กค่อยๆขยับเพอร์ตาลุคก็รีบตะโกนด้วยสีหน้าหวาดกลัวทุกคนต่างสับสนแต่พริบตาหอคอยสิบดวงดาวกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“ผมไม่ได้จะทำลายแค่จะเปลี่ยนแปลงให้มันสมบูรณ์”ดาวศุกร์พยายามที่จะเข้ามาหยุดจูเหลียนแต่ทุกคนก็ระเบิดพลังออกไปเพื่อให้มันหยุดลงจูเหลียนหันมาอธิบายหลังจากนั้นมันก็กระแทกฝ่ามือเข้าใส่เหล็กชิ้นนั้นจนพลังจำนวนมาระเบิดออกมาจากหอคอยสิบดวงดาวปรากฏโล่พลังขนาดใหญ่ห่อหุ้มทั้งอาณาจักรมาสสลิฟ

“โอเคสมบูรณ์ละ”จูเหลียนหัวเราะพร้อมคำพูดที่เต็มไปด้วยความสุขตอนนี้มันรู้วิธีการสร้างหอคอยสิบดวงดาวที่สมบูรณ์อีกทั้งยังรู้วิธีพัฒนาตราสัญลักษณ์และการเสริมพลังจากรูปแบบที่เหมือนกับหอคอยและเวทมนต์ด้วย

“เรากลับกันเถอะ”จูเหลียนพูดขึ้นทุกคนพยักหน้าตอบจูเหลียนเปิดประตูมิติเพื่อส่งทุกคนกลับไปยังที่ของตนเองอาณาจักรของตนเองก่อนที่มันจะเปิดประตูมิติกลับไปยังอาณาจักรลิโอเนียร์เพราะมันยังไม่ได้มีธุระใดกับอาณาจักรมาสสลิฟตอนนี้

จูเหลียนมุ่งหน้ากลับเข้ามาภายในอาณาจักรปรากฏงานเทศกาลขนาดใหญ่ที่เชิญผู้คนมากมายมาที่นี้ทุกคนเองก็มุ่งหน้ามาที่นี้แม้แต่คนทีจูเหลียนส่งผ่านประตูมิติไปมันก็คิดเอาไว้แล้วว่าแปลกเพราะพวกมันเองก็ยิ้มตลอดเวลาๆนั้นเพราะโรเมอร์ได้เชื่อมต่อประตูมิติกับอาณาจักรพันธมิตรทั้งหมดของจูเหลียนเพื่อก่อตั้งวิหารผู้ยิ่งใหญ่และกระจายศรัทธาเอ็นเฮฟเว้นไปทั่วทุกทิศจูเหลียนประทับใจมากเลยเลยละกับสิ่งที่โรเมอร์และจักรพรรดิทั้งหมดได้ทำ

“ท่านจูเหลียนกลับมาแล้ว”เสียงของเด็กผู้หนึ่งดังขึ้นในตอนนี้ทุกคนต่างโฮร้องอย่างยินดีและคุกเข่าลงคำนับลงต่อหน้าของจูเหลียนหลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มทำแต่จูเหลียนกับยิ้มและพยุงร่างกายของหญิงสาวผู้หนึ่งขึ้นมา

“ไม่ต้องมากพิธีผมเพียงแค่ทำในสิ่งที่ผมควรที่จะทำเท่านั้น”จูเหลียนใช้พลังจากสกิลเพื่อทำให้ประชาชนมากมายตกอยู่ภายใต้การควบคุมของมันให้มองให้ยอมรับมันในฐานะผู้ยิ่งใหญ่และวีรบุรุษต่อพวกมันทั้งหมด

“พระราชวังกำลังมีงานเลี้ยงรอท่านอยู่เชิญเถอะขอรับ”ผู้คนมากมายต่างเริ่มพูดจูเหลียนยิ้มตอบและเดินหน้าไปพร้อมกับจักรพรรดิของมันมุ่งหน้าเข้ามายังพื้นที่ของพระราชวังทหารทั้งหมดผู้คนมากมายต่างจ้องมองมันอย่างเคารพ

“กลับมาแล้วหรือเจ้าลูกชาย”ซาซาลัสพูดทุกคนต่างจ้องมองมาที่มันผู้คนมากมายที่อยู่ภายในห้องโถงหลายคนมันรู้จักและหลายคนมันไม่รู้จักและมันคิดว่าคือคนจากอาณาจักรอื่นๆแน่นอนมันเดินเข้ามานั่งยังบัลลังก์ที่สี่ของตัวมันเอง

“เจ้าลูกชายนี้มีหญิงสาวมากมายที่งดงามเจ้าสนใจผู้ใดหรือไม่”ซาซาลัสขยับหน้าเข้ามาหาจูเหลียนและถามจูเหลียนหัวเราะเบาๆเพราะว่ากลานินยืนอยู่ด้านหลังบัลลังก์ของมันและเอ็มมิเรียร์ยังวิ่งเข้ามานั่งบนตักของมันด้วย

“ผมไม่ได้สนใจอยู่แล้วผู้ใหญ่มากมายต่างมีความโลภและความต้องการของอำนาจมากมายโดยเฉพาะคนที่ครอบครองอำนาจอย่างมหาศาลในตอนนี้ผมไมได้ต้องการผู้ใหญ่ที่เห็นแก่อำนาจแต่ต้อองการผู้หญิงที่ยอมตายเพื่อผมได้มากกว่า”จูเหลียนโอบกอดเอ็มมีเรียร์และขยับหน้าไปหาราชาพร้อมกับคำพูดดังออกมาเบาๆ

“กลานินสามารถที่จะยอมตาเพื่อผมได้ไม่เหมือนกับภรรยาของคุณที่แยกไปอยู่อาณาจักรของตัวเองทั้งสามคนนะ”จูเหลียนเปลี่ยนสีหน้าโรเจอร์กับไซเรนเห็นมันก็พยายามที่จะพูดบางอย่างแต่จูเหลียนก็พูดก่อนเพียงเล็กน้อย

“ราชินีแห่งสายฟ้าราชินีแห่งสายลม ราชินีแห่งความมืดต่างเห็นต่ออำนาจของคุณเพราะอำนาจของคุณในอดีตทำให้พวกเธอมาแต่งกันคุณเหมือนกับคุณใช่ไหมราชินีแห่งแสง”จูเหลียนพูดออกมาอีกครั้งมันดึงหัวของมันกลับมานั่งอย่างช้าๆ

ที่จูเหลียนได้พูดถึงคือภรรยาทั้งสามที่เหลือของซาซาลัสราชินีแห่งความมืดนางแต่งงานกับซาซาลัสเพราะในอดีตมันได้ครอบครองเหมือนแร่แห่งความมืดนั้นทำให้นางได้รับเมื่อนางแต่งงานกับมันและนางก็จากไปหลังจากที่นางได้ครอบครองมันในฐานะสินสอดอีกคนราชินีแห่งสายฟ้าแต่งงานกับซาซาลัสเพราะนางต้องการหอคอยเทพสายฟ้าที่อยู่ในอาณาเขตของอาณาจักรลิโอเนีย์ซึ่งมันอยู่ไม่ไกลจากหอคอยเหนือที่จูเหลียนไปจัดการโจรก่อนหน้านี้ก็เช่นนั้นเดิมนางจากไปหลังจากที่นางได้สินสอด

อีกคนราชินีแห่งสายลมนางได้แต่งงานกับซาซาลัสเพราะต้องการวิหารลอยฟ้าที่นางได้ครอบครองไปอย่างง่ายดายนั้นทำให้จูเหลียนไม่ต้องการหญิงสาวที่น่ารังเกียจแบบนั้นมันได้ครอบครองทุกอย่างด้วยตัวของมันเองแล้ว

“ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรถึงมอบสิ่งต่างๆให้กับผู้หญิงพวกนั้นแต่ที่ผมรู้คือผมจะไม่มีวันที่จะทำอะไรให้กับผู้หญิงแบบนั้นแน่แต่สิ่งที่พวกเธอจะได้รับจากผมนั้นคือความเย็นชาเท่านั้นแต่ลูกของผมจะได้รับความรักแทนพวกเธอ”จูเหลียนพูดขึ้นมาและโอบกอดเอ็มมีเรียร์ทุกคนต่างจ้องมองไปที่กลานินที่มีสีหน้าโศกเศร้าแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

“ท่านพ่อท่านไม่รักท่านแม่หรือ”เอ็มมีเรียร์ถามจูเหลียนซึ่งจูเหลียนพยักหน้าตอบโดยที่ไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย

“แต่พ่อรักลูกและจะรักจากนี้และตลอดไป”จูเหลียนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเอ็มมีเรียร์ดึงหน้าของจูเหลียนด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความน่ารักหลังจากนั้นหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาภายในห้องโถงพร้อมกลุ่มคน

“เจ้าหรือเจ้าขยะจูเหลียน”หญิงสาวจ้องมองมาที่จูเหลียนพร้อมกับพูดด้วยคำพูดที่น่ารังเกียจพริบตาจิตสังหารจากทั่วทั้งห้องโถงก็ระเบิดออกเข้าใส่กลุ่มของหญิงสาวทุกคนต่างโกรธแค้นหญิงสาวสับสนอย่างมาก

“พวกคุณเป็นใคร”จูเหลียนถามขึ้นเมื่อมันลุกขึ้นแหวนแห่งอำนาจพลังก็ทำงานความรุนแรงปรากฏขึ้นแรงกดดันพลังของมันทำให้ร่างกายของทุกคนหนักขึ้นทหารที่อ่อนแอหรือให้พูดก็คือคนที่มีเลเวลต่างจากมันกว่าสามสิบเลเวลก็คุกเข่าลงไปที่พื้นทุกคนต่างจ้องมองมาที่มันอย่างตกตะลึงด้วยพลังและความแข็งแกร่งของจูเหลียนไม่ใช่เรื่องที่ใครๆก็ทำได้หรอกนะ

“ข้าเมดูซ่า คาทาเซล มาจากอาณาจักรคูลเซล ข้าคือคู่หมั่นของเจ้า”หญิงสาวจ้องมองมาที่จูเหลียนที่กำลังอุ้มเอ็มมีเรียร์อยู่และพูดเมื่อจูเหลียนได้ยินมันก็หันไปหาซาซาลัสโดยอัตโนมัติซาซาลัสหน้าซีดจูเหลียนรับรู้เลยว่ามันลืมบางอย่างไปแน่นอนและในตอนนี้มันพึ่งคิดออกจูเหลียนปวดหัวขึ้นมาทันที

“ลูกพ่อข้าลืมว่าข้าเคยหมั้นเจ้ากับลูกสาวของสหายของพ่อตอนที่ข้าเมา”ซาซาลัสอธิบายจูเหลียนวางเอ็มมีเรียร์ลงพร้อมกับมือทั้งสองจับที่ไปหน้าและหน้าก็เงยขึ้นแสดงให้เห็นว่าในตอนนี้มันปวดหัวและเหนื่อยสุดๆ

“ข้าต้องการถอนหมั้น”จูเหลียนจ้องมองไปที่เมดูซ่าและพูดขึ้นหญิงสาวประหลาดใจเธอพยักหน้าตอบและเตรียมที่จะจากไปแต่พริบตาก็ปรากฏร่างเงาพุ่งเดข้ามายืนต่อหน้าของเธอมันคือชายที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเธอน่าจะเป็นน้องหรือพี่ของเธอ

“เมดูซ่าท่านพ่อกล่าวเอาไว้ว่าเจ้าจะต้องแต่งงานกับจูเหลียนให้ได้”ชายผู้นั้นเริ่มพูดขึ้นเมดูซ่าโกรธมากจนหน้าเปลี่ยนไปเป็นสีแดงและจ้องมองมาที่จูเหลียนด้วยความเย็นชาจูเหลียนเองก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นดูถูกเหยียดหยามจนทุกคนสังเกตได้

“ข้าไม่แต่งกับผู้หญิงชั้นต่ำนี้”จูเหลียนพูดขึ้นโดยไม่ได้สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นเมดูซ่าโกรธมากชายหนุ่มผู้เข้าหาจูเหลียนแต่พริบตาซาธาเรียก็ปรากฏต่อหน้าของจูเหลียนและซัดลูกเตะเข้าใส่ชายผู้นั้น

“อัก....”ชายผู้นั้นไม่ได้หวาดกลัวมันซัดหมัดเข้าปะทะแต่พริบตาร่างกายของมันก็ถูกซัดปลิวออกไปกระแทกกำแพงอย่างแรงมันกระอักเลือดสีเขียวออกมาจำนวนมากจูเหลียนลูบหัวของซาธาเรียอันนี้แม้แต่คนของพวกมันก็ยังประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างมาก

“ผมคือมหาจักรพรรดิผู้ควบคุมเหล่าจักรพรรดิสุดแกร่งในทุกด้านจักรพรรดิทั้งแปดของผมเหนือกว่าทุกคนภายในอาณาจักรนี้คิดจริงๆเหรอว่าจะมาแสดงท่าทีอวดดีต่อหน้าของผมได้”จูเหลียนกางแขนทั้งสองออกพร้อมคำพูดที่เต็มไปด้วยความโออวดดังขึ้นกลุ่มของหญิงสาวตกตะลึงแต่เมื่อจูเหลียนก้าวลงมาจากบันไดจักรพรรดิทั้งแปดก็เดินตามหลังของมันมา

“ตัวตนที่เล็กน้อยของคุณไม่ได้ทำให้ผมสนใจด้วยซ้ำอย่างมาแสดงความโออวดแบบนี้อีกถ้าต้องการที่จะคุยกัน”จูเหลียนพูดออกมาอีกครั้งแต่พริบตาจูเหลียนก็สังเกตเห็นค่าสถานะของเมดูซ่ามันเหมือนกับชื่อของเธอเลยจูเหลียนดึงร่างกายของเธอเข้ามาหามันพร้อมกับที่ได้ปิดตาเอาไว้ก่อนที่ตาของเธอจะเปลี่ยนไปเป็นสีเขียว

“คิดจะเปลี่ยนพวกเราเป็นหินเหรอโรเมอร์ฆ่าให้หมด”จูเหลียนพูดขึ้นด้วยความโกรธมันออกคำสั่งอย่างโหดเหี้ยมพริบตาโรเมอร์ก็กระแทกคทาลงไปที่พื้นสร้างมิติที่มิติร่างกายของทุกคนภายในกลุ่มของเมดูซ่าถูกบีบสลายหายไปกลางอากาศ

“แอเรียใช้พลังปิดตาเธอ”จูเหลียนออกคำสั่งแอเรียวาดดาบกลางอากาศสร้างพลังปิดผนึกเอาไว้ได้อย่างง่ายดายมันปล่อยเมดูซ่าออกไปเธอพยายามที่จะที่โจมตีเข้าจูเหลียนแต่ก็ถูกซาเทียกับไซซีเรียโจมตีเข้าใส่ด้วยหมักเหล็กคู่กับดาบใหญ่พร้อมโล่ทำให้ร่างกายของเธอปลิวออกไปด้านหลังกระแทกเข้าใส่กำแพง

“ถ้าฆ่าทั้งสองจะเกิดสงครามกับอาณาจักรคูเซลที่นี้มีสัตว์อสูรเวทที่ใช้พลังจากระเบิดและหินได้จำนวนมากเลยสินะ”จูเหลียนพึมพำด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปหลังจากนั้นมันก็กลับเข้ามานั่งที่บัลลังก์พี่ชายและเมดูซ่าถูกจับเข้ามานั่งคุกเข่าลงที่พื้นด้านหน้าของบัลลังก์งานเลี้ยงในตอนนี้เงียบลงอย่างมากโรเมอร์กำลังซ่อมแซมห้องโถงที่ถูกทำลาย

“การแต่งงานของผมจะเกิดขึ้นแต่ผมอยากรู้ว่ามันจะมีประโยชน์อะไรต่อผม”จูเหลียนครุ่นคิดทุกอย่างในหัวก่อนที่จะก้มตัวลงพร้อมรอยยิ้มมันถามขึ้นมาและให้แอเรียสลายพลังที่ปิดปากทั้งสองออกก่อน

“พวกคุณต้องการอะไรจากการแต่งงานนี้และผมจะได้อะไรจากการแต่งนี้”จูเหลียนถามขึ้นแต่ทั้งสองไม่ได้ตอบมันโบกมือให้กับซิฟเวอร์ที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังซิฟเวอร์โบกมือเรียกอาหารที่เหมือนกับเม็ดยาสีดำออกมาและเอาให้กับทั้งสองกิน

“พวกเรากำลังถูกกดดันโดยจักรพรรดิน้ำแข็งที่ต้องการยึดครองทั้งสามอาณาจักรในทะเลน้ำแข็งของมันอาณาจักรคูเซล อาณาจักรมาทานอย อาณาจักรไคลิ”พี่ชายของเมดูซ่าเริ่มพูดทุกอย่างออกมาตาอาหารที่มีผลทำให้พูดความจริงทุกอย่างออกมาเหมือนกับตอนที่กินเหล้าและจะพูดทุกอย่างออกมา

“อาณาจักรไคลิอาณาจักรที่น้องสายของข้าอยู่”ไคจิที่ยืนอยู่ในห้องโถงด้านข้างของไซเรนตกใจมากมันรีบพูดออกมา

“การที่ได้หมั้นหมายกันของเจ้ากับเมดูซ่าทำให้เรามีโอกาสที่จะรวบรวมกองทัพเพื่อต่อสู้”พี่ชายของเมดูซ่ายังพูดออกมาไม่หยุดเมื่อจูเหลียนได้ยินมันก็ประหลาดใจเข้าไปอีกไม่คิดว่าพวกมันจะคิดโง่ๆว่าการแต่งงานจะเกิดขึ้นแล้วยังจะแสดงท่าทีหยิ่งยโสแบบนั้นอีกทำเอาจูเหลียนถอนหายใจในความโง่เง้าของพวกมัน จูเหลียนลุกขึ้นจากบัลลังก์สีหน้าของมันเปลี่ยนไปแล้วมันไม่ได้แสดงถึงความเห็นใจเลยมีแต่ความดูถูก