มหาศึกแห่งจักรวาล

หลังจากการประชุมระดับโลกสิ้นสุดลง

ทุกอย่างก็ไม่ได้กลับมาเงียบสงบ

ตรงกันข้าม สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องประชุมในวันนั้น

กลับทำให้ทั้งโลก เริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่หลายคนคิด

ประเทศต่าง ๆ ได้รับข้อมูลอย่างเป็นทางการ

ผู้ที่เคยผ่านการทดสอบชุดแรก

คือผู้ที่สามารถทำหน้าที่เป็นผู้นำพาได้

และการพาคนใหม่เข้าสู่การทดสอบ

มีเงื่อนไข หนึ่งคน ต่อหนึ่งคน

แต่จำนวนที่สามารถนำไปได้ในรอบแรก

มีเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น

คนจากชุดแรก ที่กลับมายังโลกเดิม

มีอยู่หนึ่งร้อยสิบสองคน

ดังนั้น ปัญหาจึงเกิดขึ้นทันที

บางประเทศ มีผู้กลับมาเพียงคนเดียว

บางประเทศ ไม่มีแม้แต่คนเดียว

และบางประเทศ กลับมีผู้ผ่านการทดสอบชุดแรก

มากกว่าหนึ่งคน แต่เมื่อโควต้าของคนใหม่

มีเพียงหนึ่งร้อยคน คนจากชุดแรกจำนวนสิบสองคน

ก็ไม่สามารถนำคนใหม่ไปได้ ในรอบนี้

การตัดสินใจไม่ได้ง่ายนัก

เพราะทุกคน ต่างผ่านการทดสอบมาด้วยกัน

ต่างเคยอยู่ท่ามกลางคนหมื่นคนและต่างรู้ดี

ว่าการได้รับสิทธิ์ ไม่ได้หมายความว่า

อีกฝ่ายมีค่ามากกว่าใคร มันเป็นเพียง

ข้อจำกัดของระบบ เท่านั้น

สุดท้าย แต่ละประเทศ

ต้องเริ่มจัดลำดับกันเอง

ประเทศที่มีคนจากชุดแรกสองคน บางประเทศ

ตัดสินใจให้คนหนึ่งทำหน้าที่นำคนใหม่

ส่วนอีกคน ต้องรอไปก่อน

จนกว่าจะมีโอกาสในครั้งต่อไป

แต่ก็มีบางประเทศ ที่ได้รับสิทธิ์สองคน

ประเทศไทย คือหนึ่งในนั้น

นัท และ กล้า

ต่างทำหน้าที่เป็นผู้นำพา ได้คนละหนึ่งคน

ไม่มีใครคัดค้านเรื่องนี้

เพราะนอกจากประเทศไทย

จะมีผู้ผ่านการทดสอบชุดแรก

กลับมาอยู่สองคนแล้ว

จุดวาป ยังอยู่บนแผ่นดินไทย อีกด้วย

หลังจากการประชุมเรื่องต่าง ๆ

จึงถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

คนจากชุดแรกสิบสองคนที่เหลือ

ไม่ได้อยู่รอทั้งหมด บางคน

ตัดสินใจเดินทางกลับไปยังโลกที่ 2 ต่อ

เพราะมีภารกิจของตัวเอง

บางคนมีสิ่งที่ต้องทำ

และบางคน เลือกกลับไปยังโลกที่ 1

เพื่อเตรียมตัว 

ส่วนคนที่เหลือ ยังคงอยู่บนโลกเดิม

บางคนอยากพัก

บางคนอยากอยู่กับครอบครัว

และบางคนเพียงต้องการเวลา

หลังจากหายไปจากโลกเดิม

นานเกินกว่าที่ใครคนหนึ่ง ควรต้องหายไป

เวลาผ่านไป ห้าวัน ในห้าวันนั้น ประเทศต่าง ๆ

แทบไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า

เพราะหลายประเทศ เริ่มเตรียมรายชื่อ

ตั้งแต่ก่อนการประชุมเสียอีก

หลังจากรู้ว่า จุดวาป อาจเปิดเส้นทางใหม่

ขึ้นมาอีกครั้ง คนจำนวนมาก

ก็ถูกเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว

และเมื่อผลการประชุม ถูกสรุป

ทุกอย่าง ก็เริ่มเดินหน้า ทันที

เช้าวันหนึ่ง พื้นที่รอบจุดวาป

เต็มไปด้วยผู้คน แต่ครั้งนี้

มันแตกต่างจากห้าวันก่อนอย่างสิ้นเชิง

คนจากชุดแรก หนึ่งร้อยคน

ยืนอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านหนึ่ง

คือคนหน้าใหม่ หนึ่งร้อยคน

รวมทั้งหมด สองร้อยคน

นัทมองออกไป ก่อนถอนหายใจเบาๆ

กล้ายืนอยู่ข้างๆ มองภาพเดียวกัน

คนหนึ่งร้อยคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

แทบไม่มีใคร แต่งตัวธรรมดา

ทุกคนดูพร้อมเกินไป

ชุดทหาร รองเท้าบูต

อุปกรณ์ที่ใช้ในสนาม

กระเป๋าสัมภาระ ท่าทาง และสายตา

ทุกอย่าง บอกได้อย่างชัดเจน

ว่านี่คือคนที่ถูกเลือกมา เพราะพร้อมจะสู้

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ

“นี่เขาจะไปต่างโลก”

กล้าหันมามอง

“ก็ใช่น่ะสิ”

นัทพยักหน้าไปทางคนกลุ่มนั้น

“ฉันนึกว่าเขาจะไปยึดประเทศ”

กล้ามองตาม ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ก็ดูจากสภาพแล้ว”

“ถ้าบอกว่าจะไปรบ”

“ฉันก็เชื่อ”

นัทหัวเราะออกมาเล็กน้อย

แต่หลังจากนั้น สีหน้าของเขา

ก็กลับมาจริงจังอีกครั้ง

เพราะถึงคนตรงหน้า

จะดูพร้อมเพียงใดเขาก็รู้ดี

ว่าความพร้อมบนโลกเดิม

ไม่ได้หมายความว่า

จะพร้อมสำหรับโลกนั้น

ทันที ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่

เริ่มเรียกผู้คนทั้งหมด

เข้ามารวมตัวกัน พื้นที่ตรงกลาง

ถูกจัดเอาไว้สำหรับการประชุมครั้งสุดท้าย

ก่อนเดินทางคนหน้าใหม่หนึ่งร้อยคนยืนเรียงกัน 

ส่วนคนจากชุดแรก หนึ่งร้อยคน อยู่ฝั่งตรงข้าม

นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองกลุ่ม

ยืนเผชิญหน้ากัน แบบนี้

คนรุ่นเก่า ที่เคยผ่านมันมาแล้ว และคนรุ่นใหม่

ที่กำลังจะเดินเข้าไป นัทมองใบหน้า

ของคนทั้งหนึ่งร้อยคน เขารู้ดี

ว่าหลังจากวันนี้ บางคน 

อาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ก่อนการประชุมจะเริ่ม

เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง

เดินขึ้นมายืนด้านหน้า

เสียงพูดคุย ค่อย ๆ เงียบลง

“ก่อนเข้าสู่จุดวาป”

เขาพูดขึ้น

“มีข้อมูลสำคัญบางอย่าง”

หลายคนหันไปมอง

คนจากชุดแรก จำนวนไม่น้อยก็เริ่มมองหน้ากัน

เพราะบางเรื่องพวกเขาเอง

ก็ไม่อยากเล่าออกมาตรง ๆ

โดยเฉพาะเรื่องในช่วงแรก

ช่วงที่ทุกคนยังไม่รู้ว่าโลกนั้น

ต้องเผชิญกับอะไร

มีเจ้าหน้าที่อีกคนเดินเข้ามา

ก่อนเปิดเอกสาร

“ข้อมูลเกี่ยวกับพลัง”

“ระบบ”

“อุปกรณ์”

และสิ่งมีชีวิต

ที่พบในโลกอื่น”

คนหน้าใหม่ฟังอย่างตั้งใจ

หลายคนเริ่มจดจำข้อมูล

หลายคนยืนนิ่งโดยไม่พูดอะไร

“หลังจากเข้าสู่โลกนั้น”

เจ้าหน้าที่พูดต่อ

“พวกคุณจะต้องเผชิญกับบททดสอบ”

คำพูดนั้น ทำให้สีหน้าหลายคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“และไม่มีใคร”

“สามารถยืนยันได้”

“ว่าบททดสอบของพวกคุณ”

“จะเป็นแบบเดียวกับคนชุดแรก”

นัทมองคนหน้าใหม่ ก่อนพูดเสริมขึ้น

“อย่าเตรียมใจแค่ว่า”

“จะไปสู้”

สายตาจำนวนมาก หันมาทางเขา

“เพราะตอนที่พวกเราเข้าไป”

มันไม่ได้มีแค่การต่อสู้

นัทพูดต่อ

“มีทั้งการตัดสินใจ”

“มีทั้งปริศนา”

“มีทั้งกับดัก”

“และมีเรื่องที่ถ้าพลาด อาจไม่มีโอกาสแก้ตัว”

คนหน้าใหม่ เงียบลง

นัทไม่ได้พูดต่อ

เพราะเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกอย่าง

บางสิ่ง ต่อให้พูดมากแค่ไหน

คนที่ไม่เคยเจอ ก็ไม่มีทางเข้าใจได้ทั้งหมด

เจ้าหน้าที่ เปิดข้อมูลต่อไป

ก่อนหยุดลง อยู่ที่ข้อความหนึ่ง

“อีกเรื่องหนึ่ง”

เขาพูดขึ้น

“เกี่ยวกับสิ่งของ”

คนจากชุดแรก หลายคน

เริ่มมีสีหน้าแปลก ๆ

เจ้าหน้าที่อ่านต่อ

“ตามเงื่อนไขของจุดวาป”

“สิ่งของจากโลกเดิม”

“ไม่สามารถนำติดตัวผ่านไปได้”

คนหน้าใหม่เริ่มมองสัมภาระของตัวเอง

แต่ยังไม่ทันมีใครพูดอะไร

เจ้าหน้าที่ก็อ่านประโยคสุดท้าย

“ยกเว้น”

เขาหยุดเล็กน้อย

“เสื้อผ้า”

เงียบคนหน้าใหม่

หนึ่งร้อยคน ยังคงยืนอยู่ อย่างจริงจัง

บางคนมองกระเป๋าของตัวเอง

บางคน มองอุปกรณ์ที่เตรียมมา

และบางคน เริ่มเหมือนกำลังคิดว่า

เมื่อครู่นี้ ได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า

แต่คนจากชุดแรก กลับมีปฏิกิริยา

ไม่เหมือนกัน คนหนึ่ง

หลุดหัวเราะก่อนจากนั้น

อีกคน ก็หัวเราะตาม

แล้วไม่นาน

เสียงหัวเราะ

ก็ดังขึ้นจากคนจำนวนมาก

“ฮ่า ๆ ๆ!”

คนหน้าใหม่ หันไปมองกัน

อย่างงุนงง

นัท

ถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้า

กล้า

หัวเราะจนต้องหันหนี

บางคนจากชุดแรก

ถึงกับนึกย้อนกลับไป

ถึงวันแรก

ที่ตัวเองถูกจุดวาปไป

เรื่องเสื้อผ้า ยังคงเป็นเรื่อง

ที่ไม่มีใครอยากพูดถึง

ต่อหน้าคนทั้งโลก อยู่ดี

ชายคนหนึ่ง จากคนหน้าใหม่ ขมวดคิ้ว

“มีอะไรเหรอครับ?”

คำถามนั้น ทำให้เสียงหัวเราะ

ยิ่งดังขึ้นอีก

“ไม่มีอะไร!”

หลายคนตอบพร้อมกัน

นัทสูดลมหายใจ

พยายามควบคุมสีหน้า

“จำไว้ก็พอ”

เขาพูด

“เรื่องนี้”

“ถ้าไม่มีใครเล่าให้ฟัง”

ก็ไม่ต้องถาม”

คนหน้าใหม่ ยิ่งมีสีหน้าสงสัย

กล้ายิ้ม ก่อนพูดเสริม

“เชื่อพวกเราสิ”

“บางเรื่อง”

“ไม่รู้ไว้ ดีกว่า”

นัทหันไปมองกล้า

“พี่ก็พูดเหมือนตัวเองไม่เคยอาย”

กล้ายักไหล่

“ฉันไม่พูดถึง”

“ก็แปลว่าไม่อายแล้ว”

“ตรรกะอะไรเนี่ย”

เสียงหัวเราะ ดังขึ้นอีกครั้ง

แม้กระทั่งคนหน้าใหม่

บางคน ก็เริ่มยิ้มตาม

บรรยากาศ ที่ตึงเครียดมาตลอด หลายวัน

ผ่อนคลายลง เล็กน้อยแต่ไม่นาน

การแนะนำตัวก็เริ่มขึ้น

คนหน้าใหม่ถูกจับคู่

กับผู้นำพาของตัวเอง

นัทมองรายชื่อที่ได้รับ

ก่อนเงยหน้าขึ้น

ชายสองคนเดินเข้ามาหาเขา

คนแรกรูปร่างแข็งแรง

ท่าทางนิ่งยืนตรงแทบตลอดเวลา

อีกคนดูไม่ต่างกันนักเพียงสายตา

เหมือนจะสังเกตทุกอย่าง

รอบตัวอยู่ตลอดเวลา

“สวัสดีครับ”

ชายคนแรกพูดขึ้น

“ผมชัยครับ”

ชายอีกคน พูดต่อ

“ผมพง”

นัทพยักหน้า

“นัท”

จากนั้น

กล้าก็เดินเข้ามา

“ฉันกล้า”

ชัยกับพง มองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

นัทมองพวกเขา ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ก่อนถอนหายใจ

“ดูแล้ว”

“พวกนายคงไม่ใช่พวกนั่งหลังห้องแน่”

พงยิ้มเล็กน้อย

“คงไม่ครับ”

กล้าหัวเราะ

“ดี”

“เพราะฉันก็ไม่ค่อยชอบเดินนำ”

ชัยมองทั้งสองคน

ก่อนพูดอย่างจริงจัง

“ทางเรารับทราบข้อมูลแล้วครับ”

“เรื่องการต่อสู้”

“เรื่องระบบ”

“และเรื่องบททดสอบ”

นัทพยักหน้า

“รับทราบกับเข้าใจ”

“มันคนละเรื่อง”

ชัยนิ่งไปเล็กน้อย นัทพูดต่อ

“แต่ไม่ต้องห่วง”

“พวกเราก็ไม่ได้เข้าใจ”

“ตอนเข้าไปครั้งแรกเหมือนกัน”

คำพูดนั้น ทำให้ทั้งชัยและพง

มองเขาอย่างตั้งใจ

“เข้าไปแล้ว”

นัทพูด

“ค่อยเรียนรู้”

“แต่อย่าเรียนรู้ช้าเกินไป”

บรรยากาศ กลับมาเงียบลงเล็กน้อย

ชัยพยักหน้า

“ครับ”

อีกด้านหนึ่ง ผู้นำพาคนอื่น

ก็กำลังแนะนำตัว

กับคนที่ตัวเองต้องดูแล

ทุกคู่ มีเวลาไม่นานนัก แต่พวกเขา

ก็ต้องเริ่มทำความรู้จักกัน

เพราะหลังจากผ่านจุดวาป

ทั้งสองฝ่าย จะไม่ใช่เพียง

คนจากประเทศเดียวกันอีกต่อไป

พวกเขาจะต้องผ่านสิ่งเดียวกัน ไปด้วยกัน

จีฮยอน ยืนอยู่ไม่ไกลนัทมองเห็นเธอ

และมองหาคนใหม่

ที่ควรจะยืนอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่มี

จีฮยอนไม่ได้ไป ในครั้งนี้

เธอมีเหตุผลของตัวเอง และทุกคน

ก็เคารพการตัดสินใจนั้น

นัทเพียงพยักหน้าให้เธอ

จีฮยอน ก็พยักหน้าตอบ

ไม่มีคำพูดยาวๆ เธอเพียงมาส่ง

เพราะคนที่ผ่านมาด้วยกัน

ไม่จำเป็นต้องอธิบายทุกอย่าง

ในขณะเดียวกัน โอมและมาร์โก

ต่างก็ยืนอยู่กับคนใหม่ของตัวเอง

คนละหนึ่งคน ทั้งสองคน

กลายเป็นผู้นำพา เช่นเดียวกับคนอื่น

นัทมองภาพนั้น ก่อนพูดเบา ๆ

“จากคนที่เคยเดินกันเอง”

“ตอนนี้มีคนต้องคอยดูแลแล้วสินะ”

กล้ายิ้ม

“นายก็เหมือนกัน”

นัทหันกลับไปมองชัยกับพง

“ฉันมีตั้งสองคน”

กล้าหัวเราะเบา ๆ

“นั่นสิ”

“งานหนักกว่าเพื่อนเลย”

นัทมองเขา

“พี่ก็อย่าหายไปไหนล่ะ”

กล้าตอบทันที

“นายต่างหาก”

“อย่าพาเด็กใหม่ไปตายก่อน”

“พี่พูดเหมือนชัยกับพงเป็นเด็ก”

ชัยและพง หันมามองพร้อมกัน

นัทเงียบไปชั่วครู่ ก่อนยกมือขึ้น

“เอาใหม่”

“พวกนายสองคน”

“อย่าไปตายก่อน”

พงหลุดหัวเราะออกมา

แม้แต่ชัยก็มีรอยยิ้มบาง ๆปรากฏขึ้น

หลังจากนั้น ข้อมูลเบื้องต้น

ถูกอธิบายจนจบ

เรื่องระบบเรื่องพลังเรื่องสิ่งที่อาจพบเจอ

และสิ่งที่ยังไม่มีใคร สามารถยืนยันได้

ทุกคน ได้รับการเตือนแล้ว อย่างน้อย

ในระดับที่สามารถเตือนได้

แต่ไม่มีใคร สามารถบอกพวกเขาได้ จริง ๆ

ว่าก้าวแรกหลังจากนี้ จะต้องเจอกับอะไร

เพราะบททดสอบ อาจไม่เหมือนเดิม

โลกเบื้องหน้า อาจไม่เหมือน

ที่คนชุดแรกเคยเจอ และไม่มีใครรู้

ว่าระบบ เตรียมอะไรเอาไว้

สำหรับมนุษย์หนึ่งร้อยคน ชุดใหม่

เจ้าหน้าที่ เริ่มถอยออกจากพื้นที่

คนหน้าใหม่ ทยอยเข้าประจำตำแหน่ง

นัทหันไปมอง จุดวาป

แสงที่เขา ไม่เคยลืม ยังคงอยู่ตรงนั้น

เขาเคยเดินผ่านมัน โดยไม่รู้

ว่าปลายทางคืออะไร เคยเข้าไป

พร้อมมนุษย์ อีกเกือบหมื่นคน และวันนี้

เขากำลังจะเดินเข้าไปอีกครั้ง 

แต่ครั้งนี้

แตกต่างออกไป

เพราะด้านหลังเขา

ไม่ใช่คนที่กำลังเริ่มต้น พร้อมกันอีกแล้ว

ด้านหลัง คือคนที่ยังไม่เคยรู้จัก โลกนั้นเลย

กล้ายืนอยู่ข้างเขา ชัยกับพง ยืนอยู่ไม่ไกล

โอม มาร์โก และคนจากชุดแรก คนอื่น ๆ

ต่างเริ่มหันหน้า ไปยังทิศทางเดียวกัน

หนึ่งร้อยคน จากชุดแรก

หนึ่งร้อยคน ชุดใหม่

รวมกัน สองร้อยคน 

ทุกคน หันหน้าเข้าหาจุดวาป

ไม่มีใครพูดอะไร ในช่วงเวลานั้น

แม้แต่เสียงหัวเราะ ก่อนหน้านี้ ก็หายไปแล้ว

เหลือเพียงความเงียบ

ก่อนเริ่มต้น นัทมองแสงตรงหน้า

ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ

“พร้อมหรือยัง?”

กล้ามองไปข้างหน้า

“ถามคนอื่นเถอะ”

“ฉันเคยไปมาแล้ว”

นัทหันไปมองชัยกับพง ทั้งสองคน พยักหน้า

นัทมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้ากลับ จากนั้น

เขาหันกลับไป แสงจากจุดวาป

สะท้อนอยู่ในดวงตา ของคนทั้งสองร้อยคน

ครั้งก่อน มนุษย์ เดินเข้าไป โดยไม่รู้อะไรเลย

แต่ครั้งนี้ พวกเขารู้แล้ว ว่าข้างหน้าอาจมีความตาย

อาจมีการต่อสู้อาจมีบททดสอบและอาจมีสิ่งที่

ต่อให้เตรียมตัวมามากแค่ไหน

ก็ยังไม่สามารถรับมือได้ แต่ถึงอย่างนั้น

ก็ไม่มีใครถอย สองร้อยคน ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกัน

ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะก้าวเท้า เข้าไปสู่แสง

และครั้งนี้ การเดินทางของมนุษย์ชุดใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว