ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 151 แท้จริงแล้วเด็กสาวไม่ธรรมดา

   “เจ้าไม่มีอะไรจะถามแล้วใช่หรือไม่?” ชายชราครีเทลกล่าวเป็นผลให้สายฝนหลุดออกจากความคิดตนเอง

   “ยังมี” ชายหนุ่มผมดำส่ายหัวไปมา ชายแก่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้นี้ไม่อยากรู้อยากเห็นเกินไปหน่อยหรือ? ถามเยอะแยะจริงๆ

   “แล้วเจ้าต้องการจะถามอะไรอีก?” ชายชราเอ่ย

   สายฝนครุ่นคิดชั่วครู่ เขากำลังคิดว่าตนเองควรถามคำถามนี้หรือไม่ เมื่อถามไปแล้วเขาอาจจะตายก็ได้ มันเสี่ยงมาก สุดท้ายสายฝนก็ลอบกัดฟันแน่นและตัดสินใจได้ สัญชาตญาณไม่ได้ร้องเตือนอะไร โอกาสที่เขาจะเสียชีวิตหลังถามน่าจะมีน้อยมาก

   ชายหนุ่มเงียบสองสามวินาที สูดหายใจเข้าลึกก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ทำไมคุณถึงต้องให้ฉันพาฟีซิเลียออกจากที่นี่? ฉันรู้ว่าคุณมีความรู้และประสบการณ์มากมายมหาศาล การยกระดับฟีซิเลียไม่น่าจะเป็นปัญหา สิ่งที่ฉันต้องการถามคือคุณสามารถทำให้เธอมีความแข็งแกร่งกว่าฉันได้แบบง่ายๆ ทำไมหลายปีก่อนหน้านี้คุณไม่ยกระดับฟีซิเลียเพื่อให้เธอมีความแข็งแกร่งใว้ป้องกันตัวเอง?”

   ชายแก่ครีเทลฟังคำกล่าวชายหนุ่มแล้วก็ถอนหายใจ มันกล่าวขึ้นว่า “ยามนี้เจ้าไม่มีทางเข้าใจ ร่างกายฟีซิเลียน่ะพิเศษ ข้าจะไม่บอกว่าพิเศษอย่างไร ด้วยร่างกายพิเศษนั้นหากข้าให้เธอยกระดับเวลานี้หรือก่อนหน้านี้มันก็ไม่ต่างจากการฆ่าเธอ ฟีซิเลียน่ะแม้จะดูเหมือนเด็กสาวธรรมดาแต่ว่าไม่ใช่ เจ้าไม่ควรถามเกี่ยวกับเธออีกในอนาคต” นํ้าเสียงที่ชายชราใช้นั้นจริงจังเป็นอย่างมาก

   “ฉันจะไม่ถามเรื่องนี้อีก” สายฝนพยักหน้า เด็กสาวที่เขาไม่ค่อยสนใจนักคล้ายกับว่าจะไม่ธรรมดา นี่เป็นสิ่งที่แปลก ปกติสัญชาตญาณไม่ก็ความรู้สึกจะทำให้เขาพอรู้บ้างว่าใครธรรมดาใครไม่ธรรมดา ทว่าสายฝนกลับไม่รู้เลยว่าฟีซิเลียไม่ธรรมดา ทุกครั้งที่เขามองเธอ สายฝนรู้สึกว่าเธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาเท่านั้น

   เวลานั้นชายหนุ่มพลันกล่าวถามขึ้นกะทันหันโดยไม่ได้คาดหวังคำตอบแม้เพียงนิด “คุณสามารถรักษาวิญญาณของฉันได้หรือไม่?” ไม่ได้คาดหวังเท่าไหร่นัก ที่แห่งนี้คือโลกความฝันซึ่งเกิดจากทักษะศัตรู มันคงเป็นไปไม่ได้ที่ความฝันนี้จะรักษาวิญญาณเขา

   ชายแก่ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ข้าทำได้ทว่าเจ้าต้องการจริงๆหรือ? เจ้าใว้ใจข้ามากขนาดนั้น? ในขั้นตอนการรักษาข้าสามารถโจมตีวิญญาณเจ้าจนดับสูญได้เลย วิญญาณดับสูญมันแย่ยิ่งกว่าความตายเสียอีก เจ้ารู้ไหม? ตายยังมีโอกาสกลายเป็นวิญญาณสิบในร้อย แต่วิญญาณดับสูญเจ้าจะหายไปตลอดกาล ไม่มีโอกาสใดทั้งนั้น โอ้! ไม่สิ มีโอกาสอยู่ ถ้าพระเจ้าซึ่งไม่มีอยู่ในปัจจุบันช่วยเจ้า วิญญาณเจ้าก็อาจจะไม่หายไป”

   “ฉันไม่ต้องการให้คุณรักษาวิญญาณให้แล้ว” สายฝนกล่าว จากท่าทางอีกฝ่ายเขารู้ได้ทันทีเลยว่ามันไม่ต้องการช่วยเขา สายฝนรู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกเศร้าใจหรืออะไร

   ชายชราครีเทลจริงจังมากยิ่งขึ้น “เจ้าควรรักษาวิญญาณด้วยตนเอง วิธีการรักษานั้นมีมากมายและหาได้ง่าย ในห้องสมุดของข้ามีวิธีการรักษาวิญญาณมากกว่าร้อยวิธี เจ้าอย่าเพิ่งดีใจ แม้จะมีวิธีรักษาวิญญาณมากมายแต่มีเพียงไม่กี่วิธีเท่านั้นที่เหมาะจะรักษาวิญญาณของเจ้า วิญญาณทุกวิญญาณมีวิธีรักษาที่ต่างกันไป หากใช้วิธีที่ไม่เหมาะวิญญาณจะได้รับความเสียหายมหาศาล”

   “คุณแนะนำวิธีที่เหมาะกับการรักษาวิญญาณฉันไม่ได้เหรอ?” สายฝนถาม

   ชายแก่พยักหน้าก่อนส่ายหัวจากนั้นพลันถอนหายใจ “ได้แต่ข้าจะไม่ทำเช่นนั้น เจ้าควรจะรู้ว่าในบางเรื่องการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเป็นสิ่งที่ดีสุด มันสามารถทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ยาวนานขึ้นอีกร้อยปีหรือมากกว่านั้น เรื่องวิญญาณของเจ้า ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้แม้จะอยากช่วยก็ตาม” กล่าวจบชายชราก็หันหลัง ไม่ถึงหนึ่งวินาทีร่างของมันก็หายไป ไม่ทราบแน่ชัดว่าไปที่แห่งใด

   สายฝนถูกปล่อยให้ยืนโง่อยู่ภายในห้องคนเดียว การรักษาวิญญาณเขาเป็นเรื่องอันตรายขนาดนั้นเลย? ใครก็ตามที่ทำให้วิญญาณเขาได้รับความเสียหายมันจะต้องไม่ธรรมดา สิ่งที่สายฝนสงสัยมากสุดคือมันทำไปเพื่ออะไร ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ก็คิดหาเหตุผลไม่ออก

///

   หลายวันผ่านไป ตลอดหลายวันที่ผ่านมาสายฝนทำตามเหมือนที่เคยทำ ตื่น อาบนํ้า อ่านหนังสือ ฝึกฝน นอน ทำซํ้าๆ ไม่อาจนับได้ว่าทำไปกี่ครั้งแล้ว บางทีอาจมากกว่าห้าสิบ สายฝนใช้ชีวิตอยู่ภายในห้องสมุดและคฤหาสน์ชายชราครีเทล เขาไม่คิดจะออกจากที่นี่ ในความคิดสายฝนการออกจากที่นี่มันทำให้เขาเสียเวลาอันมีค่าไป

   ยามนี้สายฝนกำลังเดินเลือกหนังสือ หนังสือทั้งห้าที่เขาจะอ่านในวันนี้เป็นหนังสือเกี่ยวกับวิธีรักษาวิญญาณ เวลาค่อยๆไหลไปอย่างช้าๆ เมื่ออ่านหนังสือจบสายฝนก็ปิดมันแล้วถอนหายใจ วันนี้เขาก็ยังไม่เจอวิธีการรักษาที่เหมาะสมกับวิญญาณเขา สายฝนอ่านวิธีการมามากกว่าห้าสิบวิธีแล้ว น่าเสียดาย ทุกวิธีมันมีแต่จะทำให้วิญญาณเขาเสียหายมากกว่าเดิม

   เวลาอ่านหนังสือจบไปเรียบร้อย ต่อจากเวลาอ่านหนังสือเป็นเวลาทำตามเงื่อนไขการยกระดับ ไม่กี่ชั่วโมงถัดมาก็เป็นเวลาฝึกฝน ชายหนุ่มผมดำออกจากห้องสมุดลับจากนั้นก็เข้าสู่ห้องฝึกฝน

   กรรรรรรรร! โฮกกกกกกกก! คลื่นพลังอันแข็งแกร่งปะทะเข้ากับร่างสายฝนพร้อมเสียงคำรามลั่นของหมาป่าระดับสาม ไม่ปล่อยโอกาสให้ชายหนุ่มผมดำเคลื่อนไหว หมาป่านับสิบใช้พลังธาตุเสริมความเร็วตัวเองจากนั้นก็พุ่งใส่เขา สายฝนยังคงนิ่งสงบแม้ว่าศัตรูจะพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง เขาเคยต่อสู้กับหมาป่าพวกนี้มาหลายครั้งหลายครา ความเร็วหมาป่าไม่อาจส่งผลใดๆต่อเขา

   สายฝนกำมีดในมือแน่น เป็นมีดซึ่งได้รับจากไรกอน เด็กสาวฟีซิเลียเก็บเอาใว้ให้เขา พ่อของเธอและชายชราครีเทลรู้เรื่องมีดเล่มนี้แต่เหมือนพวกมันจะไม่ต้องการ ดังนั้นจึงปล่อยให้สายฝนไป

   ‘มีดเล่มนี้ไม่ธรรมดาทว่าพ่อฟีซิเลียกับชายแก่กลับไม่เอา นี่มันแปลกๆ’ สายฝนคิด ความจริงไม่ใช่ว่าทั้งสองไม่ต้องการ มีดมีจิตใจมันไม่ควรอยู่บนดาวดวงนี้ มันเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากแม้จะเป็นในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ น่าเสียดาย มีดจากโบราณสถานไม่ยอมให้พวกมันใช้งาน ทั้งสองจึงทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากปล่อยให้มีดไปอยู่กับสายฝน

   กลับมาปัจจุบัน สายฝนมองการเคลื่อนไหวของหมาป่าระดับสาม เขาใช้นิ้วมือข้างซ้ายในการเขียนอักษรรูน มือข้างขวาจับมีดเตรียมโจมตีสวนกลับ เขาจะไม่วิ่งเด็ดขาด หลังจากผ่านการต่อสู้กับหมาป่าระดับสามมาแล้วหลายครั้ง ชายหนุ่มได้รู้ว่าการวิ่งหนีและโจมตีไปพร้อมกันมันโง่มากแค่ไหน นอกจากจะมีโอกาสโจมตีโดนจุดอ่อนศัตรูน้อยแล้วยังเหนื่อยล้าเนื่องจากการวิ่งอีก

   จังหวะที่หมาป่าใกล้ถึงตัวสายฝน เขาพลันใช้ท่าเท้าของศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทรา หมาป่าระดับสามทั้งหมดงุนงงเมื่อพบว่าตนเองโจมตีพลาดไปโดนเพื่อนตัวเอง สายฝนไม่ปล่อยจังหวะที่พวกมันงุนงงไป เวทมนตร์กระสุนลมยิงเข้าใส่หมาป่าตัวที่ใกล้ที่สุด เกิดเสียงดังขึ้น หมาป่าตัวที่ถูกยิงเกิดบาดแผลเล็กน้อย

   สายฝนคิดเอาไว้แล้วว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น เขาเตะพื้นส่งตัวไปใช้มีดโจมตีตรงบาดแผลหมาป่าซึ่งสร้างโดยกระสุนลม หมาป่าพยายามหลบทว่ากลับไม่พ้น ฉึก! มีดแทงใส่บาดแผลมัน สายฝนส่งเสียงไม่สบอารมณ์เล็กน้อยก่อนดึงมีดออกมา ฉับพลันร่างเขาเคลื่อนที่ถอยห่างไปไกลจากหมาป่า

   วินาทีที่ชายหนุ่มถอยห่างหมาป่าตัวอื่นก็โจมตีโดนจุดที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้ สายฝนจ้องมองดวงตาดุุร้ายของหมาป่าทั้งสิบขณะหอบหายใจหนักหน่วง การเปิดใช้งานมีดจากโบราณสถานมันกินพลังมากมายมหาศาล ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไรกอนไม่ใช้มีดเล่มนี้ตั้งแต่แรก

   ‘ถ้าตอนนั้นเจ้ามีดเล่มนี้ไม่ได้ช่วยฉัน ด้วยพลังที่เหลือน้อยนิดฉันจะไม่สามารถใช้งานมันได้เลย’ สายฝนกล่าวภายในใจ

   เวลาไหลผ่านไปอีกครั้ง สายฝนออกจากห้องฝึกฝนด้วยสภาพที่ไม่ค่อยน่าดูนัก แม้การสังหารหมาป่าจะดูเหมือนง่ายแต่ในความจริงมันไม่ง่ายเลย