ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 132: ความตกตะลึง

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลานประลองหลวง ร่างกายท่อนบนและท่อนล่างของหลิวหมิงนอนแยกออกจากกัน กองเลือดสีแดงฉานไหลนองเป็นแอ่งใหญ่ ตัดกับพื้นหินสีขาวสะอาดตาอย่างน่าสะพรึงกลัว

ความเงียบงันที่ปกคลุมอัฒจันทร์กินเวลาไปหลายลมหายใจ ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงกรีดร้องและความโกลาหล!

"ฆ่า... ฆ่าคนแล้ว!"

"โหดเหี้ยมเกินไป! เขาฟันคนขาดครึ่งท่อนโดยไม่กะพริบตาเลย!"

"นี่มันงานประลองนะ ไม่ใช่ลานประหาร! เด็กคนนั้นมันเป็นปีศาจหรือไง!"

ผู้ชมเรือนแสนต่างตกตะลึงและหวาดผวา ภาพความตายที่ดิบเถื่อนเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคุ้นเคยในการประลองยุทธ์ แม้กฎจะบอกว่าอนุญาตให้สังหารได้ แต่การลงมือที่เด็ดขาดและไร้ความปรานีเช่นนี้ก็ยังสั่นประสาทผู้คนอยู่ดี

บนพลับพลาที่นั่งของนิกายกระบี่คราม

"บังอาจนัก!!!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะจนแหลกละเอียด ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น "ไอ้เด็กสารเลว! มันกล้าฆ่าศิษย์สายในของเราอย่างเลือดเย็น! ข้าจะลงไปฉีกอกมันเดี๋ยวนี้!"

ศิษย์นิกายคนอื่นๆ ก็พากันชักกระบี่ออกมา รังสีอำมหิตพวยพุ่งกดดันไปทั่วสนาม พวกเขาไม่เคยถูกหยามหน้าขนาดนี้มาก่อน

"นั่งลง"

เสียงเรียบๆ แต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากกู่เทียนฉิง เจ้าสำนักกระบี่คราม

ผู้อาวุโสและศิษย์ทุกคนชะงัก กู่เทียนฉิงยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่แก้วสุราในมือของเขากลับถูกบีบจนกลายเป็นผงแป้งละเอียด ร่วงกราวลงสู่พื้น

"กฎคือกฎ..." กู่เทียนฉิงกล่าวเสียงเย็น "ถ้าเราลงไปแทรกแซงตอนนี้ ก็เท่ากับยอมรับว่านิกายกระบี่ครามพ่ายแพ้และไร้เกียรติ... หลิวหมิงฝีมือไม่ถึงขั้นเอง ตายไปก็สมควรแล้ว"

คำพูดที่ไร้เยื่อใยทำให้ศิษย์คนอื่นหนาวเหน็บ แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าเจ้าสำนักกำลังโกรธจัด

"แต่ว่าท่านเจ้าสำนัก..."

"ไม่ต้องห่วง" กู่เทียนฉิงหรี่ตาลงมองหลิงเซียวที่กำลังเดินกลับเข้าที่พัก "มันจะไม่ได้ตายดีแน่... เจี้ยนเฉิน"

"ขอรับ" เจี้ยนเฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังตอบรับ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มวิปริต เขาจ้องมองหลิงเซียวราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

"ในรอบต่อไป... อย่าให้มันตายง่ายๆ" กู่เทียนฉิงสั่ง "ทำให้มันทรมานที่สุด ให้มันรู้ว่าการเป็นศัตรูกับนิกายเรา มีจุดจบที่เลวร้ายกว่าความตาย"

"ข้าจะถลกหนังมันมาทำพรมเช็ดเท้าขอรับ" เจี้ยนเฉินรับคำ

ทางด้านหลิงเซียว เขาเดินกลับมานั่งที่เดิมอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ที่พากันขยับตัวถอยห่าง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้รัศมี 10 ก้าวรอบตัวเขา

หลิงเซียวไม่สนใจสายตาเหล่านั้น เขาหลับตาลงเพื่อพักผ่อนสายตา แต่ประสาทสัมผัสยังคงตื่นตัวเต็มที่

"ความเกลียดชัง... ความโกรธแค้น..." หลิงเซียวคิดในใจ "ดี... ยิ่งพวกเจ้าโกรธมากเท่าไหร่ สติปัญญาก็ยิ่งลดลงมากเท่านั้น เข้ามาเลย... ข้าจะใช้เลือดของพวกเจ้า ล้างบางความเน่าเฟะของนิกายนี้ให้หมดสิ้น"

การประลองคู่ต่อไปเริ่มขึ้น แต่บรรยากาศในสนามได้เปลี่ยนไปตลอดกาล จากงานเฉลิมฉลอง กลายเป็นลานสังหารที่ทุกคนต้องเดิมพันด้วยชีวิต!